AMOUAGE - Memoir for men

ساعت دو و چهل‌وهفت دقیقه‌ی نیمه‌شب بود.

باران تازه بند آمده بود و آسفالت خیابان، نور چراغ‌های نئون را مثل خاطره‌ای کدر و فراموش‌شده پس می‌داد. مرد وارد کافه شد؛ پالتوی مشکی، یقه بالا، دست‌هایی که بیش از اندازه آرام بودند.

پشت میز آخر نشستم.

گفتم:
— بالاخره برگشتی.

سیگارش را روشن کرد. چند ثانیه سکوت کرد و گفت:

— آدم وقتی برمی‌گرده که دیگه چیزی برای از دست دادن نداشته باشه.

گفتم:
— عوض شدی.

لبخند بسیار کوتاهی زد.

— نه... فقط یاد گرفتم بعضی چیزها رو نباید به یاد آورد.

همان لحظه بود که بوی عطرش را فهمیدم.

Memoir Man.

بویی سبز، تلخ، دودی و غریب؛ انگار خاطره‌ی یک جنگل خیس را با دود بخور، چرم کهنه و تنباکوی خاموش درآمیخته باشند.

و ناگهان فهمیدم چرا اسمش «Memoir» است.

این عطر بوی خاطره نمی‌دهد؛
بوی چیزی را می‌دهد که خاطره از آن باقی مانده است.

در آغاز، افسنطین، ابسنت، ریحان و نعناع با شدتی نسبتاً بی‌پرده روی پوست می‌نشینند. سبزیِ آن تمیز و دلنشینِ معمولی نیست؛ تلخ است، گیاهی است و کمی دارویی. نعناع در اینجا قرار نیست شما را یاد خمیردندان بیندازد؛ بیشتر حس برگ‌های له‌شده‌ی گیاهان در یک باغ تاریک را دارد. ابسنت هم آن تلخیِ سبز و اندکی وهم‌آلود را به رایحه تزریق می‌کند.

راستش را بخواهی، شروعش ممکن است حتی دوست‌داشتنی نباشد.

و همین نکته مهم است.

Memoir Man از آن عطرهایی نیست که از همان ثانیه اول دستت را بگیرد و بگوید: «من را دوست داشته باش.»

کمی بی‌اعتناست.

کمی عبوس.

انگار اصلاً برای خوشحال کردن تو ساخته نشده.

اما چند دقیقه که می‌گذرد، اتفاق دیگری می‌افتد.

دود آرام‌آرام از دل سبزی بیرون می‌آید.

کندر.

نه بخور شیرین و مجلسی؛ بیشتر بوی دودی خشک و سرد که در فضای یک اتاق قدیمی معلق مانده است. بعد اسطوخودوس و رز، بسیار کنترل‌شده، از پشت این دود سرک می‌کشند و رایحه را از یک سبزیِ تلخ به چیزی پیچیده‌تر تبدیل می‌کنند.

حالا اگر چشم‌هایت را ببندی، تصویر عوض می‌شود.

دیگر کافه نیست.

یک عمارت متروکه است.

راهرویی طولانی.

دیوارهای نم‌کشیده.

کتابخانه‌ای که سال‌ها کسی واردش نشده.

روی میز، یک کتاب چرمی باز مانده و کنار آن شمعی تا نیمه سوخته است.

پنجره نیمه‌باز است و بوی جنگل خیس وارد اتاق می‌شود.

این تقریباً همان جایی است که Memoir Man خودش را پیدا می‌کند.

پایانش با چرم، تنباکو، وتیور، چوب صندل، چوب گایاک، خزه‌ی بلوط، عنبر، وانیل و مشک ساخته می‌شود؛ اما همه این‌ها قرار نیست با هم فریاد بزنند. نتیجه بیشتر یک بافت تاریک و چوبی است که کم‌کم روی پوست می‌نشیند.

و اینجاست که باید یک اعتراف کرد:

Memoir Man همیشه زیبا نیست.

گاهی زیادی تلخ است.

گاهی آن سبزیِ افسنطین و ابسنت ممکن است برای کسی بیش از حد دارویی یا گزنده به نظر برسد. بعضی‌ها در پایان، چرم و تنباکو را بسیار ظریف حس می‌کنند و برخی دیگر بیشتر با وتیور، مشک و چوب مواجه می‌شوند. حتی در میان تجربه‌های کاربران، درباره‌ی تغییرات رایحه در مراحل مختلف و میزان برجستگی نت‌های پایه اختلاف نظر وجود دارد.

و همین نقص، به نظرم بخشی از شخصیت آن است.

این عطر قرار نیست آدم خوبی باشد.

قرار نیست برای همه خوشایند باشد.

قرار نیست بوی مردی را بدهد که تازه از حمام بیرون آمده و پیراهن سفید پوشیده.

Memoir Man بیشتر شبیه مردی است که چیزی را پشت سر گذاشته.

شاید یک عشق.

شاید یک خیانت.

شاید یک جنایت.

شاید فقط نسخه‌ی قبلی خودش.

و حالا دیگر همان آدم نیست.

تصورش کن در یک شب سرد پاییزی، با کت چرمی تیره، وارد اتاقی می‌شود که هیچ‌کس از گذشته‌اش خبر ندارد. بوی تلخ گیاهان از لباسش می‌آید، دود بخور در هواست و ته‌مایه‌ای از تنباکو و چوب روی پوستش نشسته.

می‌پرسی:

— «چی شد که این‌طوری شدی؟»

نگاهت می‌کند.

مکث.

و می‌گوید:

«هیچ‌کس یک‌شبه تبدیل به هیولا نمی‌شه... بعضی‌ها فقط مجبور می‌شن مدت زیادی آدم خوب بمونن.»

بعد بلند می‌شود و می‌رود.

و چند دقیقه بعد، چیزی که از او در اتاق باقی مانده، فقط بوی چرم، دود، چوب و یک تلخی سبز و مرموز است.

این، برای من، Memoir Man است.

نه عطر یک قهرمان.

نه عطر یک شرور.

عطر مردی که بین این دو گیر افتاده است.

و شاید همین تضاد است که آن را جذاب می‌کند؛ چون خود Amouage نیز آن را بر محور یک «سفر اگزیستانسیال» تاریک و فلسفی تعریف می‌کند؛ عطری چوبی ـ چرمی که عمداً از قواعد معمول فاصله می‌گیرد.

Memoir Man را اگر بخواهم در یک جمله خلاصه کنم:

بوی خاطره‌ای است که نمی‌خواهی به یاد بیاوری، اما هنوز روی پوستت مانده است.

و چه پایان بهتری از حافظ، برای عطری که درباره‌ی ماندنِ گذشته در جان آدمی است:

«ما ز یاران چشم یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه می‌پنداشتیم

تا درختِ دوستی کی بر دهد
حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم»

— حافظ شیرازی

شاید بعضی آدم‌ها هم مثل بعضی عطرها باشند؛
می‌روند،
اما چیزی از آن‌ها
در هوای اتاق می‌ماند.

یک بو، یک خاطره، یک زخم...
و زندگی‌ای که دیگر هیچ‌وقت مثل قبل نمی‌شود.

می ترساندم قطار
وقتی که راه می افتد
و این همه آدم را
از آن همه جدا می کند
حالا نوبت باد است
بیاید،
چند دستمال خیس مچاله شده
و یک کلاه جامانده در ایستگاه را
بردارد، ببرد
بعد شب می آید
با کلاهی که باد برده بود
آن را
بر ایستگاه می گذارد به شعبده
ادامه ی شعر تاریک می شود
از این جا
با دوربین مادون قرمز ببینید
چند مرد، یک زن
که رفته بودند با قطار
نرفته اند
دستمالی را که باد برده بود
نبرده است
اصلاً ریل
کمی آن طرف تر تمام شده
و این قطار ِ زنگ زده
انگار سال هاست
همان جا ایستاده است
مسافرانش
حرف می زنند
قهوه می خورند
می خندند
و طوری به ساعت هایشان نگاه می کنند
که انگار نمی بینند
عقربه به استخوان شان رسیده است

—————————————————————
درود خدمت هم محفلی های عطرآگین و مهربان. تایپک دوست گرامی و عزیزمان متین؛ رایحه ی ممویر را برایم تداعی کرد.رایحه ای محزون،تاریک،مبهم و برزخی مثل این روز هایمان!مثل ثانیه های جوانی که می روند و همچون آخرین نفس های آخرین سیگار دود میشوند و آخرین رد خاطره را بر جای میگذارند.
با ممویر انس نخواهید گرفت مگر آنکه با تنهایی انس گرفته باشید. تلخی گیاهی و تیز ممویر حرفی برای گفتن ندارد مگر حرف های ناگفته ی مردی که آنرا تنپوش می کند، حرف های ناگفته ای که حتی برای خودش هم ناگفته ست! خیلی سال پیش در هیایوی تنهایی با سکوتم فریاد را شکستم! فریاد های سرخورده را شکستم،هیایوی ذهنی ام را سرکوب کردم و چنان سرپوشی روی آن گذاشتم که دستم به آن نرسد. حال کمی آرام ترم،به خود میرسم و زندگی را میگذرانم. اما هیچ نمی دانم چرا من انقدر غمگین و کدر شده! این من کیست که غم را در خون من پمپاژ میکند،این من کیست که جهان را به دیده ام تیره و تار میکند، به راستی من من را غمگین میکند؟ این من کیست….ممویر رایحه ایست که ما فرزندان ایران اینروز ها خوب با آن آشناییم حتی اگر هرگز آنرا نبوییده باشیم! رایحه ایست که با بوییدنش این روزهایمان را تداعی خواهیم کرد…تاریک ترین جهان خلق شده در دنیای روایح، یک روز کامل پخش و ماندگاری مفید و در گذر زمان رایحه زیبا تر میشود،شاید هم انسان در گذر زمان یاد میگیرد غمش را دوست داشته باشد…تلخ،تاریک،گیاهی،دودی،کاملا مردانه،برای مخاطب دنبال بازخورد ارزش خرید ۰…باشد که کورسوی امیدمان سراب نباشد که علی رغم تمام تاریکی ممویر،آنجا هم کورسویی از امید را حس میکنیم، باشد که بگذارنیم،دوام بیاوریم و ممویر را نه برای تیرگی و تنهایی،که برای تداعی روز هایی که قوی ماندیم و دوام آوردیم دوست بداریم…برخلاف بزرگواران جناب سخی،استاد ایکاروس،دکتر اسعدی،خانم نازنین و تمام دوستان عزیزم در این محفل بنده اهل قلم نیستم،لیک منت گذاشتید و خواندید. مراتب ارادت قلبی بنده را پذیرا باشید.

فکر میکنی زندگیم برام چیز با ارزشیه ؟
که شرافتم رو معامله کنم با چند سال‌ ِباقی مونده از … از چی ؟!
تو با بازیگرا بزرگ شدی، مهارت بازیگری رو خیلی خوب یاد گرفتی
ولی من با سربازا بزرگ شدم، از مدت ها پیش یاد گرفتم چطوری بمیرم.
( دیالوگ شخصیت ند استارک از سریال بازی تاج و تخت )
حتی یه بار توی یه مصاحبه از آلن دلون پرسیدن کلمه ی مورد علاقت چیه؟؟ نگفت “ مادر “ ، پاسخ داد : “ شرافت “
چیه این شرافت که حتی از مادر بالاتره ؟
شاید چون همه آدما از شکم کسی متولد میشن و مادر دارن
ولی همه آدما که شرافت ندارن
همه آدما نمیتونن به خاطر چیزی که درسته منافعشون رو نادیده بگیرن
…
خیلیا در کامنتای مربوط به این عطر ممویر آمواج نوشته بودن بوی غم میده، بوی صبر میده ، بوی تنهایی مرد میده
ولی به نظرم در کنار همه اینا بوی کسی میده که به واسطه داشتن شرافت این غمو تجربه کرده و تنها شده …
از این عطر قشنگ تر و دقیق تر پیدا نکردم که حال و روز کشورمو توصیف کنه ، باتل سیاه، رایحه تاریک و خاطراتی تلخ البته از جنس شرافت 🖤
امیدوارم بعد از این همه تاریکی ، نور برگرده به ایران عزیزمون
شاید کل زندگی همون سوال معروف دیکاپریو باشه انتهای فیلم جزیره شاتر
زندگی کردن به عنوان یک هیولا
یا
مُردن به عنوان یه انسان خوب ؟

کل شناختم از این عطر صرفا این بود که در عطر رو باز کردم و بو کردم و گذاشتم سر جاش
حتی روم نشد یه کاغذ تست ازش بردارم همراهم باشه و بیشتر بوش کنم
بین این عطر و آمواج رویال توباکو هنوزم نظرم بیشتر روی رویال توباکو هست ولی رتبه بعدی قطعا همین کار هست و رتبه سوم هم یه عطر با شیشه آبی که بوی خاک میداد و فروشنده میگفت این کار رو یه شمه ای از مسابقات اسب دوانی میدونن(اسمش رو نمیدونم متاسفانه)
نمیدونم چرا انقدر این دوتا کار آمواج برای من جذاب هست
شاید چون خیلی تاریک و قدرتمند جلوه میکنن
یا وایب یه مرد مرموز و سیاست مدار رو میدن که سر از کاراش درنمیاری که بدونی قدم بعدیش چیه😂جسارت به استفاده کنندگان ازین دوتا عطر نباشه ولی شاید قدم بعدیش این باشه خنجر رو در بیاره فرو کنه تو قلبت😂
در مورد اینترلود نظرم برعکسه اتفاقا فکر میکنم اون وایب یه مرد پر جنب و جوش و فعال رو میده که سر و صدای زیادی داره
در مورد کارهای آمواج هرچقدر برای خودم هیچکدوم رو نمیپسندم (بجز آنر اونم بعضی وقتها)از کارهای مردونه اش حقیقتا لذت میبرم

ممویر مرز بین خیال و واقعیت در دنیای عطره.....

این رایحه همونجور که از اسمش پیداس، خلق شده تا پیوندی ایجاد کنه بین ما و خاطرات عمیقمون....

یک حزن عجیبی در دل عطر نهفتس، یک معنویت، یک فضای عمیق و راز آلودی که بلافاصله بعد از استشمام مارو فرامیگیره. انگار ازمون میخاد لحظاتی تامل کنیم و خاطرات زیستنمون رو مرور کنیم.
ممویر با سرشت خاکی،سبز، دودی و زمینی خودش یک تکانش حافظه ای و معنوی درونمون ایجاد میکنه و رنگ باتل و نام اون هم تاکید بر این اصل داره......

اساتید همگی به بهترین شکل این عطر رو توصیف کردن و چیزی برای گرفتن نمیمونه اما میخواستم برای کسانی که این عطر رو بو نکردن یک راهنمایی بکنم
بی شک اگه بتمن یک عطر داشته باشه همین عطره
جدی، غمگین، کاریزماتیک و قدرتمند
البته قدرتی که کنترل شده و خشونتی که انتخاب میشه در کحا ازش استفاده بشه!

ینی هیچ مشابهی برا این نیومده ؟

انقدر تفاسیر تحیلیل ممویر از اساتید به شکل عارفانه و معنوی نوشته شده که ما با سواد بویایی کممون شرمنده میشیم تحلیلی براش بنویسیم

اما من طبق تجربه و برداشت خودم ممویر رو یه شخصی افسرده و غمگین وسختی کشیده میبینم که بدون توجه به دل مهربون و لبریز از احساسش بدون شناخت ازش دوری میکنن برای ادمای صبور که میخوان نزدیک شن و این شخص رو کشف کنن وقتی پای حرفاش میشینن کدوم حرف؟ فقط سکوت و نگاه نافذشون هزاران جمله ی ناگفته دارد ی شوک بهشون میاد و میبینن چه قضاوت نابجایی میشه عاشق این شخص شد شخصی صبور و سختی کشیده و تنها مانده ممویر برای من همچین تصویری خلق میکنه بهترین رفیق برای تنهایی

یه پسر بچه 7 ساله برگشت بهم گفت : بابام دیکتا- توره !
با خنده گفتم بچه جون
تو اصلا میدونی دیکتا-توری یعنی چی ؟
با اخم جواب داد بله که میدونم ! :
یعنی کاری کنن دیگه نگی دلت چیا میخواد ،
به جاش منتظر بشینی ببینی چیا پیش میاد !...


آمواژ ممویر :
درب عطر رو بردار ، افشانه رو فشار بده و
بشین ببین چیا پیش میاد ...

نت آغازی به محض باز شدن ، دریچه ای سبز ، نم خورده و خنک به روت باز میکنه ، تا بدون ذره ای معتلی ، بی هوا قدم بذاری ، اما نه روی زمین زیر پات ، که درون یک تونل تاریک ، مه آلود ،و پیچیده ، جایی که نت میانی این عطره ...

دود و مه ، تلخی و شیرینی ، مه و دود ، شیرینی و تلخی !
من نتونستم مواد به کار رفته اعلام شده در این عطر رو از هم تفکیک کنم ، حتی نتونستم بفهمم شبیه به چه بویی هست ، بوی کدام گیاه ؟ کدام ماده ؟ چرا ؟
چون تونل باز شده تو رو به سمت فضایی که نمی شناسی هدایت میکنه ، هم رایحه ی دیواره ی تونل و هم مقصد این مسیر تو رو به فکر فرو می بره ؟
اینجاست که آگاهی پر از اعتماد به نفس تو در نت ابتدایی به رنجی مرموز و ناشناخته در نت میانی مبدل میشه .
غمی که نمیشه براش نمود خارجی و بیرونی پیدا کرد ، چرا که این رنج وارد شده از بیرون نیست ، درونیه و از اصالت وجودی تو میاد ، انگار که چیزی از اعماقت تو رو با رایحه ای فرا خوانده و به دام انداخته ، و چون نمیدونی قراره چی پیش بیاد غمگین و منفعل به ناچار باید ادامه بدی و عمیق و عمیق تر فکر و کنکاش کنی دربارش ...
نت پایانی عطر :
جاییه که انگار قبلا کسی توش زندگی می کرده یا گرفتار بوده یا ...
جایی که انگار سال ها قبل شعله ای در اون روشن بوده ، و تکه هایی از چرم لباس و چوب و کیک خشک شده و ... باقی مونده .

سن استفاده بالای 35 سال ، تیپ ترجیحا رسمی ، با رنگ بندی مشکی ، مخصوص غروب خورشید به بعد ، تایم استفاده از پاییز تا بهار . برای تنها شدن در خلوت یا شدن در جمع !...

عطریه که برای بازخورد نیست ، مثل لکه های رورشاخ روی تن و لباست میشینه ، بنابراین مخاطب با برداشت شخصی خودش می تونه درباره شما نتیجه گیری کنه ، خوب یا بد ؟ مهم نیست ! اینجا دیگه خوب و بد معنی نمیده ، به عبارتی آنچه هست دیگه اهمیت نداره ، آنچه باید باشد مهمه ،

اما چه باید باشد ؟
باید نشست و تماشا کرد ...

بهترین توصیفی که برای این عطر شنیدم اینه که بوی غم میده
حالا من یچیزی اضافه میکنم بهش
بوی غم و صبر میده برای مردی که که سردی گرمی زیادی چشیده 🖤🤍