AMOUAGE - Memoir for men

ممویر مرز بین خیال و واقعیت در دنیای عطره.....

این رایحه همونجور که از اسمش پیداس، خلق شده تا پیوندی ایجاد کنه بین ما و خاطرات عمیقمون....

یک حزن عجیبی در دل عطر نهفتس، یک معنویت، یک فضای عمیق و راز آلودی که بلافاصله بعد از استشمام مارو فرامیگیره. انگار ازمون میخاد لحظاتی تامل کنیم و خاطرات زیستنمون رو مرور کنیم.
ممویر با سرشت خاکی،سبز، دودی و زمینی خودش یک تکانش حافظه ای و معنوی درونمون ایجاد میکنه و رنگ باتل و نام اون هم تاکید بر این اصل داره......

کل شناختم از این عطر صرفا این بود که در عطر رو باز کردم و بو کردم و گذاشتم سر جاش
حتی روم نشد یه کاغذ تست ازش بردارم همراهم باشه و بیشتر بوش کنم
بین این عطر و آمواج رویال توباکو هنوزم نظرم بیشتر روی رویال توباکو هست ولی رتبه بعدی قطعا همین کار هست و رتبه سوم هم یه عطر با شیشه آبی که بوی خاک میداد و فروشنده میگفت این کار رو یه شمه ای از مسابقات اسب دوانی میدونن(اسمش رو نمیدونم متاسفانه)
نمیدونم چرا انقدر این دوتا کار آمواج برای من جذاب هست
شاید چون خیلی تاریک و قدرتمند جلوه میکنن
یا وایب یه مرد مرموز و سیاست مدار رو میدن که سر از کاراش درنمیاری که بدونی قدم بعدیش چیه😂جسارت به استفاده کنندگان ازین دوتا عطر نباشه ولی شاید قدم بعدیش این باشه خنجر رو در بیاره فرو کنه تو قلبت😂
در مورد اینترلود نظرم برعکسه اتفاقا فکر میکنم اون وایب یه مرد پر جنب و جوش و فعال رو میده که سر و صدای زیادی داره
در مورد کارهای آمواج هرچقدر برای خودم هیچکدوم رو نمیپسندم (بجز آنر اونم بعضی وقتها)از کارهای مردونه اش حقیقتا لذت میبرم

فکر میکنی زندگیم برام چیز با ارزشیه ؟
که شرافتم رو معامله کنم با چند سال‌ ِباقی مونده از … از چی ؟!
تو با بازیگرا بزرگ شدی، مهارت بازیگری رو خیلی خوب یاد گرفتی
ولی من با سربازا بزرگ شدم، از مدت ها پیش یاد گرفتم چطوری بمیرم.
( دیالوگ شخصیت ند استارک از سریال بازی تاج و تخت )
حتی یه بار توی یه مصاحبه از آلن دلون پرسیدن کلمه ی مورد علاقت چیه؟؟ نگفت “ مادر “ ، پاسخ داد : “ شرافت “
چیه این شرافت که حتی از مادر بالاتره ؟
شاید چون همه آدما از شکم کسی متولد میشن و مادر دارن
ولی همه آدما که شرافت ندارن
همه آدما نمیتونن به خاطر چیزی که درسته منافعشون رو نادیده بگیرن
…
خیلیا در کامنتای مربوط به این عطر ممویر آمواج نوشته بودن بوی غم میده، بوی صبر میده ، بوی تنهایی مرد میده
ولی به نظرم در کنار همه اینا بوی کسی میده که به واسطه داشتن شرافت این غمو تجربه کرده و تنها شده …
از این عطر قشنگ تر و دقیق تر پیدا نکردم که حال و روز کشورمو توصیف کنه ، باتل سیاه، رایحه تاریک و خاطراتی تلخ البته از جنس شرافت 🖤
امیدوارم بعد از این همه تاریکی ، نور برگرده به ایران عزیزمون
شاید کل زندگی همون سوال معروف دیکاپریو باشه انتهای فیلم جزیره شاتر
زندگی کردن به عنوان یک هیولا
یا
مُردن به عنوان یه انسان خوب ؟

می ترساندم قطار
وقتی که راه می افتد
و این همه آدم را
از آن همه جدا می کند
حالا نوبت باد است
بیاید،
چند دستمال خیس مچاله شده
و یک کلاه جامانده در ایستگاه را
بردارد، ببرد
بعد شب می آید
با کلاهی که باد برده بود
آن را
بر ایستگاه می گذارد به شعبده
ادامه ی شعر تاریک می شود
از این جا
با دوربین مادون قرمز ببینید
چند مرد، یک زن
که رفته بودند با قطار
نرفته اند
دستمالی را که باد برده بود
نبرده است
اصلاً ریل
کمی آن طرف تر تمام شده
و این قطار ِ زنگ زده
انگار سال هاست
همان جا ایستاده است
مسافرانش
حرف می زنند
قهوه می خورند
می خندند
و طوری به ساعت هایشان نگاه می کنند
که انگار نمی بینند
عقربه به استخوان شان رسیده است

—————————————————————
درود خدمت هم محفلی های عطرآگین و مهربان. تایپک دوست گرامی و عزیزمان متین؛ رایحه ی ممویر را برایم تداعی کرد.رایحه ای محزون،تاریک،مبهم و برزخی مثل این روز هایمان!مثل ثانیه های جوانی که می روند و همچون آخرین نفس های آخرین سیگار دود میشوند و آخرین رد خاطره را بر جای میگذارند.
با ممویر انس نخواهید گرفت مگر آنکه با تنهایی انس گرفته باشید. تلخی گیاهی و تیز ممویر حرفی برای گفتن ندارد مگر حرف های ناگفته ی مردی که آنرا تنپوش می کند، حرف های ناگفته ای که حتی برای خودش هم ناگفته ست! خیلی سال پیش در هیایوی تنهایی با سکوتم فریاد را شکستم! فریاد های سرخورده را شکستم،هیایوی ذهنی ام را سرکوب کردم و چنان سرپوشی روی آن گذاشتم که دستم به آن نرسد. حال کمی آرام ترم،به خود میرسم و زندگی را میگذرانم. اما هیچ نمی دانم چرا من انقدر غمگین و کدر شده! این من کیست که غم را در خون من پمپاژ میکند،این من کیست که جهان را به دیده ام تیره و تار میکند، به راستی من من را غمگین میکند؟ این من کیست….ممویر رایحه ایست که ما فرزندان ایران اینروز ها خوب با آن آشناییم حتی اگر هرگز آنرا نبوییده باشیم! رایحه ایست که با بوییدنش این روزهایمان را تداعی خواهیم کرد…تاریک ترین جهان خلق شده در دنیای روایح، یک روز کامل پخش و ماندگاری مفید و در گذر زمان رایحه زیبا تر میشود،شاید هم انسان در گذر زمان یاد میگیرد غمش را دوست داشته باشد…تلخ،تاریک،گیاهی،دودی،کاملا مردانه،برای مخاطب دنبال بازخورد ارزش خرید ۰…باشد که کورسوی امیدمان سراب نباشد که علی رغم تمام تاریکی ممویر،آنجا هم کورسویی از امید را حس میکنیم، باشد که بگذارنیم،دوام بیاوریم و ممویر را نه برای تیرگی و تنهایی،که برای تداعی روز هایی که قوی ماندیم و دوام آوردیم دوست بداریم…برخلاف بزرگواران جناب سخی،استاد ایکاروس،دکتر اسعدی،خانم نازنین و تمام دوستان عزیزم در این محفل بنده اهل قلم نیستم،لیک منت گذاشتید و خواندید. مراتب ارادت قلبی بنده را پذیرا باشید.