کرید فلوریسمو، عطر پرنسس گریس کلی

❤️

🌸

باعث افتخاره⚘️

🌷

شما خیلی لطف دارید:)

بسیار درست :)

چه پاسخ دلنشین و ژرفی… درود بر شما و نگاه شاعرانه تان :)

تلفیق ژن سوئدی و ایرانی را به سادگی گفتم، اما شما چنان زیبایی و شکوه در آن دیدید که گویی خود عطری کمیاب ترکیب شده؛ خنکای آرام اسکاندیناوی در آغوش گرمای کهن ایران :) شاید همان رازی که در نتهای سبز و گلفام فلوریسیمو هم نهفته است؛ هم طراوت برگ بنفشهٔ شمال را دارد، هم عمق گرم عنبر شرقی را

. آناهیتا، ایزدبانوی آبها و باروری، نامش خود عطری ازلیست. معبد کهن کنگاور هنوز هم برای من بوی سنگهای خیس در باران بهاری و گلاب نذری را دارد، چه دلتنگی شیرینی نوشتید از آن فاصله.. اگر روزی دوازده دختر میداشتم، بیگمان نام آناهیتا چون نگینی در میانشان میدرخشید.

از داگ هامرشولد گفتید، نشانه هاش که پدرتان بر آن گریسته. چه میراث عمیقی. او انسانی بود که در میانهٔ دنیای سیاست، پنجرهای رو به آسمان گشود. ممنونم که این گوشهٔ تابناک از فرهنگ سوئد را به شکلی چنین شخصی و پرمعنا یادآور شدید :) نشانه ها کتابیست که هر صفحهاش امضای یک عارف است

… چه تصویر باشکوهی ساختید! راست گفتید که زیبایی تصادفی نیست؛م،  شاید ظریف ترین زبانیست که خداوند با آن قدرت و سلیقهٔ بیکرانش را نشونمون میده :) با خواندن کلماتتان من هم چراغی کوچک در این معبد روشن دیدم، و خوشحالم که رایحهٔ شمع وجودم به مشام شاعری چون شما خوش نشسته :)

من هم از صمیم دل بر شما درود میفرستم، ای زائر معطر معبد زیبایی. باشد که همیشه عطر نگاه نافذ و کلمات روحنوازتان تازه بماند. 🙏✨

چه زیبا نوشتید از مادرتان و آن عشق ناب به وقار و متانت گریس کلی

خوندن کلامتون برایم مثل ورق زدن آلبومی از خاطرات خودم بود؛ گویی مادر من و مادر شما، با وجود همهٔ فاصله ها، در یک نقطه به هم میرسند :) تحسینِ زیباییِ اصیل. ممنونم که این تصویر لطیف را با من سهیم شدین

زمان مادرم سوئد آن سالها کشوری در حال شکوفایی بود، اما طعم تجمل و سلطنت برایش هنوز چیزی شبیه افسانه بود. با این حال، تنها یک نام بود که از آن افسانه ها بیرون میومد و در کافه ها آرایشگاه ها پیچیده بود: گریس کلی

مادرم میگفت هر وقت عکسی از گریس در مجلهٔ Allers یا Svensk Damtidning چاپ میشد زنای فامیل  مثل نشانی از بهشت دست به دست میکردن اما چیزی که مادرمو مسحور میکرد، اون نگاه آرام و لبخند کم حرف گریس بود که انگار تمام طوفانهای درونش را مودبانه پشت ظرافتی سربی پنهان کرده بود

 مادرم  همیشه به من میگه: وقار، بلندترین صدای یک زن است؛ گریس این را بلد بود، بدون اینکه فریاد بزنه

 مادرم اون وقتا  تو استکهلم یک روز، پوستر بزرگی از عروسی سلطنتی گریس کلی و پرنس رینیه را پشت ویترین مغازه گذاشته بودن مادرم میگفت هوای استکهلم آنقدر سرد بود که نفسش بخار میکرد، و گفتش کرید فلوریسیمو دقیقا منو یاد اون هوای سرد با عکس کلی میندازه :)

برای من باعث خوشحالی عمیقیست که این عطر، رشتهٔ اتصالی شده میان خاطرهٔ مادرانهٔ من و شما. امیدوارم همانطور که آرزو کردید، عطر این لحظات ماندگار بماند و سایهٔ پربرکت مادر گرامیتان همیشه بالای سرتان باشد. با بوسه های به دستان پرمهر او از راه دور. 🤍

 قلم شما همین الان چقدر دلنشین و صمیمی بود که مرا به وجد آورد، مقایسه با اشعار سعدی لطفیست که شایستهٔ اون نیستم :) اما شمیم خوش کلامتان را با جان می پذیرم..اگر ذرهای از سرمستی عطرها توانسته باشد در کلماتم جاری بشن حقیقتش از خود آن رایحه های آسمانیست، نه از توان من

بله، عجیب است از سرگذشت آن فیلم ها؛ پرنس رینیه، پس از ازدواجشان پخش آثارش رو در موناکو ممنوع کرد، گویی میخواست او را از آن "گذشتهٔ هالیوودی" ببره و به تنهایی در قاب یک ملکه نگه دارد...... اما حیف که چه تصویر باشکوهی از او پنهان ماند: در "پنجرهٔ عقبی" هیچکاک، با آن لباسهای افسانهای ادیت هد، یا در "دزدی برای گرفتن" در کنار کری گرانت، با آن نگاه شفاهی که از وقار میگفت. اگر تونستین "دختر روستایی" (The Country Girl) رو هم ببینید، همون نقشی که براش سکار گرفت و ثابت کرد زیبایی اش  هیچوقت بر بازی درخشانش سایه ننداخته بود

از شما نه تنها قابلید، که با این پیام پرمهر، خاطراتم را کاملتر کردید. و اصلاً نگران متن ادبی نباشین، نوشتن ساده و بی پیرایه از دل، خودش نوعی شعر است. زیباترین حرفها آنهایی اند که بوی عطر ندارند اما رایحهٔ صداقت میدهند.

ممنونم از این حس خوبی که به من دارید بدون اینکه بدونم چرا، اما شاید رازش در همان معصومیتی باشه که گفتین

 عطر، اگر راستین باشد، چیزی جز صداقت نیست؛ و شاید آنچه شما حس کردین، نه من، که همان صداقت بی پیرایه رایحه ها بود که از میان کلماتم عبور کرده....با این حال، افسانه ای خوانده شدن از سوی کسی که خود افسانه را زیسته، برایم از هر تاج گلی ارزشمندتره، با بوسه بر آن خاطره شبانه تان. 🤍

چه نیکو گفتی: "زیبایی درون، مرز و فاصله و رنگ پوست نمیشناسه

" این دقیقاً همون چیزی هست که گریس کلی را از یک بازیگر زیبا، به نمادی جاودانه تبدیل کرد. مادرم همیشه میگفت که چهره گریس، آینه از سکوت درونش بود؛ سکوتی که در دنیای پرهیاهوی سینما، خودش یک بیانیه بودش

 راست میگین که این متانت و وقار، میراثیست که از دامان مادران پاک سرچشمه میگیره :) هرکجا دنیا. مادر شما با آن همه عشق به فیلمهای اون دهه و  نگاه سنتی و نابش، قطعاً همان حیا و اصالتی را در شما کاشته که حالا در کلام محبت آمیزتان شکوفه میزنه :)) برای شما و خانواده محترم هم بهترین ها رو آرزو میکنم