XERJOFF - Mefisto

من بالاخره عطر مردونه ی مورد علاقه ام رو پیدا کردم!

البته مورد علاقه فقط برای فصل بهار و تابستان ، چون این زیبای دوست داشتنی اینه که فقط برای این فصل ها مناسبه و فکر نمیکنم در فصل های سرد بازخوردی که باید رو بده ولی در تابستان از محیط سر باز تا سربسته میتونید ازش استفاده کنید و بازخورد خوبی هم بگیرید .

چون مشابه هر عطر مردونه ایی نیست ، با وجود اینکه عطر خنکی محسوب میشه ولی اون بوی تند و تیز همیشگی عطرهای مردونه همجنسش رو نداره و در عوض یک بوی گلی خیلی ملایم داره که از نظر بعضی ممکنه حتی دم به بوی عطر زنونه بزنه ولی از نظر من این نت رز به خصوص در ابتدای عطر در ترکیب با نتهای سیتروسی اعم از لیمو و گریپ فروت خیلی خوب نشسته و از حس زنونه بودن عطر کم کرده ولی در عین حال نت های سیتروسی اونقدر تند نیستند که تو ذوق زننده باشند ، کلا نتها خیلی خوب و منظم کنار هم نشستند و این یک فاکتور مهم در هر عطری برای من محسوب میشه ، ساده است ولی بوی بسیار ارزنده ایی داره ، تند و پر سروصدا نیست ولی با همون پخش بوی ملایمش هم دل ادم رو میبره.

یک رایحه خنک و احساسی و رمانتیک 👌 همون سلیورمانتین رو کمی گلی تر و ملایم تر کنید و بهش رز بیشتر اضافه کنید میشه مفیستو

دلیل علاقه خاصم به زرجوف و به خصوص کازاموراتی ها، اینه که به معنی واقعی کلمه، هر کدومشون شخصیت دارن. نمیدونم چرا این عطر رو مردانه معرفی کرده، در حالی که بنظرم میتونست یونی باشه. به هر حال من که عاشقشم به عنوان یک خانم و ای کاش اینقدر کپی نمیشد.
این عطر از نگاه من، مردی خسته و غمگین و صبوره‌. به شدت درونگرا، اهل شعر و ساز و عکاسی و کتاب. چندبار هم تا الان شکست عشقی خورده‌ 😅 کاراکترش هر چی که هست هنری و نرمه‌.
اصلا عطری نیست که بر تن مردان برون گرا و اهل خودنمایی متصور بشم.
تصور میکنم، مردی شبیه کاراکتر استاد ادبیات، در فیلم شب‌های روشن. اهل خونه های قدیمی، کتابهای آنتیک، شعرهای رمانتیک، و ... دنبال عشق نابی که پیداش نکرده.

از شروع مرکباتی که بگذریم، قلب عطر، بوی چوبی گلی فوق العاده ای داره‌. انگار در کتابخونه قدیمی خاک خورده اش، یک دسته رز و زنبق نمناک داخل گلدانی گذاشته و در اونطرف در حالی که استاد کتابی رو ورق میزنه، پکی به ویپش میزنه، و به خاطراتی نه چندان خوش از روزهای عاشقی فکر میکنه.

مرد تمیز و محترمی که لباس هاش ساده و تمیزه. اما خیلی اتو کشیده و زیادی لوکس نیست. و نمیخواد هم که لوکس باشه. چرا که علی رغم تمام موقعیت های شخصی و اجتماعیش، فردی ساده پسند و خاکیه.

نمیشه از مفیستو صحبت کرد و حرفی از سیلور مانتین نزد. برای من آشنایی با سیلور مانتین از طریق مفیستو بود.
کافه ما مهمانی داشت که همیشه بوی بسیار خنک در بدو ورودش داشت و‌موقع رفتن علاوه بر اون خنکی حسی گلی هم در درای دان حس میشد. اون طراوت و خنکی عطری که میزد برام تداعی کننده بوی برف روی کوه بود(اگر مثل من در مناطق کوهستانی زندگی کرده باشید کاملا با این رایحه آشنایید)
نا خود آگاه رنگ آبی یا بنفش به ذهنم میرسید با بوییدن این عطر.
تو فرگرنتیکا درباره سیلور مانتین خوندم و گفتم خودشه همون بوی خنک برف تو یه روز آفتابی وقتی هم باد پودر برف رو روی صورتت میپاشه.
یک باتل سیلور مانتین واتر برای فهمیدن اینکه این،اون عطری که بو کردم و‌عاشقش شدم نبود!
از مهمانمون اسم عطرشو پرسیدم و‌گفت مفیستو!!
در حد دکانت تهیه اش کردم و فهمیدم من عاشق سیلور مانتینم و هم عاشق مفیستو.
مفیستو علاوه بر اون اوپنینگ خنک که هر دو دارن خیلی زود بوی گلی و زنبقی و لوندر بسیار لطیف به خودش میگیره.دقت کنید که رایحه گلی و تماما از رز نمیاد و رز هم اینجا رز دمشقی (گل محمدی) نیست.گرم با لبه ای میوه ای و‌پودری و درای داون زیبای کهربا و‌مشک
در مقابل سیلور مانتین بسیار گرد تر و تمیز تره. بعد از اون اوپننیگ خنک رایحه مینرال تر و طبیعی تر به چوب صندل میرسه و‌کماکان حس خنکی برفی همراه ماهست.
بشخصه جدابیتشون برای من شروع بوی برفی و کوهستانیشونه که آرزو میکنم کاش دائم بود.
اگر زمانی مجبور بشم بین این دوتا یکی رو انتخاب کنم با ناراحتی و‌دلتنگی برای مفیستو ، کرید سیلور مانتین رو انتخاب میکنم.
آیا مفیستو برای خانم ها مناسبه؟ هیچ نشدی وجود نداره اما سخت میتونم تصور کنم‌که صرفا وجود نت های فلورال این کار رو برای خانم ها راحت پوش کنه مگر در مواقع و استایل های خاصی

رایحه اش منو یاد گوچی راش میندازه

بعضی عطرها برای جلب‌توجه ساخته می‌شوند؛
برای ورودهای باشکوه، برای مهمانی‌ها، برای اغوا کردن، برای آن‌که آدمی را چند دقیقه بیشتر در حافظه‌ی دیگران نگه دارند.
اما ممفیستو، نه.
ممفیستو شبیه مردی‌ست که مدت‌ها پیش، دیگر امیدش را به دیده شدن از دست داده و حالا فقط با وقاری سرد، از میانِ جهان عبور می‌کند؛ بی‌آنکه توضیحی بدهد، بی‌آنکه چیزی طلب کند.

از همان اسپری اول، بوی مرکبات بالا می‌آید؛ اما نه آن مرکباتِ شاد و تابستانیِ معمول که برندها مثل لبخندِ مصنوعی روی صورتِ عطرهایشان می‌چسبانند.
اینجا لیمو و ترنج، حال‌وهوای دیگری دارند؛ انگار پوستِ خیسِ میوه‌ای باشند که روی میزِ چوبیِ خانه‌ای قدیمی جا مانده، در عصرِ سردی که پنجره‌ها بسته‌اند و هوا بوی سکوت می‌دهد.
همه‌چیز تمیز است، اما این تمیزی، حسِ بیمارستان یا صابون نمی‌دهد؛ بیشتر شبیه پیراهنِ سفیدی‌ست که کسی بعد از یک شبِ طولانیِ بی‌خوابی پوشیده باشد تا کمی کمتر فروبپاشد.

ممفیستو عجیب‌ترین تضاد را درون خودش حمل می‌کند؛
هم روشن است، هم افسرده.
هم لوکس است، هم غمگین.
هم شفاف است، هم انگار چیزی را پنهان می‌کند.

بعضی عطرها خودشان را فریاد می‌زنند؛
ممفیستو اما نجوا می‌کند.
و دقیقاً همین نجواست که خطرناکش می‌کند.

هرچه جلوتر می‌رود، آن حسِ خنک و صیقلی، آرام‌آرام روی پوست تبدیل به چیزی شبیه اندوهِ تربیت‌شده می‌شود؛ اندوهی که دیگر جیغ نمی‌زند، دیگر تقلا نمی‌کند، فقط با وقار در گوشه‌ای نشسته و سیگارش را دود می‌کند.
اسطوخودوس و رز و زنبق در ممفیستو، بوی گل نمی‌دهند؛ بوی خاطره می‌دهند، بوی نامه‌ای قدیمی که سال‌ها در کشوی میزی تاریک مانده و حالا، وقتی بازش می‌کنی، نمی‌دانی بیشتر دلت برای گذشته تنگ شده یا برای نسخه‌ای از خودت که آن زمان هنوز کاملاً نابود نشده بود.

و آن ته‌مانده‌ی چوب و مشک…
خدای من، آن پایان‌بندی.

ممفیستو خشک نمی‌شود؛ فرسوده می‌شود.
مثل مردی شیک‌پوش که نیمه‌شب، تنها در خیابانی خیس قدم می‌زند و حتی سایه‌اش هم دیگر به او اعتماد ندارد.
مشکِ آن تمیز است، اما نه از جنسِ پاکی؛ از جنسِ خلأ.
بویی شبیه اتاقِ مرتبی که مدت‌هاست کسی در آن نخندیده.

این عطر، بیش از آن‌که درباره‌ی جذابیت باشد، درباره‌ی فاصله است؛
فاصله‌ای که انسان، بعد از چند خیانت، چند شبِ بی‌خواب، چند فروپاشیِ خاموش، میانِ خودش و جهان ایجاد می‌کند تا کمتر آسیب ببیند.
برای همین ممفیستو را هرکسی نمی‌فهمد.
کسانی که هنوز به هیجانِ خامِ زندگی باور دارند، احتمالاً آن را فقط «تمیز» یا «خنک» توصیف می‌کنند.
اما اگر روزی چیزی درونت واقعاً شکسته باشد، آن‌وقت می‌فهمی این عطر چقدر عمیقاً تنهاست.

ممفیستو بوی مردی را می‌دهد که یاد گرفته احساساتش را مثل کتِ گران‌قیمتش، مرتب و اتوکشیده نگه دارد تا کسی نفهمد زیرِ این ظاهرِ آرام، چه ویرانه‌ای خوابیده است.

و شاید همین است معنای واقعیِ لوکس بودن؛
نه فریاد زدنِ ثروت،
بلکه پنهان کردنِ اندوه،
با نهایتِ ظرافت

به شخصه این باورم هست که برای استفاده از هر عطر نه تنها فصل و یا عطر شب یا روز بودن تاثیر گذاره، بلکه رطوبت یا خشکی هوا هم میتونه تاثیر گذار باشه .
وقتی همسرم این عطرو توی روز های خشک و گرم تابستون ازش استفاده میکنه اصلا دلنشین نیست واسم و حتی باعث سر دردم میشه ، اما برعکسش انگار آفریده شده برای یک عصر بهاری که رطوبت هوا زیاد باشه مثل روزهای بارونی فروردین و اردیبهشت، اون موقع شفاف ترین عطر گلی دنیا رو استشمام میکنم و از بوی رز که اینقدر عالی خودش نشون میده به وجد میام ، مثل حس خنکی و عطر لطیفی که وقتی وارد یه گلفروشی میشیم حالمون خوب میکنه.
واقعا شاهکار دوست داشتنیه اما در تایم و آب و هوای مناسب باید ازش استفاده کرد.

و درمورد این شکاهکار هم یادم رفته چیزی بنویسم 🤩

چوب و چوب و چوب

منی که کیرید گیرین آیریش رو دوس دارم بایدم اینو خیلی دوس داشته باشم

یه بوی مایه داری میده و چوبی و تمیز

خیلی حال خوبی داره

نسخه رزی/زنبقی شده‌ی سیلور مانتین،من بشدت رایحه چای هم حس میکنم . بسیار بسیار عطر فاخری هست برای دوستداران رز و بلایندبایش هم به اون افراد پیشنهاد میکنم .
هرچقدر میمونه رزش دلنشین‌تر میشه ؛ بخاطر برچسب های جنسیتی خودتون رو از رایحه محشرش محروم نکنید!
شاد و خوشبو ،خوش‌پوش و خوش‌کام باشید.

از نظر برخی دوستان اینطوری متوجه شدم که نسخه های جدید ریفرموله شده به هرحال مفیستو من حدود۱۰ سال قبله در حین خرید بین سیلور مانتین واتر از کرید و مفیستو مونده بودم که مفیستو رو برداشتم در مشام آماتور بنده طوریه که انگار مفیستو نسخه گلی‌تر و میوه ای تر کرید سیلور هستش و حتی با پرفورمنس بهتر هر دو نیش هستن کیفیت بالایی دارن جهت تست اوکیه ولی دیگه نسخه های عربیش شورشو درآوردن و بدک هم نیستن(نسبت به قیمت)