XERJOFF - Mefisto

رایحه اش منو یاد گوچی راش میندازه

نمیشه از مفیستو صحبت کرد و حرفی از سیلور مانتین نزد. برای من آشنایی با سیلور مانتین از طریق مفیستو بود.
کافه ما مهمانی داشت که همیشه بوی بسیار خنک در بدو ورودش داشت و‌موقع رفتن علاوه بر اون خنکی حسی گلی هم در درای دان حس میشد. اون طراوت و خنکی عطری که میزد برام تداعی کننده بوی برف روی کوه بود(اگر مثل من در مناطق کوهستانی زندگی کرده باشید کاملا با این رایحه آشنایید)
نا خود آگاه رنگ آبی یا بنفش به ذهنم میرسید با بوییدن این عطر.
تو فرگرنتیکا درباره سیلور مانتین خوندم و گفتم خودشه همون بوی خنک برف تو یه روز آفتابی وقتی هم باد پودر برف رو روی صورتت میپاشه.
یک باتل سیلور مانتین واتر برای فهمیدن اینکه این،اون عطری که بو کردم و‌عاشقش شدم نبود!
از مهمانمون اسم عطرشو پرسیدم و‌گفت مفیستو!!
در حد دکانت تهیه اش کردم و فهمیدم من عاشق سیلور مانتینم و هم عاشق مفیستو.
مفیستو علاوه بر اون اوپنینگ خنک که هر دو دارن خیلی زود بوی گلی و زنبقی و لوندر بسیار لطیف به خودش میگیره.دقت کنید که رایحه گلی و تماما از رز نمیاد و رز هم اینجا رز دمشقی (گل محمدی) نیست.گرم با لبه ای میوه ای و‌پودری و درای داون زیبای کهربا و‌مشک
در مقابل سیلور مانتین بسیار گرد تر و تمیز تره. بعد از اون اوپننیگ خنک رایحه مینرال تر و طبیعی تر به چوب صندل میرسه و‌کماکان حس خنکی برفی همراه ماهست.
بشخصه جدابیتشون برای من شروع بوی برفی و کوهستانیشونه که آرزو میکنم کاش دائم بود.
اگر زمانی مجبور بشم بین این دوتا یکی رو انتخاب کنم با ناراحتی و‌دلتنگی برای مفیستو ، کرید سیلور مانتین رو انتخاب میکنم.
آیا مفیستو برای خانم ها مناسبه؟ هیچ نشدی وجود نداره اما سخت میتونم تصور کنم‌که صرفا وجود نت های فلورال این کار رو برای خانم ها راحت پوش کنه مگر در مواقع و استایل های خاصی

دلیل علاقه خاصم به زرجوف و به خصوص کازاموراتی ها، اینه که به معنی واقعی کلمه، هر کدومشون شخصیت دارن. نمیدونم چرا این عطر رو مردانه معرفی کرده، در حالی که بنظرم میتونست یونی باشه. به هر حال من که عاشقشم به عنوان یک خانم و ای کاش اینقدر کپی نمیشد.
این عطر از نگاه من، مردی خسته و غمگین و صبوره‌. به شدت درونگرا، اهل شعر و ساز و عکاسی و کتاب. چندبار هم تا الان شکست عشقی خورده‌ 😅 کاراکترش هر چی که هست هنری و نرمه‌.
اصلا عطری نیست که بر تن مردان برون گرا و اهل خودنمایی متصور بشم.
تصور میکنم، مردی شبیه کاراکتر استاد ادبیات، در فیلم شب‌های روشن. اهل خونه های قدیمی، کتابهای آنتیک، شعرهای رمانتیک، و ... دنبال عشق نابی که پیداش نکرده.

از شروع مرکباتی که بگذریم، قلب عطر، بوی چوبی گلی فوق العاده ای داره‌. انگار در کتابخونه قدیمی خاک خورده اش، یک دسته رز و زنبق نمناک داخل گلدانی گذاشته و در اونطرف در حالی که استاد کتابی رو ورق میزنه، پکی به ویپش میزنه، و به خاطراتی نه چندان خوش از روزهای عاشقی فکر میکنه.

مرد تمیز و محترمی که لباس هاش ساده و تمیزه. اما خیلی اتو کشیده و زیادی لوکس نیست. و نمیخواد هم که لوکس باشه. چرا که علی رغم تمام موقعیت های شخصی و اجتماعیش، فردی ساده پسند و خاکیه.