JOVOY PARIS - Psychedelique

برای ساکنین مناطق زاگرس نشین این عطر یادآور خاطرات مادربزرگ هاست
جایی که عادت داشتن توی خورجین هاشون یک عالمه دارو و گیاه و گل خشک با خاصیت درمانی با خودشون همراه کنند تا وقتی که یک نفر دلش یا سرش درد می گرفت همون ها رو به صورت جوشنده به خوردش بدن 😁
سایکدلیک عطر بسیار گیاهی و دارویی سرکشی است که به جز فضایی که ترسیم کردم شما رو یاد عطاری ها هم میندازه
اگر که این فضای شاعرانه ی نظرات دوستان عزیزم شما رو کمک نکرد باید خدمتتون عرض کنم که قبل از اسپری کردن یا خریدش باید آمادگی ذهنی داشته باشید که احتمالا بازخوردهای منفی خواهید گرفت
چرا که این عطر به شما لبخند نخواهد زد تا انتها خشک جدی و خودخواه باقی خواهد ماند و به طور خلاصه بگم که باید کاریزمای پوشیدنش در شما وجود داشته باشه تا بتونید استفاده ش کنید
اگر آدمش نیستید یا استایلش رو ندارید برای خودتون دنبال دردسر نگردید

در ابتدا با یک تلخی بسیار بسیار زیاد که همراه با تیزی شدید هست و درضمن حالت گیاهی رو هم القامیکنه و مخصوص نعناع هندی هست؛ شروع میشه. این تلخی بسیار شدید بعد از ده دقیقه فروکش میکنه و متعادل تر میشه. در این حالت بنظر میاد که حالت خیسی به بوی قبلی افزوده میشه. یعنی یک طوری هست که انگار دارین ریشه یک گیاه رو که نیم ساعت قبل بهش آب دادید و بعدش کندینش رودارید بو میکنید

این عطر شباهتهایی با عطر پاردون از برند ناسوماتو داره. به این صورت که هر دو عطر در نت میانی شون بوی نعناع هندی رو میدهند؛‌ ولی نت میانی در این عطر بوی نعناع هندی با تلخی نسبتا زیادی همراه هست؛ ولی در عطر پاردون از برند ناسوماتو؛ بوی نعناع هندی همراه با شیرینی مختصری به مشام میرسه

اسم این عطربه فارسی ؛روان گردان میشه؛. روان گردان هم یعنی دقیقا از یک حالت روحی به حالت دیگه تغییر پیدا کردن. در این عطر هم در ابتدا با تلخی بسیار زیاد روبرو هستید ولی بعد به شیرینی مختصری میرسد که شاید یک علت برای نام گذاری این عطر به روان گردان این باشه

من به شخصه با تست عطرهای زیاد؛ عطری به تلخی این عطر در نتهای ابتدایی تا حالا نبویده بودم

سایکدلیک از برند مطرح جووی پاریس واقعا جای تکریم و احترام بسزایی داره جناب اقای ژاک فلوری که در ساخت روایح نیش بسیار حاذق و متبحر تشریف دارند جدا از عطور ساخته دست ایشان با ساخت این عطر گویا دینشونو به درجه اکمل رسوندند رایحه ای از جنس امبر در ساحتی از بی کرانه های نعناع هندی ترکیبی بسیار بسیار دلنشین که بنظر من حتی افرادی که گارد در مقابل این روایح داشته باشند باز هم این عطر بینیشونو به جدال و چالش میکشونه حالتی نمور و نمناک خاکی پودری که در وهله اول به همراه مرکبات خشک بسیار کمرنگ هجوم می اورند و در اخر مشک و وانیل منطبق کار میشوند و نام سایکودلیک به اساس و پایه خود میرسد گویا از این رو به آن رو پخش و ماندگاری در حد صوت کشیدن مغز بیابون و میزاره تو جیب رایحش واقعا عالیه

به فکر اینم که حتما یه دکانت ۱۰سی سی از این عطر زیبا تهیه کنم…

بی تو معبود من زندگی نتوانم،،،، حضرت سایکدلیک....

عرض ادب و احترام خدمت عطرافشانی های عزیز
میشه گفت بخاطر کرونا دو سه سالی هست سعادت نشد برم زیارت حضرت رضا در مشهد، تا اینکه سمپل این عطر به دستم رسید، من رو برد به مشهد، البته نه خود حرم بلکه بازار رضا در مجاورت حرم( دوستانی که مشهد رفتن می‌دونن)، به مدت یک ربع شما رو توی اون بازار نگه میداره ولی بعدش یک فضای شادتر و سبک تر بهتون القا می‌کنه و حال دلتون خوب میشه. میشه گفت نسبت به دنیای عطرهای نیش فضای روشنتری داره!
همین و دیگر هیچ ...
زندگیتون عطر آلود و موزیک فام

عطر بسیار خوش ساخت
با ارزش خرید بالا
اما به دوستان تازه کار پیشنهاد نمیدم و به قول معروف اول باید برید دوراتون رو بزنید و بعد بیایید سراغ این عطر.
نمره من به این عطر ۹ از ۱۰

از همين اول بگم من اينقدر سواد عطر شناسي ندارم ك بخوام اين كار رو نقد بكنم. همين امروز سمپلش از عطرافشان دستم رسيد. خداوكيلي بوي زيارتگاه هاي خودمونو ميده. ب هيچ عنوان بلاندباي نكنيد كه بدون تست پشيماني ب بار مياره.

«عطر خلوت فیلسوفان»



شبانگاهی‌ست از آن شب‌ های بلند که شهر در خوابی ژرف فرو می‌ رود و فانوس‌ هایش، خسته و کم‌ فروغ، در قاب پنجره‌ ها می‌لرزند.

نشسته‌ ام به پیش آتش آرام و اندیشناک، همان آتشی که همدم سالیان تنهایی من بوده است.
دل گرفته و محنت زده از رشته های بی پایان افکار پر هیاهویم، به شیشه عطرهایم که جزئی از روح و جان من هستند پناه آوردم. عطرها مأمن های آرام من اند!! خلوتگاه های دلنشین و مونس های صاف و بی ریای من اند.

دست بلند کردم، به شیشه‌ ای که در سکوتش صدای تاریخ نهفته است. صدای کهنه ناصاف.
می‌ دانستم Psychedelique خود را در دستانم قرار خواهد داد. آری! می دانستم!!
چرا که اوست که مرا می شناسد، نه من!!!

لحظاتی به نامش می نگریستم. نامی که چون وردی ممنوع در گوش جان طنین می‌افکند. قطعاً از این ورد های نفرین شده شنیده اید. از آن هایی که ساحره های پلید بچه های کوچک را با آن ها می ترسانند.

هنوز طعم نخستین نفس او را نچشیده بودم که احساس کردم اتاق از زیر پایم شروع به لغزیدن کرد و جهان به خاموشی فرو رفت.
دیوارها محو شدند، هوا غلیظ و رؤیایی شد، نفس کشیدن سخت شد و من خود را در جهانی یافتم که با سنجش ساعت و تقویم سازگار نبود.
عطر، آرام از شیشه بر می خاست. به سان دودی از معبدی کهن و فراموش‌ شده. از قصری تاریک و متروک در جنگلی پهناور و بی انتها. و به سان زمزمه ای مقدس و در عین حال نفرین شده خودنمائی می کرد.
در آن لحظه های سنگین که هوا هم اجازه نفس کشیدن نداشت، من از اولین زمزمه هایش بوی خاک مرطوب می شنیدم، بوی پچولی چرک و پیر و صبور، بوی زمین اندیشناک. بوی راهرو های نمناک و ترسناک قلعه های خوفناک گوتیک.
می دانستم که نباید انتظار مهربانی ازش داشته باشم، چون که آفریدگار توانا به او از برای لطافت و ظرافت لباس وجود نپوشانیده بود. بلکه چون سنگ سیاه، سنگین و مهیب و وحشی به نشأت وجود در آورده، و زین ترتیب روحی تاریک و سرد و غمگین در او دمیده بود.
طنین هایش قلب را در چنگ می گرفت. و سیاه بود. سیاه، به ناریکی شب های تنهائی.

چون بر پوستم آرمید، غریو آذرخشی خوف انگیز و دهشتناک شنیدم. نه از آسمان، که از ژرفای رگ‌هایم. از خون جاری در آن ها.
این عطر، یادآور خاطره‌ های دور است، یاد گناهانی نیمه‌پاک و اندوهی بی‌نام. یاد افکار تلخ. یاد خطاهای گذشته. یاد نفس محبوس در اندام خاکی.

می دیدم که مرا می برد، به دالان های تاریک و خاموش با دیوارهای بلند و چوبین و قفسه های تا سقف کشیده شده پر از کتاب‌های کهنه و خاک گرفته ای که بوی قداست می‌دادند. بوی غم ها.

بوی خلوت فیلسوفان می داد، بوی تنهایی ای نجیب و پر ابهت.
از آن‌ گونه تنهایی ها که در سکوتش، روح انسان به گفتگو با خویش درمی‌آید.
کهربا در میانش چون شرابی کهنه می‌جوشید. گرم، نرم، و اندوه‌ بار. نشان از فراوان سختی هایی داشت که او را بدین حالت فعلی تراشیده و شکل داده بودند.
در نهانش، نغمه‌ ای بی صدا از چرم خوابیده است در کنار بوی آشنای دود. رایحه‌ مردانی می داد که روزگاری در تاریکی اندیشیده‌ اند و در روشنایی خاموش گشته‌ اند.
مرا به یاد موم شمع ها انداخت که بر میز های بسیار زیبای بلوطی، به یاد اندوه فرزانگان و تب خاموش دیوانگان عاشق، جان می سوزاندند. یاد اتاق های خفه شده در دود تنباکو.

زمان گذشت، و عطر ژرف‌ تر می شد، گویی به ته کنج روح من رسیده باشد.
گرمای چوب کهنه، پژواک بی پروای پچولی وحشی، و آخرین پیچ دود تنباکو در سالنی خاموش به رقص می آمدند.
احساس می کردم شیرینی‌ ای در اوست، اما نه از جنس معصومیت!! این رایحه هیچگاه معصوم و بیگناه نیست! بلکه شیرینی ای از جنس پلیدی و ناپاکی، همچون گل‌های خشکیده در میان برگ‌های کتابی که زندگی از یاد برده اند اما یادشان همچنان جاودان است.

احساس جنون می کردم! دیده هایم تار شده بودند.
من، سایکدلیک را نپوشیده بودم. بلکه او مرا پوشیده بود!!
چون جامه‌ای از یک رؤیا، مرا در خود فرو برده بود.
نبضم کند می شد، اندیشه‌ ام نرم و روان، و لحظه‌ ای چنان بود که خود را نه آدمی، بلکه سایه‌ ای شناور بر آب‌ های بی‌ زمان یافتم.

در آن دم دانستم:
جاودانگی، نه در نبودن مرگ، که در ماندن حس است، در تکرار خاطره، در بوی چیزی که رفته اما هنوز باقی‌ست.

تراژدی غمناکی در این عطر نهفته است.
با این حال، غم و شکوه با هم در هم آمیخته‌ اند، همچون شعر ویرانی.
هر نت، نغمه‌ ای‌ست از دلی که نمی‌ خواهد رها کند گویی خود عطر نیز عاشق پوستی‌ست که بر آن آرمیده است.

سپیده که دمید، آتش به خاکستر نشست، و من هنوز در سکون رایحه غوطه‌ ور بودم. فکرم برای اولین بار ساکن شده بود. هیچگاه تا کنون چنین آرام و بی دغدغه نبوده ام. نمی خواستم او برود. نه هنوز!! من به این آرامش نیاز داشتم. من با آغوشش نیاز داشتم!.
هوای صبح سرد بود، اما سایکدلیک نرفته بود. چون روحی در حجره مانده، بی‌آنکه وداع گوید.

در آن لحظه دریافتم که این عطر، نه همراه زندگان، بل مونس رؤیابینان است. همنشین خستگان.
یار سالکان، همدم خاموش آنانی که در دالان های یاد و خیال به همراه تنهائی خود گام بر می دارند.

سایکدلیک یک عطر نیست، بلکه آئینه و انعکاس است.
انعکاس اندیشه‌های گم‌ شده، احساس‌های بی‌نام، و سایه‌هایی که تنها در دل تاریکی معنا می‌یابند.
سایکدلیک عطر نیست! اعتراف است. اعتراف تلخی و غم خفته در قلب هاست. و مرثیه‌ای است برای روح.

او را دوباره خواهم پوشید، اما نه برای خوشایند دیگران، که برای خودم.
تا به یاد آورم که در زیر آرامش ظاهر تن و جسم خاکی ام، هنوز طوفانی آرام می‌تپد. هنوز شعله هایی روشن است. و اینکه هنوز زندگانی وجود دارد.


تا زنده‌ام، این شیشه را نگاه خواهم داشت، نه که نشانه ای باشد برای تجمل، که نشانه‌ای برای حقیقت.

سایکدلیک...
مدتی بود میخواستم این کار رو تست کنم چون شاهکار دیگر این برند یعنی پرایوت لیبل منو مجاب کرد این رو تست کنم.
خب اول از همه این کار رو تا ده دقیقه نباید قضاوت کرد. پچولی فوران میکنه در این کار منتهی پچولیش باکلاس تر و با کیفیت تره. رایحه ای بسیار قدرتمند شیک با کلاس .بعد از گذشت اندکی زمان من وانیل رو حس کردم که بسیار خوشبو تر میکنه رایحه رو و اینجا باید به عطار گفت دست خوش.
اصلا به درد سن کم نمیخوره. برخلاف پرایوت لیبل که به نظرم برای خانم ها مناسب نیست این کار میتونه برای خانم ها هم مناسب باشه. بویی یونیک و بسیار خاص که درجه کیفی بالای محصولات این برند رو میرسونه و هرکسی متوجه شاهکار بودن این رایحه میشه ( برخلاف خیلی از عطرهای شاهکار دیگه که ممکنه خیلی ها متوجه باکیفیت بودنش نشن) . بخوام با پرایوت لیبل مقایسه کنم( هرچند فضای متفاوتی دارند این دو کار ) بهرحال این کار مهربون تره و نسبت به پرایوت لیبل خوش بازخورد تره(هرچند بازخورد منفی هم داره و طبیعیه و این ساده نبودن رایحه رو میرسونه و به نظرم نکته مثبت تلقی میشه) و اون کانسپت خیلی خاص پرایوت رو نداره. راجب پرفورمنسش بعد از تست های مختلف نظرمو اعلام میکنم. در کل بشدت برای طرفدارای پچولی از جمله خودم میتونه گزینه خیلی مناسبی باشه.بی شک رایحه نمره 10/10 رو میگیره .