JOVOY PARIS - Musc Pallas

همه چیز سفید، نورانی و پاکیزه. بی هیچ آلایشی. ملحفه‌های سفید بر تارک شاخه‌های کبود درختان آویزانند. اوایل قرن نوزدهم میلادی است. یا شاید هم هجدهم. مقداری بوی کهنگی از فضای زیرزمین کلبه به مشام می‌رسد. پرسه زنان لابلای انبوه ملحفه‌های سفید. صورتم درونِ خنکای خیس ملحفه‌ها می‌لغزد. دخترکی سفیدروی با ربدوشامبری که زیر نور آفتاب، سفیدی‌اش چشمانم را می‌زند، در پشت ملحفه‌ها به ناگاه مجسم می‌شود. در آغوشش سبدی از البسه تازه شسته شده. نسیم باد به گرامیداشت حضور مقدسانه‌اش، ملحفه‌ها را به اهتزاز در می‌آورد. چونان پرچم سفیدِ صلح. بوی آرامش، سکوت و مهربانی. عاری از کینه، دروغ و تظاهر. این عطر خاصِ رسته‌ای از راستگویانِ بانو است. همانان که بی آلایشیِ درونشان همرنگ ربدوشامبر سپید رنگشان است!