YVES SAINT LAURENT - Elle EDP

از جمله عطرهای خاص دیزاینری، Elle از YSL برای من زنی رو تداعی می‌کنه که در عین مدرن بودن، کلاسیک هم هست. ال برای من خواهر کوچیکه، یا نسخه‌ی روزانه‌ترِ میدنایت پویزنه؛ زیبای کمیاب.

این شباهت هم بی‌دلیل نیست؛ هم عطارهای مشترکی دارن و هم نت‌هایی توی ال هست که ساختار میدنایت پویزن رو در دل خودش حفظ کرده. با این تفاوت که ال با گلی‌تر شدن، اون وجهه‌ی مرموز و تاریک پویزن رو مهربون‌تر و لطیف‌تر کرده.

من نت مرکباتی آغازین این عطرها رو خیلی می‌پسندم. اصلاً برای من نت ترکیبی مرکبات همیشه دوست‌داشتنی‌تر از یک نوع خاص مرکبات، مثل پرتقال، نارنگی یا لیمو بوده. توی ال برخلاف میدنایت پویزن که مرکباتی ترشه با نسخه‌ی شیرین‌تری از این حال‌وهوا طرفیم که به واسطه‌ی پیونی و سرخالو شکل گرفته. در نت میانی هم این گلی‌تر بودن حفظ می‌شه و از جمله عطرهای رزی‌سیفه که به هیچ عنوان رزِش حالت حرمی به شامه‌ی من نمی‌گیره؛ برعکس، اتفاقاً رزِ خیلی باکلاسی داره.

در درای‌داون هم چوبی شدن نعنا هندی خیلی فضای قشنگی ایجاد می‌کنه.

اگه معیار شیک بودن رو وقار و عمق عطر بدونیم، میدنایت پویزن بی‌رقیبه؛ اما با این حال ال هم عطر بسیار شیکیه. به چشم من، هم کمتر تکراریه، هم بوش مثل عطرهای گلی‌ـ‌میوه‌ای بازاری نیست و خیلی باکلاس‌تر از عطرهای امن و تکراری عمل می‌کنه.

اما با توجه به کامپلیمنت هایی که گرفتم باید گفت ال در عامه‌پسند بودن گوی سبقت رو ربوده. به نظرم میدنایت پویزن به خاطر اون تاریکی عمیق نعنا هندی، برای بینی‌های آماتور سنگین‌تره و گاهی حتی ممکنه کمی مردونه هم برداشت بشه. در مقابل، ال لطیف‌تره و با سلیقه‌ی عامه سازگارتر.

در مورد باتل هم این عطر زیبا واقعاً مهجور مونده؛ چه در نسخه‌ی قدیمش و چه در جدید. به نظرم ذات رایحه‌ی درون شیشه، واقعاً بالغ‌تر از خود شیشه‌ست و ظاهرش اون وقار درونی رو بازتاب نمی‌ده. حتی اون حالت صورتی باتل هم به نظرم کمی تینیجه، در حالی که خود عطر برای من اونقدرها هم گلیِ صورتی نیست.

خلاصه، به نظرم کسی که میدنایت پویزن رو دوست داره، به احتمال زیاد خواهر اجتماعی‌ترش، یعنی ال، رو هم دوست خواهد داشت.