XERJOFF - Casafutura

موهایش را به دو قسمت تقریبا مساوی تقسیم کرده، آنها را با ملاحظه شانه کرده و با صبری که انگار هیچ‌گاه قرار نیست هیچ کاسه ای را در جهان لبریز کند، آنها را با روغن رزماری نوازش می‌دهد.
ساعتی باید صبوری کند تا موعد شستن گیسوانش فرارسد. در این فاصله سرش را لابلای لباسهای داخل صندوقچه قدیمی اش که همیشه خدا بوی مشک می‌دهد فرو می‌برد و سپس به مرتب کردن اتاق دنجش مشغول می‌شود و گاهِ آن فرا می‌رسد تا حواس خود را به پرت شدن زده و دمی را با متعلقات خاطره‌انگیزش بگذراند.
کتاب‌ها را ورق می‌زند، جلد چرمی آنها را عمیق بو می‌کشد و سپس بینی‌اش را به لبه‌های کتابخانه می‌چسباند؛ گویی چوب‌هایی که مدتهاست از روغن جلا روی بازگردانده‌ و اندکی دفرمه شده‌اند، دریچه ای برای نفوذش به تار و پود تاریخ می‌گشایند و او را از زمانه مدرن بیزار می‌کنند.
از در مخفی پشت کتابخانه وارد آن سوی جهان شده و به محض ورود، بوی اسطوخودوس ملایمی که مدتها از دود شدنش می‌گذرد او را به کلیسایی قدیمی می‌کشاند. باز هم بوی چرم! نه از آن چرم ها که فکرش را بکنید؛ نه. این بوی آشنا از آمیزش جلد کتابهای قدیمی با چوب کتابخانه ای که بستر آنهاست برخاسته است. درست مثل بوی کتابخانه اتاقش است گویی در دنیایی موازی که نه بلکه متقاطع کتابخانه ها همدیگر را ملاقات کرده و از آشنایی هم بسیار خرسند شده اند.
باید برگردد. گاهِ جستجو نیست چرا که هرآنچه میخواهد در چهارسوی اتاقش یافتنی است و شمعدانی‌ها آب میخواهند و برگ درخت کُنار داخل حیاط در آستانه ریزش است.
تمنا می‌کند و برمیگردد. یک ساعتش تمام شده و باید برود موهایش را بشوید. رزهای کم رمق جلوی آینه اش را برای آخرین بار پیش از دور ریخته شدن بو می‌کشد و می‌رود.
.
شب فرا رسیده و پیش از خواب باید مطابق معمول روزش را مرور کند. لیک وقت تنگ است و او بسیار خسته. پس سخن کوتاه کرده و یک جرعه از کازافیوچرا را نوشِ جانش می‌کند. چشمها را بسته و به نمایندگی از قلبش [چرا قلب؟ چرا مغز نه؟ به قول آلبر کامو قلب حافظه خودش را دارد و من هیچ چیز را فراموش نکرده‌ام] همه آنچه را که امروز بر او گذشته به خاطر می‌آورد و سپس در لحظه‌ای که هیچ کس نمی‌داند کدامین لحظه است به خواب عمیقی فرو می‌رود.

با سلام خدمت دوستان عزیزم:
راستش دوستمون Kambiz یکمی با عجله و بیرحمانه راجع به این کار زرجف ریویو کرده.
Casafutura یک کار هربال - نیمه اسپایسی و فلورال با محوریت رز هست.
این عطر شروعی منتول و تند و گیاهی با تحکیم رزماری داره که به تدریج و پیوسته با اضافه شدن غباری از رز و اسطخودوس و رایحه ایی سبز و عجیب ، از شدت نت گیاهی و دارو گون اولیه کاسته میشه.((بله)) همونطور که کامبیز عزیز هم اشاره کرده رزماری حسی چرب و غنی داره و به همین علت هم استشمام این کار برای ایشون یادآور روغن های معطر ماساژ که رایحه ایی آرامبخش و آروماتیک دارند بوده است.
این عطر تلخی خاصی داره که کل فضای عطر رو درگیر کرده. شخصا این عطر رو یک کار رزگون حس کردم اما نوع رز به کار گرفته شده خیلی تلخ و هربال هست.
یجورایی رایحه بلاتکلیفی داره . شاید بشه رایحه کلی کار رو یک آروماتیک رزگون توصیف کرد.
درای داون و نت ماندگار پایانی این عطر هم رایحه ایی نرم و پودری از چوب صندل و نتی خفیف از رز هست.
تست من خیلی سطحی و در حد چند پاف روی بلاتر بود و قبل از تست این کار، چند تا عطر خیلی قوی و انیمالیک رو تست کرده بودم و شامم یکمی درگیر شده بود ولی هرچه که از رایحه این کار رو به خاطر آوردم براتون ذکر کردم و قابل ذکر این موضوع هست که از بین تمام نت ها ،نت رز به کار رفته در این عطر در ذهن من بولد و ماندگار شده.

یه عطر خیلی معطر گیاهی و البته قوی که بوی روغن های گیاهی خیلی شدیدی داره،
در اوایل کار بعد از اسپری، فقط رزماری رو میشه حس کرد و همینطور یه بوی گیاهی تند دیگه که نمیدونم درواقع چیه، فقط میدونم لوندر نیست، تا نیم ساعت همین رایحه گیاهیه تند رو داشته باشین ، حقیقتش بعدش دیگه کاغذ بلاترو انداختم دور، چون اصلا خوشم نیومده بود ازش، فکر نمیکنم کسی دلش بخواد بوی روغن ماساژ بده اونم با این هزینه،