PARFUMS de MARLY - Oriana

این عطر برای من تداعی‌کننده کیک و دسر نیست و اگر بخوام خوراکی‌ای خطابش کنم،‌ شاید آدامس و پاستیل باشه.
اما خیلی بیشتر از اون، قوی‌ترین چیزی که ازش حس می‌کنم، نوعی بوی تمیزی خاصه. بوی‌ پوست کاملاً تمیز کودکانه با کمی شامپو/لوسیون توت‌فرنگی‌-خامه‌ای ملایم.
بوی پارچه خنک تمیزی که رایحه‌ای ملایم و لطیف داره.

معمولاً از عطرهایی که بهم حس پوست رو بدن، بدم میاد و حس شور و تلخی مثل عرق ازشون می‌گیرم‌. از ایفوریا تا گود گرل و حتی الین‌ و بلک‌ارکید. از اون‌ بیشتر، حجم زیادی از عطرهای خنک که بهم کس تهوع شدیدی می‌دن و میگرنم عود می‌کنه (با بوهای خنک خیلی بیشتر مستعد سردردم.)

از بوهای صابونی و شامپویی برای عطر زیاد خوشم نمیاد و اکثر عطرهایی که قراره بوی تمیزی بدن، باز هم برام ترشی شور گس عرق رو تداعی می‌کنن، نه واقعاً تمیزی.
اما اوریانا واقعاً تمیزه. لطیف و معصوم که بهم حس امنیت می‌ده و در عین حال، معتدل متمایل به خنکه و واقعاً به همچین عطری نیاز داشتم.

شباهت نسبتاً واضحی به گرن‌بلو داره، اما آروم‌تره‌.

انگار وارد شیرینی فروشی شدی که توش تازه کیک‌توت فرنگی با خامه درست کردن یجوریه اصلااا برام تکراری نمیشه هر بار بو‌میکنم‌ بیشتر عاشقش میشم🥰

بنده باز هم هنگام بوییدن این عطر، به آن رایحه شیرینِ مرباییِ نیمه ملسِ تمشکین اش دهن کجی کردم.
تمشک در اینجا پادشاهی‌ست نشسته بر یالِ تختی روان از برگ پرتقال.. از فراز بلندای مست کننده اش، به تماشای ظرف گَردانِ زیرِ پایش نشسته است. کاسه ای چوبی از میوه‌جاتِ نیم‌پز، که شده اند کودکان تمشک وُ حرارت‌شان را از دَمِ گرمِ او گرفته اند. و من شدم مُشک. او گفت کمر خم کن رو به فرزندانم تا که تو! پُلی سازی میان من وُ آنها! قدوم بر دوش تو نهاده به سوی من آیند. من گفتم نه! چانه بالا، خیره‌سر خیره به سیمای سُرخ اش تَرک وی گفتم. پُشت برگردانده، به وقت خروج، نوکِ پایی زدم بر بساط اش؛ وَ از کِبر خود شیره ای تلخ بر جانِ طفلان‌ ریخته، قسم بر شکوه او خورده که هرچه شیرینی سازد زهر خواهم ساخت.
رایحه چشم‌گیر و پر زرق وُ برق است اما مشک که می‌آید هاله ای بر چشمِ مشام‌تان پوشانده و نمی‌گذارد گذرِ زمان را تماشا کنید. به خود می‌آیید، و می‌بینید در جریانِ اتمسفری سرگردان، به دور خود می‌پیچید.


مارلی ها گاها میانه راه می‌لغزند، متاسفانه.
اما گاهی می‌شود گفت فدای سرشان :) من به والایا و آتالیا می‌گویم فدای سرت جانم؛ تو با تمام سخنانِ دست و پا شکسته ات زیبایی!
اُریانا هم چنین است. اما من اینجا چیزی به او نمی‌گویم چون میوه پسند نیستم. اما اگر شما آن بشقاب مملو از میوه های رسیده و بعضا له شده و شهددار را که با اندک گلبرگ‌های سفید و نارنجی نوازش شده اند دوست می‌دارید، خب، باز هم می‌بایست گفت فدای سرش. :)
بسیار هم پربازخورد است. بی‌شک اگر با پوشش‌تان استایل شود همه به او گوش خواهند سپرد. خاصیت اش این است که دوستان بسیاری داشته باشد؛ و این شوربختانه برایم همانقدر دوست نداشتنی‌ست که تمشک...!

عطریه که خیلی دوسش دارم همش نگرانم که نکنه تموم شه☹
اولش انگار ابنبات پرتقالی داری میخوری، بوی ترنج و مرکبات حس میکنم که بنظرم یذره شیرینیش مصنوعی بنظر میاد اما وقتی نتای بعدی خودشونو نشون میدن بوی مارشمالو میده، من حس میکنم یه مارشمالو با هاله خامه ایی دورمو گرفته خیلی خوشبو میشه🧁
باتلش خیلی نازه خیلی زیاد🎀

با اینکه اوریانا رو قبلا بارها تست کرده بودم هیچوقت فرصت نشده بود که ساعت ها باهاش وقت بگذرونم و سر وقت تستش کنم. بالاخره به خاطر بطری خوش رنگش یه سمپل‌ ازش خریدم، اوپنینگ مرکباتی و خیلیییی خوشمزه ای داره که تو چند دقیقه ی اول ناپدید میشه، بوی خامه و مارشملو و یه نت ضعیف پرتقالی باقی میمونه، عطر بسیار خوشحال کننده ای هست، خیلی شاد و جوان، اما پرفورمنس ضعیفی داره و بیشتر از ۲ ساعت روی پوست نمیمونه، احتمالا روی لباس طولانی تر بمونه، همه ی فصول قابل استفاده هست ولی در لاین پرفومز د مارلی، با تمام خوشایند بودنش، رتبه ی ۵ ام و ۶ ام هم نمیگیره. با این حال بوش خوشحال کننده است

بوی اوریانا اولش یک کم شیرینیه و گلیه اما بعد چند دقیقه انگاری لاو دونت بی شاو بای کیلیان رو اسپری کردی ، فکر می‌کنی خود خودشه 😍😍😍😍 بوش قشنگه اما فقط برای پاییز و زمستون ، بااین که ازش خوشم میاد اما والایا بیشتر پسندم بود ازاین برند چون خنک تر و سبک تره .

سلام ، راستش من این عطر رو هیچ جوره دوست نداشتم ، برای تابستون که اصلا مناسب نیست ، در پاییز تست کردم حقیقتا زیادی شیرینه و انگاری یه شیرینی مصنوعی داره برای من سردردآوره

خب من زیاد نمیتونم تخصصی نظر بدم، ولی صرفا احساساتم و نسبت به این عطر دوست دارم بیان کنم.من عاشقششش شدم. وقتی دوست داشتم تستش کنم تو نظرات دیده بودم بعضی کاربر ها نوشته بودن بوی پاکن فانتزی های بچگیامون و میده حتی شنیده بودم بوی قنادی میده و...
با خودم میگفتم آخه چرا باید بوی این پاکن نوستالژی ها عطر داشته باشه!چه جذابیتی داره!یا مثلا بوی قنادی میتونه بعد تایمی سردرد آور یا خسته کننده باشه.(برای منی که نسبت به یه سری عطرا بعد مدتی حالت تهوع میگیرم چون دیگه شیرینی زیادشون دل و میزنه)
ولی وقتی دستم رسید دیدم تقریبا یه همچین بویی میگیرم و هیچکدوم از این تعریفا اشتباه نبوده، ولی با یه بوی خیلی جذاب تر از چیزی که فکر میکردم رو به رو شدم. بویی که ازش استشمام میکنم بوی قنادیه. به نظرم جزو موردعلاقه ترین هامه. مثل ویوالاجویسی.
مامانمم عاشقش شد. راستش پرفورمنس به نسبت خوبی هم داشت یعنی بالاتر از انتظارم بود.(به خصوص پخش بو)

یه چیز دیگه اینکه این عطر،حس «خوشبویی ذاتی» منتقل می‌کنه. مثل وقتی بوی خوبی از کسی می‌شنوی و نمی‌تونی دقیق بگی عطرشه یا خودش همیشه این‌قدر دل‌نشینه.
جالبه که حتی اگر عطر امضای شما چیز دیگه‌ایه، استفاده از این دسته روایح (مثل Oriana، Gucci Gorgeous Gardenia، Zara Barbie یا Gran Ballo) روی نقاطی مثل اطراف نبض گردن، گوش و حتی کمی روی مو، بازخوردهای بسیار خوبی به همراه داره حتی بیشتر از اسپری روی لباس خصوصا از فاصله نزدیک
یعنی وقتی عطر، بخشی از بدنت می‌شه…
برای من شخصا، روایح وانیلی یا سنگین و عودی وقتی مستقیم روی گردن یا نبض اسپری می‌شن، کمی مصنوعی به نظر میان. انگار همه متوجه می‌شن که «این یه عطره روی پوستش».
اما دسته‌ رایحه‌های ملیح و گلی که پخش‌ بوی ملایم‌تری دارن، وقتی روی پوست مرطوب (مثلاً با بادی‌اویل کودک یا تریجا جانسون که اسانس نداره برای فیکس کردن عطر) اسپری می‌شن، کم‌کم با حرارت بدن ترکیب می‌شن و یه بوی ملایم و طبیعی از خود آدم منتشر می‌شه.
نه تنها رایحه به‌مرور پخش می‌شه، بلکه اون‌قدر طبیعی و هماهنگ با پوست شما جلوه می‌کنه که اطرافیان حس می‌کنن این بوی خوش از خود شماست،نه از عطرتون.
و این دقیقا همون چیزیه که آدم‌هایی مثل ریانا به‌خاطرش لقب «بوی بهشت» می‌گیرن یا میگن فلان شخص «خوش پوست و تنه» یا ذاتا خوشبوعه یعنی نه صرفا از روی لباس، بلکه از پوست و وجودشون.
وقتی بوی خوش از سرشونه یا گردنتون حس بشه خصوصا توی این گروه بویایی،تأثیر عمیق‌تر می‌شه، چون دیگه فقط یه رایحه نیست، بلکه بخشی از شما شناخته میشه

مارلی اوریانا،درک رایحه‌ای بهشتی
مارلی اوریانا رو می‌تونم یکی از خاص‌ترین و در عین حال پیچیده‌ترین تجربه‌هام از دنیای عطر بدونم،عطری که نه فقط یه بو، بلکه قصه‌ای از خاطره، سردرگمی، تغییر نگاه و نهایتا پیوند عمیق با رایحه بود.
برگردیم به سال ۲۰۰۹ یا ۲۰۱۰. اون دوران بحث خوشبو بودن ریانا بین سلبریتی‌ها حسابی داغ شده بود. توی مصاحبه‌ها، وقتی ازشون می‌پرسیدن خوشبوترین فردی که می‌شناسن کیه، خیلی‌هاشون می‌گفتن ریانا و اینکه بوی بهشت می‌ده.
من اون موقع یه دختر نوجوان بودم و همین جمله‌ی “بوی بهشت” تبدیل شد به یه سوال جدی تو ذهنم:
یعنی دقیقاً چه بویی؟
سال‌ها گذشت. وارد دنیای عطر شدم، تست کردم، خریدم، علاقه‌م جدی‌تر شد.
حدود سه سال پیش، هم‌زمان با تست دو عطر از برند مارلی Cassiili و Oriana،دنبال همون رایحه بهشتی بودم. ولی چون پشت سر هم تستشون کردم، نت‌ها برام قاطی شدن و نتونستم درای‌داون دقیق‌شون رو تشخیص بدم.
نزدیک عید بود که دوباره دلم هوای همون تجربه رو کرد. این بار بین دو گزینه مونده بودم: Love Don’t Be Shy از کیلیان (که معروفه به عطر امضای ریانا) و Oriana از مارلی.
انتخاب سختی بود. ولی حضور حمید مراتی کاشانی، پرفیومر ایرانی‌تبار توی تیم ساخت اوریانا، و حس تازگی این عطر، باعث شد دکانتشو سفارش بدم،خصوصا که اون موقع Love Don’t Be Shy هم ناموجود شده بود.
اما زمستون رو پر از روایح گرم، وانیلی و سنگین گذرونده بودم.
اولین باری که اوریانا رو اسپری کردم، واقعا خورد تو ذوقم.
به‌جای اون رایحه خامه‌ای، کرمی و گورماندی که انتظارشو داشتم، یه فضای تیز و شارپ فلورال مرکباتی با غلبه‌ی نرولی و شکوفه پرتقال حس کردم.
خیلی دور از چیزی که فکر می‌کردم.
اوریانا نه‌تنها برام “بهشتی” نبود، بلکه یادآور شامپو و کرم‌های ارزون اسانسی و مصنوعی شد.
چیزی که معمولا مادرم استفاده می‌کرد(مرطوب کننده های نرولی)و برام کاملا تکراری و حتی خسته‌کننده بود.
مشکل اصلی من اینه که با عطرای فلورال سفید، مخصوصا وقتی توی اپنینگ تیز و خطی باشن، دچار گارد ذهنی می‌شم.
و اینکه ذهنم مدام دنبال اون رایحه‌ی خامه‌ای و مارشمالویی بود که از اوریانا شنیده بودم و پیدا نمی‌کردم، باعث شد تجربه‌ی اولم کاملا منفی باشه.
نرولی، نرولی، نرولی…
انگار توی یه اسپری، همه‌ی نرولی‌های زندگی‌م جمع شده بودن.
اما داستان اینجا تموم نشد.
فروردین که رسید، من یه سفر رفتم. کمی از فضای همیشگی جدا شدم، ذهنم آزادتر شد.
بعد از دو هفته برگشتم و یه‌بار دیگه اوریانا رو زدم.
این بار بی‌انتظار، بی‌پیش‌داوری، فقط برای اینکه ببینم هنوز هم همون حس قبلی رو می‌گیرم یا نه.
و درست همین‌جا، یه جادوی واقعی اتفاق افتاد.
اون اپنینگ تیز، این بار برام فوق العاده بهاری،فرش و مرکباتی بود. شکوفه پرتقال، به‌جای اینکه یادآور کرم‌های عطری بشه، این بار حسی ظریف، دخترونه و بهاری داشت.
بعد از چند دقیقه، اون چیزی که بار اول اصلا ندیده بودم، شروع کرد به ظاهر شدن:
یه بستر نرم، خامه‌ای، فانتزی که حس مارشمالو و بوی پوست تمیز و لطیف بچه رو تداعی می‌کرد.
همه‌چی یهو معنی پیدا کرد.
دیگه بوی نرولی نبود که حمله می‌کرد.
بلکه یه ترکیب بالانس‌شده از شکوفه پرتقال، کرم سبک، و پودر شیرین لطیف بود که نه تنها خسته‌کننده نبود، بلکه یه حس خاص و زنونه به آدم می‌داد،درست مثل همون مفهومی که سال‌ها پیش شنیده بودم:
“بوی بهشت"
نکته مهم دیگه ای که هست نت تمشک و انگور ابدا توی این رایحه غلبیت ندارن و به عنوان جمع بندی تکرار میکنم: یه رایحه پودری-مشکی و کمی کریمی با اکورد واضح مرکبات و نرولی هست.
مثلا پشمک پرتقالی یا تنقلات نرم با اسانس وانیل و پرتقال در کنار فضای بُلد و مشخص نرولی.