PARFUMS de MARLY - Pegasus

بعضی عطرها برای ساختنِ یک خاطره ساخته نشده‌اند؛
برای ساختنِ یک هیبت ساخته شده‌اند.

Pegasus از همان جنس است.

اگر بخواهم آن را به چیزی در جهان بیرون شبیه کنم، نه باغی پر از گل را انتخاب می‌کنم، نه جنگلی نم‌خورده را. بیشتر مرا یاد زرهی نقره‌فام در تالار یک عمارت اشرافی می‌اندازد؛ زرهی که سال‌هاست کسی بر تن نکرده، اما هنوز سردیِ فلز و صیقلِ آن در نگاه باقی است.

Pegasus عطری نیست که بخواهد خودش را گرم و صمیمی نشان دهد.

کمی فاصله دارد.

و همین فاصله، بخشی از شخصیتش است.

اولین برخوردش با پوست، با ترنج، زیره و هلیوتروپ شکل می‌گیرد. ترنج روشنایی و تازگی می‌آورد، اما زیره خیلی زود آن حسِ تمیزی را از حالت ساده و بی‌خطر خارج می‌کند. هلیوتروپ هم آن بافت پودری و بادامیِ خاص را وارد می‌کند؛ چیزی که از همان ابتدا به Pegasus حالتی غیرمعمول می‌دهد.

این ترکیب، برای من شبیه آرد بادام و ادویه‌ای است که روی سطحی سرد و فلزی پاشیده شده باشد.

شاید عجیب به نظر برسد، اما دقیقاً همین تضاد است که Pegasus را قابل تشخیص می‌کند.

بعد اسطوخودوس و یاس وارد می‌شوند.

اسطوخودوس در اینجا نقش مهمی دارد؛ رایحه را تمیز، آروماتیک و کمی خشک می‌کند. یاس هم لطافت لازم را اضافه می‌کند تا عطر بیش از حد سخت و فلزی نشود. اما حتی در این مرحله هم Pegasus از آن حالت سرد و مرتب خودش بیرون نمی‌آید.

اگر Gold pour Homme بوی طلایی بود که غبار زمان روی آن نشسته، Pegasus انگار طلایی است که آن را صیقل داده‌اند و در قاب نقره‌ای گذاشته‌اند.

در Pegasus، همه‌چیز مرتب‌تر است.

کمتر خاک دارد.

کمتر احساس دارد.

بیشتر شکوهِ کنترل‌شده دارد.

اما بخش مشهور عطر جایی‌ست که پایه خودش را نشان می‌دهد:

بادام، وانیل، صندل و عنبر.

بادام آن حس پودری و خامه‌ای را تقویت می‌کند؛ وانیل گرما و شیرینی می‌آورد و صندل و عنبر، رایحه را روی پوست می‌نشانند.

اما نکته اینجاست که Pegasus با وجود این پایه‌ی شیرین، تبدیل به یک عطر خوراکی و دسرگونه نمی‌شود.

وانیلش مثل یک شیرینی تازه از تنور بیرون آمده نیست.

بیشتر شبیه گرمای وانیل روی فلز سرد است.

و این شاید دقیق‌ترین توصیف برای شخصیت Pegasus باشد:

سرد و گرم، هم‌زمان.

شیرین، اما خشک.

پودری، اما فلزی.

تمیز، اما کمی مرموز.

اشرافی، اما بدون آن لطافتِ دوستانه‌ای که از عطرهای گل‌محور انتظار داریم.

نام Pegasus هم بی‌دلیل نیست؛ برند آن را به اسب بالدار اسطوره‌های یونانی پیوند داده و شیشه و شخصیت عطر نیز همین حال‌وهوای اشرافی و اسطوره‌ای را دنبال می‌کنند.

ولی اگر بخواهیم از افسانه فاصله بگیریم و به خود عطر نگاه کنیم، یک نکته مهم وجود دارد:

Pegasus برای همه خوشایند نیست.

آن حس بادام و هلیوتروپ و ترکیب پودریِ آن ممکن است برای بعضی‌ها بیش از حد آرایشی یا مصنوعی به نظر برسد.

زیره هم اگر روی پوستت برجسته شود، می‌تواند آن تمیزیِ صیقلی عطر را کمی عرق‌گون و تند کند.

و شیرینی وانیلیِ آن، مخصوصاً در هوای گرم، ممکن است سنگین شود.

پس اگر دنبال عطری هستی که بی‌دردسر روی هر پوستی بنشیند و همه بگویند «چه بوی تمیزی»، Pegasus الزاماً انتخاب اول نیست.

این عطر کمی سلیقه می‌خواهد.

اما اگر با آن ارتباط بگیری، اتفاق دیگری می‌افتد.

چون Pegasus از آن عطرهایی است که بیشتر از «خوشبو بودن»، هویت دارد.

برای مردی که دوست دارد مرتب و آراسته باشد، اما نه به شکل معمولی.

برای کسی که لباس‌های رسمی، کت‌وشلوار، چرم، ساعت و جزئیات ظریف را دوست دارد.

برای کسی که می‌خواهد رایحه‌اش تمیز باشد، اما نه صابونی؛ شیرین باشد، اما نه کودکانه؛ مردانه باشد، اما نه خشن.


وقار.

نه وقاری که از سن می‌آید؛
وقاری که از ایستادنِ درست در جهان می‌آید.

بعضی مردها برای دیده‌شدن لباس می‌پوشند.

بعضی دیگر لباس می‌پوشند چون می‌دانند چه کسی هستند.

Pegasus برای دسته‌ی دوم ساخته شده است.
شکوه، همیشه طلایی نیست؛ گاهی در سردترین فلزها پنهان شده است.

به نظرم بوی بهشت میده ، بوی یاس رازقی ، انقدر دوستش دارم که گلش رو هم توی باغچه کاشتم

بوی لوکس و با کلاسی داره و جزو رایحه های گرم محبوبم به همراه ۵ عطر گرم دیگه

جا داره قدردانی کنیم از سازنده ایرانی مارلی پگاسوس آقای حمید مرآتی کاشانی یکی از بهترین رایحه ها از نظر من بوی بادام شیرین هل پسته و لاوندر میده عطر دلنشینیه طبع گرم شیرینش مناسب پاییز زمستانه ماندگاری خوبی داره پخش بوش متوسطه

پگاسوس؛ هندسه‌ی یک رؤیای ناتمام

بعضی بوها شبیه خاطره‌اند؛ می‌آیند، دستی روی شانه می‌گذارند و می‌روند. بعضی دیگر شبیه آدم‌ها هستند؛ با تمام پیچیدگی‌ها، زخم‌ها و تناقض‌هایشان. اما پگاسوس نه خاطره است و نه آدم. پگاسوس بیشتر شبیه یک ایده است؛ ایده‌ای که سال‌ها در جایی میان واقعیت و خیال سرگردان مانده و سرانجام تصمیم گرفته خودش را به شکل عطر نشان دهد.
اولین برخورد با آن عجیب است.
نه از آن عجیب‌هایی که شوکه می‌کنند؛ از آن عجیب‌هایی که باعث می‌شوند چند ثانیه سکوت کنی و دوباره مچ دستت را بو بکشی. انگار مغزت هنوز مطمئن نیست با چه چیزی روبه‌رو شده. بادام در پگاسوس بوی خوراکی نمی‌دهد. بوی دسر نمی‌دهد. حتی بوی چیزی که بتوان نامش را گذاشت «خوشمزه» هم نمی‌دهد. بادام اینجا بیشتر شبیه یک بافت است؛ سفید، خشک، نرم و در عین حال نافذ. مثل لمس کردن سطح یک مجسمه‌ی مرمر که قرن‌ها زیر نور ایستاده باشد.
پگاسوس از همان ابتدا اعلام می‌کند که قرار نیست تو را سرگرم کند.
قرار نیست دلربایی کند.
قرار نیست لبخند بزند.
فقط می‌خواهد وجود داشته باشد.
و چه باشکوه وجود دارد.
هرچه جلوتر می‌رود، جهان عطر آرام‌آرام شکل می‌گیرد. فضایی روشن اما نه شاد. تمیز اما نه معصوم. لطیف اما نه مهربان. تناقضی عجیب در تار و پودش تنیده شده؛ انگار تمام اجزایش در حال نزدیک شدن به هم هستند اما هیچ‌وقت کاملاً به یکدیگر نمی‌رسند.
هدایت اگر عطر می‌نوشت، احتمالاً از همین تضاد خوشش می‌آمد.
آن حس آشنایی مبهم.
آن اندوهی که دلیل مشخصی ندارد.
آن زیبایی‌ای که نمی‌توانی توضیحش بدهی.
پگاسوس غمگین نیست؛ اما چیزی در آن وجود دارد که اجازه نمی‌دهد کاملاً خوشحال باشد.
مثل برفی که زیر آفتاب می‌درخشد.
مثل کتابی که پایانش را می‌دانی اما باز هم ورق می‌زنی.
مثل شهری که سال‌هاست ترک کرده‌ای اما هنوز گاهی در خواب کوچه‌هایش را می‌بینی.
در میانه‌ی مسیر، اسطوخودوس و وانیل و چوب‌ها آرام‌آرام روی صحنه ظاهر می‌شوند. نه با هیاهو، نه با نمایش. همه‌چیز در پگاسوس با نوعی وقار خاموش اتفاق می‌افتد. هیچ نتی فریاد نمی‌زند. هیچ آکوردی برای جلب توجه تقلا نمی‌کند.
عطر انگار به ارزش خودش آگاه است.
نیازی به اثبات ندارد.
همین خونسردی است که آن را خطرناک می‌کند.
بسیاری از عطرها می‌خواهند زیبا باشند.
پگاسوس می‌خواهد ماندگار باشد.
و این دو با هم فرق دارند.
زیبایی معمولاً به لحظه تعلق دارد. به نگاه اول. به تأثیر اولیه. اما ماندگاری در حافظه شکل می‌گیرد. جایی عمیق‌تر. جایی که منطق دیگر چندان کاربردی ندارد.
کافکا جایی ننوشته بود که جهان غیرمنطقی است؛ او جهان را طوری توصیف می‌کرد که انگار منطقش از دسترس ما خارج شده. پگاسوس هم همین حس را دارد. هرچه بیشتر می‌بوییش، کمتر می‌توانی توضیحش بدهی. انگار ساختار مشخصی دارد اما معنایش مدام از میان انگشتانت فرار می‌کند.
گاهی کرمی است.
گاهی پودری.
گاهی فلزی.
گاهی ابریشمی.
گاهی سرد.
گاهی گرم.
و هیچ‌کدام از این توصیف‌ها کامل نیستند.
همان‌طور که هیچ واژه‌ای نمی‌تواند یک رؤیا را دقیقاً تعریف کند.
شاید بزرگ‌ترین موفقیت پگاسوس این باشد که بوی «لوکس بودن» نمی‌دهد. لوکس بودن معمولاً پر سر و صداست؛ پر از طلا، مخمل، چلچراغ و نمایش. اما پگاسوس از جنس دیگری است. اگر لوکس باشد، لوکس بودنش شبیه سکوت یک کتابخانه‌ی عظیم است. شبیه نور کم‌رنگ صبح روی سنگ سفید. شبیه صفحه‌ای خالی که هنوز هیچ‌کس روی آن چیزی ننوشته.
نوعی شکوه مینیمال در آن جریان دارد.
شکوهی که از فریاد نمی‌آید.
از حضور می‌آید.
و شاید به همین دلیل است که پگاسوس بعد از سال‌ها هنوز تقلید می‌شود اما تکرار نمی‌شود.
چون آنچه در بطری‌اش زندانی شده فقط ترکیب بادام و وانیل و اسطوخودوس نیست.
یک اتمسفر است.
یک اقلیم ذهنی.
یک جهان مستقل.
جهانی که نه کاملاً واقعی است و نه کاملاً خیالی.
و وقتی ساعت‌ها بعد، آخرین ذراتش روی پوست باقی مانده‌اند، احساس می‌کنی چیزی بیشتر از یک عطر را از دست داده‌ای؛ انگار صفحه‌ی آخر رمانی را بسته‌ای که نمی‌خواستی تمام شود.
نه به این دلیل که داستانش کامل بود.
بلکه دقیقاً به این دلیل که هنوز چیزی در آن ناتمام مانده بود.
و بعضی زیبایی‌ها، فقط در ناتمام ماندن‌شان جاودانه می‌شوند.

گفت :
اگه خدا از کسی روزیشو بگیره ، بهش میگن مستمند !
اما اگه بنده های خدا بگیرن ، بهش میگن فقیر ...
مستمند یعنی غمگین و اندوهناک و نگران از درون
فقیر یعنی درمانده و بیچاره شده از بیرون ...


پگاسوس :
از برند مارلی این عطر و دو سه عطر دیگه رو تست کردم ،
برای این چند عطر
واژه ای بهتر از کلاف های رنگارنگ زیبا پیدا نکردم !
انگار هر عطر شبیه به کلافی با یک رنگ متفاوته
که با دقت و وسواس و نظم ، سرهم بندی و پک شده
تا از نمای کلی ، ترو تمیز و شیک و آراسته به نظر بیاد .
اما اگه بخوای سر نخ هر کدوم از این کلاف ها رو بکشی
همه چی بهم می ریزه و چیزی جز کلافگی عایدت نمیشه ...
روایحی تقریبا بسته و خطی ،
اما منسجم و منظم ...


پگاسوس با رایحه پودری صابونی تلخ و شیرین با محوریت بادام و همراهی وانیل و اسطخودوس ،
عطری خوشرنگ و شکیله برای استایل رسمی مردان بالای 35 سال با تایپ خود پسند و خود رای که نگاه از بالا به پایین اما محترمانه و مودبانه دارن ، در عین حال که اهل رفت و امد و همنشینی هستن اما بسته و غیر قابل نفوذن ؛
متین و موقرن و همزمان ، همینه که هست !
دقیقا همین قد شیک ، اتو کشیده ، خوش نما و خوش برخورد
اما دور از دسترس برای تحلیل و ارزیابی ...

اولین باری که marly pegasus خریدم سال ۱۳۹۱بود خریدم ۲۰۰هزار تومن
و اونجا بود که قدرت کمپانی perfume de marly رو‌ از عطر pegasusفهمیدم که چه کمپانی خفنی هستش.

درود دوستان
شنیدم عطر لایت فایر شبیه مارلی پگاسوسه درسته؟

مارلی پگاسوس یا پگاسوز…
تا جایی که به یاد دارم این عطر توی سریال زخم کاری به همراه کرید سیلور مانتین از عطرهای محبوب مالک بود…
تا جایی که چندبار توی سریال دیده شد و مالک به یاد میثم ازش استفاده می‌کرد…
عطری چوبی..مقداری ادویه ای و وانیلی..با حضور پررنگ نت بادام تلخ با حس و حال پودری…
وانیل..بادام تلخ..و چوب صندل توی شروع به راحتی حس میشن و عطری مردانه و لوکس رو شکل دادن…
کمی بعد روایح ادویه ای نرم و کمی هم شیرین(زیره سبز) به همراه حس و حال اُمبری(کهربا) در صحنه حضور میابند…
عطر کمی به شیرینی میزنه اما نه خیلی…
نت پایه بهترین ترکیب رو داراست…تندی و تلخی بادام رام شده و با فضای پودری وانیل و سنگینی اسطوخودوس برابری میکنه…اما همچنان تلخ و لوکس هست…
خود بنده تا چندماه قبل این عطر متنفر بودم اما الان برعکس عاشقش شدم…
افسوس که قیمتش برای بنده سنگین هست اما بالاخره روز تهیه اش میرسه…
برای آقایان سیگاری ۳۰سال به بالا با استایل رسمی توی پاییز و مخصوصاً زمستان بسیار عالی هستش این عطر…
مارلی پگاسوس..اسب سرکش مارلی…

رایحه بسیار لوکس و خاصی داره
امتیاز 7.8 برای رایحه این کار واقعا ظلمه