Filippo Sorcinelli - Quando rapita in estasi

عطرها گنجینه هنر و احساس و خاطراتند. گاهی به عطرها میشه قسم یادکرد...👍😊

چه دیدگاه جالبی.
مثلا میشه گفت:
قسم به اون دیور هومی که داشتم
قسم به اون گانیمد که فروختم

قسم به اون یاتاقانی که زدم
بعد خدا من تو رو میپرستم

😜😁😁🙏🙏

درود...باز خوب بود اگه این عطرو تست کرده بودند یا حتی یکی استفاده کرده بودو این خاطرات و داستان هارا سر هم میکردند

سلام جناب کبیری
چون در ذیل این عطر من هم یاداشتی نوشتم لازم میدونم که نکاتی رو خدمتتون عرض کنم. مطالب غیر عطری که بعضا ذیل عطرها الصاق میشود به این جهت مهم و جالب هستند که معمولا حاوی مطالب جدید و کمتر دیده شده اند، به اشتراک گذاری کتاب ها و موسیقی ها و فیلم هایی که باعث شده اند افق جدیدی در ذهن ما باز شود و از ما انسانی بهتر و کاملتر بسازند به نظرم نه تنها نادانی نیست بلکه تلاشیست مهراگین در جهت نشر اگاهی. بیشتردوستان حاضر و فعال در این خانه در دهه چهارم یا پنجم زندگی خود هستند، انسان در این سن صاحب تجربیات گرانبهاییست. از طرفی سرعت زیاد زندگی و مشغله و فرصت کم ما، برای سرک کشیدن و یافتن بهترین ها در زمینه های مختلف اهمیت این موضوع را مشخص میکند. به طور مثال اگر شما به همراه ریوو یک عطر، متناسب با فضای عطر،
قطعه موسیقیِ ناب و کمتر شناخته شده ای را معرفی کنید،بابت وقتی که گذاشته اید و پیشنهادی که می دهید من قدردان شما خواهم بود به این جهت که شما کمک کرده اید که من با کمترین هزینه و صرف کمترین زمان علاوه بر خواندن ریوو عطر مورد نظر بتوانم موسیقی شایسته و مناسب با فضای عطر را هم گوش کنم.

سلام حسن جان.
خواستم ازتون بخاطر نظرات واقع بینانه تون تشکر کنم. تقریبا تمام حرفاتون رو با گوشت و پوست لمس کردم. تجربیات شما رو که میخونم انگار دقیقا با تجربیات من مشترکه. خیییلی خوبه که ادم از اشتباهاتش درس بگیره و به دیگران هم منتقل کنه. امیدوارم بقیه اشتباهات ما رو تکرار نکنند

پچ‌پچ می‌کردند باهم که دیوانه است! اورا ژرف می‌شناختم؛ فقط اصرار به عاقل‌نمایی نداشت. مرموز زیبا بود و مشکوک آرام. تمام سرفصل‌های ظرافت در چهره‌ی رنسانسی‌اش خلاصه می‌شد. پشت چشم‌هایش بازتابی عجیب از نوری ناشناخته. به‌هنگام تماشای چهره‌اش؛ گویی ملاقات‌ با شیطان بود در قطب‌های مات و یخ‌زده‌ی برزخ. همان‌جا فهمیدم زیباییِ بیش‌ازحد ارتکابِ منصفانه‌ای نیست. لابد میکل‌آنژ می‌خواست آن صخره‌ی غمگین! با او در سالِ بلوا که تو در آن مغموم از کشته شدنِ روحِ آزادی بودی آثار یان شوانک‌مایر، میخائیل کالاتوزوف، اوتار یوسلیانی، آندری وایدا، تئو آنگلوپولوس، جناب آلخاندرو یودوروفسکی... و نیز کیم کی‌دوک را شخم زدیم. مثل تو فکر می‌کرد. می‌گفت شاعر است بیشتر. می‌گفتم عمیقا عابد! می‌گفت هم‌سان می‌تواند باشد. شاعر را عابدی باید. حرف‌های خودم را شیرین به‌خوردِ خودم می‌داد. بهار، تابستان، پاییز، زمستان... ازنو بهار! چرخه‌ی رستگاری برروی برکه‌ی جوسانجی... و این یک پیش‌درآمد عاشقانه نیست! منت آگاهی بر سرِ ما گذاشتی نزدیک‌ترین. نقلِ خون است؛ شیدایی و آن‌چه باقی می‌ماند. ایجادِ ادراکی متمایز برای واقعیت‌هایی که بشر از روبه‌رو شدن با آن‌ها هراس دارد. پاسکال لوژیه از سودای انزوا می‌گوید. واشکافیِ ژنومِ رنج و جنونی که به یک سوال مضطرب ختم می‌شود. به‌راستی آن‌طرفِ معمایِ ثقیلِ مرگ چه‌چیز پنهان شده! این سوال بادقتی رستاخیزی در اکوسیستمِ درونی فیلیپو هم شناور است. آیا زیستن فقط برای زیستن بود یا به یک امتدادِ انتزاعی خواهد رسید. بسیار برروی رنجِ متعالی متمرکز است. مقصود سینمای او نیست. بلکه تفکرات و بطنِ ایشان. اگر امکان اجازه داد و تمایل داشتی بات نات تودی را استشمام و با او هم‌زیستی کن. ارتباط‌های لوژیه و سورچینلی را بیش‌ازپیش خواهی یافت. پژمردگی و درهم‌شکستگیِ بیمارگون که خبر از فرجامی ناگزیر می‌دهد. فرار بی‌فایده است. اتفاق خواهد افتاد. بدون‌شک. اما؛ امروز نه! هردو پر هستند از چرا. آشوب‌های آخرالزمانی و همان‌طور که نوشتم نگرانی. اما در مقام همزادیابی سورچینلی با رِلیک‌ویا تا به اتاق‌فکرِ تارکوفسکی و خلاءِ حزینِ خودشناسی سرک می‌کشد. مدلی از آیین فرقه‌ای که آدمی را آماده می‌کند برای روبه‌رو شدن با بقایای خود! گاهی فریاد می‌زند : این چه دنیایی است که باید یک دیوانه بگوید شرم بر شما باد! با اپوس هم‌چون کزباه به باران و بادهای تمام‌نشدنیِ سینمای بلاتار نزدیک می‌شود و تو فکر می‌کنی تانگوی شیطان چه ارتباطی با جهنمِ دانته دارد! یاس از پستوهای اتاق‌کارِ آتلیه‌ی وِستی ساکره از بین لباس‌های مقدس قیام می‌کند و می‌گوید تمام این طوفان در هوس چیدن من بود! گلبرگی سوخته در دست باد رها. بوی اسارت می‌داد کمی بعد بوی رهایی. مضحک نیست؟ برای فهمیدنِ عمق آزادی حتما باید گودالِ اسیری را بویید! اما من بی‌تظاهر و بااشتیاق دوربین خود را خاموش می‌کنم. کنار تو خواهم نشست، موافق و هم‌رای می‌شوم که فیلیپو می‌تواند به معناپردازی‌های راهب‌گون و عارفانه‌ی کیم کی‌دوک هم برسد. زیرا او هم چون کیم شاعر است و عابد. اصلا دنبال همین بوده و هستم. که جنون همگانی شود! اما این جنون جیمِ جهل را در خود ندارد. بلکه جهش است و جولان در حقیقت. آن‌چه اهمیت دارد این است که بدانیم عطر، نمایش، موسیقی و... همگی فرزندانِ هنر هستند و براساسِ دی‌ان‌ای مشترک در ناخوداگاهِ زیبایی‌شناسی به‌یکدیگر گره می‌خورند. این ما هستیم که باید ارتباط‌ها را بیابیم و در این مسیر مختار هستیم و باید مستقل نیز باشیم. هر عطر را می‌توان به بی‌شمار موسیقی، مجسمه، نمایش‌نامه، معماری و... ربط داد. حتی به اشیا و احساسات. هنر به‌شکل غیرمعمولی دیوانه‌کننده است و شریرانه‌ترین تمایلِ من و ما باید شایع کردن این دیوانگی باشد! و این‌که سلام :)

یادم اومد ملودی عزیزم. چقدر کم حافظه شدم!
فرار بی فایده است، اتفاق خواهد افتاد. بی شک. اما، امروز نه!
تاریکی و شکنندگی. حجوم احساسات مهلک و چه غم انگیز انکارش می کند..
اگر برای این دنیای ظالمانه ساخته نشده باشی، محکوم می شوی..
محکوم به رنجی شیرین