در جنوبِ اتاق پناه گرفته‌ام

و از ناف آهویی که آخرین نفس‌هایش را در شکم بالا و پایین می‌کند، مشک می‌بویم.

چشم‌ها را بسته، گلدان فلفل‌های رنگی‌ام را به یاد می‌آورم

و با سایبانِ نازکی از گلبرگ، به پیشواز افسانه شخصی‌ام که در حال فروپاشی‌ست می‌خزم.

باید این فصل را زیبا بمانم؛

باید تا رسیدن نارنگی‌ها زیبا بمانم.

...

[مستی‌ام را گلابِ نُورَسی می‌دزدد.]

برای تابستان؛

که کالبد یخ زده ام را گرم و پوست خشکیده ام را مرطوب به خیسی دانه های عرق میکند.

 

و برای دریا؛

که از خنکای جنوب به بندرگاه تنم می‌وزد 

و روح سرکشم را اهلی موج‌های (چون من) بی طاقتش میکند.

 

[ورق بزنید]