HERMES - Terre d'Hermes EDT

ژان کلود النا (Jean-Claude Ellena) ، پدر سبک مینیمالیسم در دنیای عطر سازی راجع بهTerre d'Hermes ، عطر شاهکاری که در سال ۲۰۰۶ اون رو خلق کرد میگه ؛ " حس کردن زمین ، دراز کشیدن روی خاک و خیره شدن به آسمان " . (Terre در زبان فرانسوی به معنی زمین یا خاک هستش)
ایشون باور داشتن عطر نباید فریاد بزنه بلکه بایستی زمزمه کنه ؛ عطر به سادگی همین باور ایشون با رایحه ترش و در عین حال تلخ پرتقال و گریپ فروت شروع میشه ؛ اگر دوس دارین بدونین این رایحه چه بویی میده با ناخن محکم پوست پرتقال رو جدا کنید و دستتون رو بو کنید تا تلخی و ترشی پوست پرتقال رو روی انگشت هاتون احساس کنید . کمی که می‌گذره و رایحه اولیه فروکش می کنه ، تندی و گزندگی فلفل سیاه رفته رفته نمایان میشه و خودشو بالا میکشه و عطر وارد فاز مردونه میشه ؛ اگر جایی دیدین این عطر رو با توصیفاتی مثل وقار مردانه ، صلابت پنهان و ... چیزایی مثل این خطاب کردن بدونین به خاطر همین میدل نوته . در آخر نت وتیور که ستون اصلی فضاسازی این عطر خاکی رو تشکیل میده در کنار نت سدر که تداعی کننده ریشه های محکم و استوار در دل زمین هست پدیدار میشن و بوی خاک پرحرارت و بارون خورده رو بازسازی میکنن . در آخر بگم که عطر تق هرمس من رو یاد سکانسی از فیلم پدرخوانده میندازه ، جایی که دون کورلئونه(مارلون براندو) درنهایت از قدرت کناره‌گیری کرده و کهنسالی خودش رو در باغ پرتقال کنار درخت ها می گذرونه . پیرمردی که سرانجام در اوج قدرت و صلابت ، در پوششی ساده و با لباس های خاک خورده از همیشه آروم تره و برای لمس خاک نیازی به تشریفات نداره و سعی میکنه پیوند خودش رو با زمین و طبیعت حفظ بکنه . چیزی که برای من جالبه اینه توی این فیلم پرتقال سمبلی برای پیش آگاهی از مرگ هست (اصطلاحا Foreshadowing) و این میوه در این فیلم هر وقت نمایان میشه انسان رو با زمین پیوند میده ، درست مثل کاری که در تق هرمس میکنه .
در نهایت ، این عطر برای حدودا ۲۰ سال پیشه و انقدر ازش تقلید شده که حتما بوی مشابه اون رو در این سالها جایی شنیدین و همین امر ممکنه ذوقتون رو کور کنه . همچنین اگر زیر ۳۵ سال سن دارین به هیچ وجه سمت این عطر نرین ، اما می تونین به مثابه یک اثر هنری مثل من باهاش برخورد کنین و از رایحه‌اش لذت ببرین .

این عطر، بوی پیروزی نیست؛ بوی برخاستن است.
نه عطر گل، که عطر خاکی است که هنوز امید روییدن را از یاد نبرده است.
گویی آدمی، پس از سال‌ها فراموشی، مشتی از خاک خویش را می‌بوید و ناگهان به یاد می‌آورد که از کجا آمده است.

Terre d’Hermès؛ مردی که در جیب‌هایش کمی خاک حمل می‌کند
فکر می‌کنم تمام زندگی، جنگ میان دو وسوسه است.
وسوسه‌ی بالا رفتن و وسوسه‌ی ریشه دواندن.
از کودکی به ما یاد می‌دهند که به آسمان نگاه کنیم؛ به موفقیت، به افتخار، به قله‌ها، به دوردست‌ها.
اما کمتر کسی از زمین حرف می‌زند.
از خاک.
از سنگ.
از چیزهایی که زیر پاهای ما زندگی می‌کنند و تمام عمر، بی‌آنکه دیده شوند، وزن جهان را تحمل می‌کنند.
Terre d’Hermès بوی همین فراموش‌شدگان است.
بوی چیزهایی که هیچ‌وقت در مرکز توجه نبوده‌اند

اولین بار که آن را استشمام کردم، یاد هیچ عطری نیفتادم.
یاد هیچ آدمی هم نیفتادم.
یاد یک ظهر تابستان افتادم.
از آن ظهرهایی که هوا آن‌قدر گرم است که جیرجیرک‌ها هم انگار خسته شده‌اند.
جاده خالی است.
باد نمی‌وزد.
و آفتاب مثل پتکی طلایی روی همه چیز فرود آمده.
کنار جاده سنگی افتاده.
فقط یک سنگ.
هزاران سال آنجا بوده.
هزاران سال دیگر هم خواهد بود.
و ناگهان متوجه می‌شوی تمام این سال‌ها بدون اینکه بدانی، زندگی شبیه همان سنگ بوده است.
آدم‌ها آمده‌اند.
رفته‌اند.
عاشق شده‌اند.
جنگیده‌اند.
گریه کرده‌اند.
مرده‌اند.
اما زمین هنوز همان زمین است.
پرتقال در آن بوی میوه نمی‌دهد.
بوی نور می‌دهد.
نورِ ظهر.
نورِ بی‌رحم.
نورِ صادقی که هیچ چیز را پنهان نمی‌کند.
همان نوری که ترک‌های دیوار را نشان می‌دهد.
چین‌های صورت را نشان می‌دهد.
سن واقعی آدم‌ها را نشان می‌دهد.
و شاید به همین دلیل است که این عطر از همان ابتدا حس عجیبی دارد.
زیباست.
اما مهربان نیست.
مثل حقیقت.
ساعت‌ها می‌گذرد.
و کم‌کم سنگ‌ها از زیر نور بیرون می‌آیند.
نه سنگ واقعی.
خاطره ی سنگ.
اگر کسی از من بپرسد فلینت در این عطر چه بویی دارد، نمی‌گویم بوی سنگ.
می‌گویم بوی سکوت دارد.
بوی لحظه‌ای که تمام صداهای دنیا برای چند ثانیه خاموش می‌شوند.
و تو ناگهان متوجه می‌شوی چقدر از عمرت را در هیاهو زندگی کرده‌ای.

بیشتر عطرهای معروف جهان می‌خواهند چیزی به تو اضافه کنند.
جذابیت.
قدرت.
اعتمادبه‌نفس.
پرستیژ.

اما این عطر چیزی اضافه نمی‌کند.
چیزی کم می‌کند.
لایه‌ها را کنار می‌زند.
تجمل را حذف می‌کند.
نمایش را حذف می‌کند.
اغراق را حذف می‌کند.
آن‌قدر حذف می‌کند تا فقط یک چیز باقی بماند:
خودت.

و این کار از هر هنری سخت‌تر است
به همین دلیل است که خیلی‌ها در اولین برخورد عاشق آن نمی‌شوند.
این عطر مثل بعضی کتاب‌های بزرگ است.
مثل «بیگانه».
مثل «پیرمرد و دریا».
مثل کتاب‌هایی که هنگام خواندنشان فکر می‌کنی چیز خاصی اتفاق نمی‌افتد.
اما سال‌ها بعد هنوز درونت زندگی می‌کنند.
گاهی فکر می‌کنم Terre d’Hermès درباره‌ی طبیعت هم نیست.
درباره ی بلوغ است.
درباره‌ی لحظه‌ای از زندگی که دیگر نمی‌خواهی کسی را تحت تأثیر قرار بدهی.
نمی‌خواهی خاص‌ترین فرد اتاق باشی.
نمی‌خواهی بلندترین صدا را داشته باشی.
فقط می‌خواهی واقعی باشی.
و واقعی بودن، کمی شبیه سنگ بودن است.
سنگ‌ها هیچ تلاشی برای مهم به نظر رسیدن نمی‌کنند.
اما تمام تمدن‌ها روی شانه‌های آنها ساخته شده‌اند.
در پایان روز، وقتی آخرین رگه‌های خس‌خس و چوب روی پوست باقی مانده‌اند، این عطر دیگر شبیه عطر نیست.
شبیه جاده‌ای است که پشت سر گذاشته‌ای.
شبیه کفش‌هایی که خاک سفر روی آنها نشسته.
شبیه دست‌هایی که سال‌ها کار کرده‌اند.
شبیه انسانی که فهمیده همه‌ی قله‌ها روزی تمام می‌شوند، اما زمین همیشه زیر پا باقی می‌ماند.
و شاید راز ماندگاری Terre همین باشد.
اینکه در جهانی که همه می‌خواهند پرواز کنند، او هنوز جرأت می‌کند از خاک حرف بزند.

تابستان
اینجاست که Terre به قلمرو طبیعی خود بازمی‌گردد.
هوای گرم، مرکبات و نت معدنی را زنده می‌کند.
انگار نور خورشید درون عطر روشن می‌شود.
در گرمای ۳۰ تا ۳۵ درجه، Terre نه‌تنها سنگین نمی‌شود، بلکه دقیقاً همان چیزی می‌شود که قرار بوده باشد.

بهار
متعادل‌ترین فصل Terre.
تمام اجزا با هم دیده می‌شوند.
مرکبات، خس‌خس، چوب و نت‌های معدنی.
مثل ارکستری که تمام سازهایش کوک هستند.

پاییز
خس‌خس و چوب‌ها برجسته‌تر می‌شوند.
عطر عمیق‌تر و مردانه‌تر به نظر می‌رسد.
اما همچنان روشنایی ذاتی خود را حفظ میکند

زمستان
اینجا نقطه ضعف Terre است.
نه اینکه بد شود.
اما بخشی از فلسفه‌اش گم می‌شود.
این عطر برای نور ساخته شده.
برای هوا.
برای فاصله میان پوست و خورشید.
در سرمای سنگین، بخشی از جادویش خاموش می‌شود.

محیط اداری
تقریباً بی‌نقص.
اعتماد ایجاد می‌کند.
نه نمایش.

قرار عاشقانه
اینجا کمی پیچیده می‌شود.
Terre جذاب است.
اما نه به شیوه‌ای مستقیم.
کسی را وسوسه نمی‌کند.
بلکه احترام ایجاد می‌کند.

استفاده روزمره
از بهترین گزینه‌های ممکن.
شاید حتی بهترین.

نقاط قوت
امضای بویایی کاملاً منحصربه‌فرد
معماری مینیمالیستی اما عمیق
مناسب چهار فصل (به‌جز سرمای شدید)
فوق‌العاده حرفه‌ای
هرگز فریاد نمی‌زند
خسته‌کننده نمی‌شود
یکی از مهم‌ترین آثار ژان-کلود النا

نشسته در باغی پر از مرکبات
آسمان تیره و قبل یک رگبار شدید
بوی نم
آتشی روشن که رو به خاکستر شدن می رود
تداعی رایحه تق هرمس برای من

تق هرمس یکی از عطرهای همیشگی پدرم بود و به طرز عجیبی با شخصیت پدرم همخونی داشت.. امروز که مینویسم نزدیک به شش ساله پدرم رو از دست دادم ولی عطرهای نصف و نیم مونده‌ای که ازش دارم همچنان خاطراتش رو برام تداعی میکنه🤍
این عطر برای من حس حمایتگرانه و امنی داره؛
مناسب هوای خنک و سرد هست و رایحه بینظیری داره

دوستان کدام مدل از برندهای لطافه یا الحمبرا مشابه نسخه EDT هستند ؟ و یا از برندهای دیگر ...

ایمان قلبی دارم که عطر دوستان ، به بوی او مست و در جستجوی او هستن ...


تق هرمس :

تق هرمس بوی جرقه ی اشتیاق در دل خاک میده ، بوی خرابات حافظ ...
میگفت : از شهر دور میشدن و می رفتن گوشه ی خرابه ها می نشستن و خراب و مست و بی خبر میشدن از "شهر و آبادی و مردم " ( نماد "دنیا و دنیا طلبی و غیر پرستی" ) .
چون شرط ساخته شدن ؛ خراب کردن و شرط هشیار شدن ؛مستی و بی خبریه .

خرابه و خرابات نه خانه و کاشانه ، بلکه وجود خود توست که باید فرو بریزه تا خرابه نشین و خراباتی بشی و مست و بی خبر از اخبار دنیا چون هیچ خبری اون بیرون نیست و چیزی جز آگاهی از غیر تو نیست ...
وقتی فرو ریختی و مست و خراب و بی خبر از بیرون ، هشیاری و ساخته شدن از درون آغاز خواهد شد ...

تق هرمس برای من بوی خرابات میده . بوی خاک فرو ریخته ی تن آدمی ، که در حال جرقه زدن و بیدار شدن دوباره هستش ...
اولین عطری هست که منو به دنیای عطردوستان وارد کرد ...
دنیایی که دل کندن ازش سخته ! اما ...



روزگارتون ختم به خوشی و خشنودی ...

وطن عشق من،هم‌وطن جان من ..
این عطر امضای فرد آزادی بود که برای وطنش جان داد .رایحه اش هم به اندازه خودش شجاع و آزاده .

دوستان کدوم بهتره
پارفیوم یا ادو تویلت؟

این عطر اگه یه آدم بود قطعا مردی با سن حدود پنجاه سال که تیپ شیک و کلاسیک و به قولا نوستالژی داره میشد
رایحه جدیدی نیست قطعا قبلا این رایحه رو بو کردین
بنظرم اگه دنبال رایحه جوون پسند تر و مدرن تر میگردین این کار اصلا مناسب شما نیست البته این نظر من بود ولی متونید دکانت تهیه کنید