Etat Libre d'Orange - Secretions Magnifiques

سلام من یک بار بصورت تست این کار بو کردم با توجه به نوع بو و کار به نظرم من این کار سلیقه ای متفاوت میخواد .به ذهن خودم بدن من با این عطر سازگار نیست و برام جذابیت نداشت .ولی به نظرم که خیلی هم حرفه ای نیست و نظری کاملا آماتور گونه است هستن کسانی که این سبک بو و متفاوت رو دوست دارن.در نظرات دیدم عزیزان لقب بدترین دادن فکر نمیکنم درست باشه این لقب .برای نگرش و سلیقه ای متفاوت ساخته شده .بنظرم پخش بو و ماندگاری خیلی عالی داشت

با اجازه دوستان، نقد این عطر کار خیلی سختیه. ترجیح می‌دم با کمک سینما توضیح بدم چون هم فضا بهتر ساخته می‌شه و هم راحت‌تر می‌تونم حس و حال عطر رو منتقل کنم به عطر افشانی های عزیز

وقتی Sécrétions Magnifiques رو اسپری می‌کنی، انگار وارد دنیایی سرد و فلزی می‌شی، دقیقاً مثل یک فیلم Noir. همون حس سایه‌ها و نورهای تیز و سخت که توی فیلم‌های سیاه‌وسفید کلاسیک حس ترس و تنش رو ایجاد می‌کنن، این عطر هم دقیقاً همون حس رو می‌ده؛ یک شروع تند و فلزی که مثل اینه یه‌هو پرت بشی توی یه اتاق تاریک و مرموز.

اولین بویی که حس می‌کنی، ترکیبی از خون و فلزه که شدیداً تو رو جذب می‌کنه. شاید بوی خون رو بیاد بیاری یا همون رایحه‌ای که توی فیلم‌های جنایی و هیجان‌انگیز می‌شنوی—یه بوی فلزی و سخت که وقتی نزدیکش می‌شی، حس می‌کنی اتفاق بزرگی در راهه، حتی شاید مرگ. ناخودآگاه یاد بیمارستان‌ها و اتاق‌های جراحی می‌افتی. این حس مثل یک فیلم از فرنچ بونوئله که با تنش و جذابیت ترکیب شده.

اما داستان هنوز تموم نشده. درست مثل فیلم‌های پیچیده کنت میلتون یا جان فورد، عطر هم به مرور تغییر می‌کنه. وقتی شدت رایحه فلزی کم می‌شه، وارد دنیای تازه‌ای از حس‌های دریایی و طبیعی می‌شی.

مثل تغییر زاویه دوربین در وسط یک فیلم کلاسیک که ناگهانی همه چیز تغییر می‌کنه، Sécrétions Magnifiques هم به سمت رایحه‌هایی از جلبک و آب شور می‌ره. این بوی مرطوب و خنک، مثل سکانسی از فیلم The Big Blue هست که زیر آب غرق می‌شی، جایی که همه چیز طبیعیه سنگ‌های خیس، جلبک‌ها و نم نم فضای دریا.

مثل فیلم‌های پرحادثه، این عطر هم پر از تغییرات ناگهانی و سورپرایزه. وقتی نزدیک به خشک شدن می‌رسی، بوی عطر نرم‌تر و ملایم‌تر می‌شه، مثل نسیمی که روی پوست می‌وزه و حس گل‌های سفید رو میاره. ولی این گل‌ها هنوز هم یه ویژگی سرد و بی‌رحم دارن، مثل فیلم‌های تاریک فریتز لانگ که همیشه پشت شخصیت‌ها رازهایی پنهانه.

در نهایت، عطر تبدیل می‌شه به یه حس گل‌گلی و پودری که با یک پیچش سرد و خشک در پایان همراهه. این لحظه شبیه فیلم‌های پرتنش Alfred Hitchcock هست که حتی در موقعیت‌های آرام هم حس می‌کنی اتفاقی در جریان هست.

و در مورد سیلاج و ماندگاری که برای من زیاد مهم نیست، این عطر هیچ‌وقت گم نمی‌شه. مثل شخصیت‌های شاخص فیلم‌های کلاسیک که همیشه در ذهنت می‌مونن، Sécrétions Magnifiques هم همین‌طوره. وقتی عطر رو می‌زنی، سریع حس می‌کنی که به آرامی و پیوسته خودش رو توی فضا پخش می‌کنه، مثل دود سیگار شخصیت اصلی فیلم‌هایی که همیشه همراهش هست و توی فضا باقی می‌مونه.

هشدار !!!!!!!!

آشنایان با گاسپار نوئه، لارنس فون‌تریه و پازولینی این متن را بخوانند.
بقیه؟ بقیه بروند زیرِ پتو و در دنیایِ صورتیِ ویترین‌هایشان پناه بگیرند.

گویند روحیه این حیوان ناطقِ گوگوللییییی مقولییییی خیلی حساس است!
بله، آن‌قدر حساس که طاقتِ لمسِ حقیقتِ لزجِ زیرِ پوستش را ندارد.

همه‌چیز از یک میلِ بدوی شروع می‌شود؛ از غریزه‌ای که لای لایه‌های متعفنِ تمدن کادوپیچ شده و در نهایت، همه‌چیز به همین‌جا ختم می‌گردد: به یک توده‌ی گوشتیِ تپنده و بی‌مقدار که نامش را «انسان» گذاشته‌ایم.

سر تیتر:

اسموتیِ مغز و خون

سردیِ لوله‌ی تفنگ، چسبیده بر مرکزِ پیشانی‌ات؛ درست همان‌جایی که به خیالِ خودت جایگاهِ «خرد» بود.
گلوله‌ها تشنه‌ی دیدارِ معشوقِ درونِ این جمجمه‌اند.
آن تکه چربیِ خون‌آلود که «مغز» می‌نامی‌اش... همان که تمامِ «منِ» تو بود، حالا بی‌صبرانه منتظرِ یک معاشقه‌ی فلزی‌ست.

کمی فشار بر ماشه.
به نرمیِ یک پلک‌زدنِ ابدی.
نلرز! چرا عرق کرده‌ای؟!!!!!
مگر همین حقیقتِ عریان را نمی‌خواستی؟
ارزشش را دارد که برای یک‌بار هم که شده، محتویاتِ بودنت را روی زمین تماشا کنی.
بگذار گلوله و مغز، این دو مرغِ عشقِ ناهمگون، در هم حل شوند.

[ شلیک شد ! ]

حالا خوشحال باش؛ لیلی و مجنونِ داستانمان در اوجِ انفجار به وصال رسیدند.
حالا... زمین را بنگر!

تکه‌های همگونِ مغز، چسبیده بر اندامِ سردِ گلوله، روی آسفالت والس می‌رقصند.
یک رقصِ دونفره در اقیانوسی از ترشحات.
کمی عرق کرده‌اند؛ اما نه از جنسِ آب و نمک...
بلکه خون؛ فورانِ غلیظِ **هموگلوبین** که با شکوهی وحشیانه روی سنگ‌فرش شتک شده است.

دوستداران سینما!
عطرِ «سکرشن مگنفیک» را روی گلویتان اسپری کنید تا بویِ فلز، خون، شیر و منی فضا را مسموم کند؛
سپس فیلم «نکرومانتیک» را تماشا کنید.
آن‌جاست که درک خواهید کرد چرا شوپنهاور و دیوید بناتار با آن نگاه‌های یخ‌زده، خواهانِ پایانِ قطعیِ چرخه تولیدمثلِ گونه انسان بودند.

در پایان پیشنهادی برایتان دارم؛
ای مرغ‌عشقانِ زیبا،
فیلم «نکرومانتیک» را برای شبِ «دیت» بهتان پیشنهاد می‌کنم؛ تا در کنارِ هم، بویِ واقعیِ عشق را استشمام کنید.