NASOMATTO - Black Afgano

درود و پاس به بزرگواران خانه عطرافشان.
اثر فوق در تاریخ 1404/08/24 از عزیزان عطرافشان تهیه گردید.
برخلاف خیل عظیمی از عطاران و خانه‌های عطر که برای تولید یک عطر (در بازارهای Designer و یا Niche) از ابتدا به سراغ بازار، مخاطب و علوم این حوزه می‌روند، برخی از عطاران فلسفه تولید محصولاتشان را مبتنی بر حس شخصی، کشف شهودی و حتی تجربه‌ای خارج از حیطه فعالیتشان می‌گذارند. Alessandro Gualtieri یا The Nose (آنگونه که خود را معرفی می‌کند) یکی از این دست معدود اشخاص می‌باشد.
ایشان در یک مصاحبه قدیمی فلسفه کاری خود را این‌گونه شرح می‌دهد:
((هر چیزی که من تمام خودم را در آن می‌گذارم، هنر است. چیزهایی که درون عطرهای من هستند، چیزهایی‌اند که خودم زندگی‌شان کرده‌ام، بعد آن‌ها را خلق کرده‌ام و حالا دیگر متعلق به شما هستند. اما من آن‌ها را برای شما خلق نکردم، آن‌ها را برای خودم خلق کردم.))
احتمالا، با خواندن متن فوق متوجه شده‌اید که چرا بررسی آثار Gualtieri برای عموم کاربران حرفه‌ای بسیار سخت می‌باشد حال بماند برای اینجانب که حتی مبتدی نیز به حساب نمی‌آیم.
Gualtieri هدف از ارایه Black Afgano را القای بوی بهترین کیفیت حشیش ذکر می‌کند تا احساس لذت و سرخوشی موقتی ناشی از حشیش و مواد اعتیادآور را به مخاطبش منتقل کند بی‌آنکه آسیبی جسمانی برای مصرف‌کننده‌اش داشته باشد.
شاید بد نباشد تا به این نکته اشاره کنم که Gualtieri بعدها پس از عرضه Black Afgano گفته بود که ساخت این اثر چیزی قریب به شش سال برای او زمان برد و ماحصل آن صدها صفحه فرمول، آزمایش، فرآیند تقطیر و شکست‌های پیاپی بوده است. با این توصیف به راحتی می‌توان به این نتیجه رسید که Black Afgano طولانی‌ترین فرآیند ساخت را در بین تمامی عطور Gualtieri داشته است.
از آن‌جایی که شخص Gualtieri به هیچ وجه علاقه‌ای به ذکر نت‌های به کار رفته در هرم بویایی محصولاتش ندارد و بارها نیز به این مهم با دلایل محکم تأکید داشته است، پس هر آن‌چه را که می‌بوییم می‌بایست با اندکی تردید به آن نگاه کنیم. از این رو است که تجربه بویایی هر فرد در مواجه با آثار ایشان ممکن است بسیار متفاوت و حتی بسیار شخصی‌تر از دیگران باشد.
و اما می‌رسم به خود Black Afgano
نام‌گذاری عطر و طراحی شیشه در تمامی جنبه‌ها حرف‌های بسیاری برای گفتن دارند و بسیار تأمل برانگیز هستند و در اولین برخورد معنای یک Niche حقیقی را تداعی می‌کنند. (چرا درب اصلی عطر چوبی است؟ چرا درب چوبی عطر مشکی است؟ چرا مایع عطر متمایل به مشکی است؟ چرا طراحی شیشه از خطوط تیز و شکسته به جای انحنا استفاده کرده است؟)
در خصوص رایحه باید اعتراف کنم پس از این همه مدت استفاده نتوانستم حتی یک نت را تشخیص دهم با این حال همه آن چیزی که شخصاً از آن برداشت کردم شامل چیزی همچون رزین سیاه، دود، چوب به همراه شیرینی‌ای که متمایل به تلخی است. با اندکی جستجو متوجه شدم افراد زیادی ترکیباتی از قبیل قهوه، نعنای هندی، عود، مشک، وانیل و... را نیز تشخیص داده‌اند که شخصاً توانایی استنتاج آن‌ها را ندارم و برای بنده تاکنون قابل تشخیص نبوده‌اند.
برای اینجانب ماهیت Black Afgano همچون یک توده‌ سیاه است که به شدت متراکم طراحی شده. رسماً اثر مذکور پله‌ای چون سایر عطور نداشته و صرفاً نت به نت حرکت نمی‌کند و یکی از دلایل عدم توانایی اینجانب در بررسی رایحه این مهم می‌باشد.
اثر فوق با این‌که برای هر دو جنسیت طراحی شده است اما احساس اینجانب بدینگونه است که کفه ترازو به سمت آقایان سنگین است با این حال بوییدن خانمی که Black Afgano پوشیده است (البته به شرط رعایت پوشش و سن و...) بسیار جذاب خواهد بود. شخصاً دوست داشتم خانم‌ها، علی‌الخصوص آنان‌ که وارد دهه چهارم و یا پنجم زندگی خود شده‌اند در برخی مواقع و در مواجه با آقایان از این دست عطور نیز استفاده کنند.
معتقدم Black Afgano بر خلاف Performance خود، یک اثر درون‌گراست و بیشتر برای شخصی که آن را پوشیده طراحی شده است و نه برای افرادی که آن را از فردی دیگر استشمام می‌کنند. پس نتیجه آن خواهد بود که این عطر را صرفاً کسانی می‌پوشند که عاشق آن هستند و هیچ حد وسطی نیز ندارد. دسته دیگر کاملاً از آن دوری می‌کنند.
شاید تفاوت آثار Gualtieri با سایر عطور در این باشد که می‌پرسیم بوی فلان عطر چطور است؟ یا قدرت کار به چه صورت است؟ اما هنگامی که قرار است در مورد آثار Gualtieri سوالی بپرسیم اینگونه است که عطر مذکور از چه چیزی صحبت می‌کند؟ پس برخلاف خیل عظیمی از عطور، آثار Gualtieri شخصیتی مستقل دارند و شما می‌بایست در قالب آن شخصیت بنشینید و به نوعی آن را تجربه کنید.
Black Afgano آن‌قدر بزرگ است (از جنبه چه مثبت یا منفی‌اش) که خیل عظیمی از استفاده‌کننده‌گانش نه نام برند آن را می‌دانند و نه نام عطارش را، با این حال نامش را حدأقل یک بار در دنیای روایح شنیده‌اند و از این روست که برخی از دوست‌داران روایح، فارغ از دوست داشتن Black Afgano آن را یک اثر کالت در دنیای روایح Niche می‌دانند.
با سپاس فراوان از همه عزیزانی که زیاده‌گویی اینجانب را تا پایان تحمل نمودند.
منابع مورد استفاده: Fragrantica - bergamottoebenzoin.blogspot - Extrait - NASOMATTO و برخی منابع دیگر.
پاینده و پیروز باشید.

شاید یکم خنده دار یا باورش سخت باشه اما همیشه کل روتختیها و لحاف خونه ما یا بوی این عطر میدن یا عود لوندر احمد المغربی 🤠

حقوقها همیشه شیش ماه، عقب بود. اخرین حقوقش رو ،سه ماه قبل از جنگ، گرفته بود .هر روز ، اواخر زمستون امسال که کارخونه فعال بود ،به بچه های کارخونه ، میگفت : یالا بجنبید،بریم کارفرما ، یه دونه تیر در کنن ، پول هممون مالیدس .
بعد تعطیلی اجباری ،تلفن های هرروزه به رییس و مالی و اداری ، بی فایده تر شده بود. دیگه حتی گوشیم جواب نمیدادن.........با هر پیامکی به گوشی ، فکر واریز حقوق به مغزش میرسید. ولی بعد نگاه کردن به گوشی ، حسابی کنف میشد .....یه شب ،انگار سبکی خاصی تو وجودش حس میکرد. مهم نبود، فردا چی میشه ،یکی دوپاف ،ته مونده ی بلک افغان رو، روی مچ دست چپش ، اسپری کرد. چند ثانیه ای، مچ دستشو عمیقا بو کرد، لحاف رو روی سرش کشید‌و به خواب عمیقی فرو رفت.

من دنبال عطر معتدل یا خنک می گردم که مشابه بلک افغانو
باشه ولی اون گرما و سنگینی بلک افغانو رو نداشته باشه.

درود دوستان یک مشابه عالی با قیمت مناسب میشه معرفی کنید

با احترام به تمامی سلایق ، من به این عطر نمیگم بلک افغان میگم سردرد

وقتی الساندرو گوالتیری در سال ۲۰۰۹ «بلک افغانو» را آفرید، بیشتر شبیه به انفجار یک ستاره بود؛ عطری که جرأت کرد تاریکی را با تمام وزنش به شیشه‌ای کوچک حبس کند. بوی حشیش، رزین‌های سیاه و سایه‌های سنگینش، مثل طلسمی تازه مسیر عطرسازی نیش را تغییر دادند؛ مسیری که بعدها صدها برند از آن الهام گرفتند.
اما هیچ افسانه‌ای برای همیشه تازه نمی‌ماند. امروز بلک افغان در نگاه بسیاری سنگین، خفه‌کننده و حتی «خز» به نظر می‌رسد. عطری که روزی انقلابی بود، حالا بیشتر یادآور گذشته‌ای پر سروصداست.
با این حال، برای من فراتر از یک عطر باقی مانده است. آن بطری ۳۰ میل با درب اصلی و مسافرتی‌اش، هنوز بوی اولین قدم‌هایم در دنیای نیش را می‌دهد؛ بوی خاطرات نوجوانی و روزهایی که عطر برایم فقط رایحه نبود، بلکه کشف جهانی تازه بود. شاید دیگر هرگز بیرون از خانه آن را نپوشم، اما در خلوت خودم هنوز ستایشش می‌کنم، مثل پرتره‌ای کهنه که هر بار نگاهش می‌کنی، قصه‌ای تازه می‌گوید.
بلک افغان شاید دیگر عطری برای پوشیدن نباشد، اما برای همیشه یک تکه تاریخ است؛ یادگاری از شجاعتی که تاریکی را به زیبایی بدل کرد.

بوی یکی از بهترین رفیقامه که واقعا همه جوره مناسب شخصیتشه برای همین هیچوقت نزدم چون برای همه نیست

ناسوماتو بلک افغانو عطریست که با هر بار اسپری‌کردن، مثل فرو رفتن در تاریکی خلسه‌آوری است که میان عرفان و افراط مرزی نمی‌شناسد؛ رایحه‌ای جنجالی که یا عاشقش می‌شوی یا از آن گریزان می‌مانی، هیچ حد وسطی وجود ندارد.
با اولین موج، رایحه‌ای سبز، تلخ و گیاهی شبیه به حشیش خام و تازه‌ساییده شده به مشام می‌رسد؛ حسی مست‌کننده، کمی کثیف و ناآرام. این آغاز، برای خیلی‌ها جذاب است، اما برای برخی شوک‌آور یا حتی ناخوشایند. در ادامه، چوب‌های تاریک و رزین سوخته بوی عود و دود سیگار کهنه را تداعی می‌کنند؛ رایحه‌ای سنگین، دودی و گاهی خفه‌کننده که فضایی تیره و پرابهام ایجاد می‌کند.
نقطه قوت Black Afgano در همین تاریکی بی‌پرده و جسارت بی‌رحمانه‌اش است؛ عطری که با هیچ‌کس شوخی ندارد و از دلنشین بودن برای همه شانه خالی می‌کند. اما ایرادات آن هم قابل انکار نیست(یگانگی بیش از حد و بوی غالب حشیش و دود،تحولات نت ها بسیار کم و ساده اند؛اگر شروع کار را دوست نداشته باشی پایان متفاوتی در انتظارت نیست،پخش بیش از حد تهاجمی و…)
‏Black Afgano بیش‌تر یک اثر هنری تاریک است تا عطری برای جذابیت عمومی. عطری برای کسانی که می‌خواهند حضوری خلاف جریان و بی‌پروا داشته باشند، حتی اگر بهای آن، فاصله‌گرفتن دیگران باشد.

خیلی رایحه سنگینی داره و من اصلا تحملش رو ندارم. اگه جایی کسی زده باشه، محترمانه جلسه رو ترک می‌کنم. هرکس سلیقه ای داره ولی سوای از بحث سلیقه من جایی که بوی این عطر بیاد سردرد میگیرم و نمیتونم بمونم اونجا. با احترام.