ضمانت اصالت کالا
اندی تاور 
سلام کاربر گرامی
چطور می توانیم به شما کمک کنیم؟
«او کوئر دو دسرت» با یک دگردیسی جذاب، عطر «لهایر دو دسرت ماروکین» را به یک عطر لوکس و باشکوه با کیفیت اکستریت دو پارفیوم تبدیل میکند. غنای خاص غلظت اکستریت در این عطر، ظرافت ناب و زیبایی طبیعی نتهای گرم چوبی و کهربایی را برجسته میکند.
«او کوئر دو دسرت» بر مبنای «لهایر دو دسرت ماروکین» طراحی شده، اما از غلظت اکستریت دو پارفیوم برخوردار است؛ با فرمولی اصلاحشده و گزینش سخاوتمندانهای از میان نتهای گرانبها.
اگر عطرسازی واقعا یک هنر باشد، «او کوئر دو دسرت» مجسمهای است که از چوبهای آفتابخورده تراشیده شده؛ مجسمهای که جلاخوردگی و لطافت خاصش را از نتهای کهنه نعناع هندی و جلوه براق نهاییاش را از عنبر میگیرد تا در پایان با درخششی بالسامیک جان بگیرد.
| نوع عطر | اکستریت د پرفیوم |
| برند | تاور پرفیومز |
| عطار | اندی تاور |
| طبع | گرم |
| سال عرضه | 2016 |
| گروه بویایی | شرقی چوبی |
| کشور مبدأ | سوئیس |
| مناسب برای | آقایان و بانوان |
اسپایسیه ، از اون مدلهایی که با تموم وجود نفس عمیق میکشی ، میره داخل ریهات لونه میکنه و بعدش میفهمی که : آره چقدر هم میل به سمت شیرین بودن میکنه ..
نمیدونم شیمی عجیبش با پوست و لباس اون شخص بود یا حس من یا حتی هزاران عامل دیگه ، ولی وقتی طبق عادت همیشه آدمیزادی برمیگردم چک میکنم میبینم که نه !! جز این عطر هیچ رایحهای لایق بودن در اون لحظات و .. نیست .
حس چوب تازه با یکمقدار بوی خاکی از قسمت چوبیش میگرفتم
تفسیر و توضیحش اصلا و ابدا کار من نوعی نیست !
بوییدنش نه نماشک بلکه واقعا سیل اشک رو به چشممن میاره
یاد دوییدن بچگی داخل مزرعههای گندم ، سوختن دست و صورتم از بو کردن گیاهای خودروی وحشی خطه زاگرس :) ، خاک ساحلی و بادی اون مناطق ، بدو بدو کردنای بچگیمون توی باغ راهش ، بعدم بوی درختای تازه و گردوهای نارس سبزش که همیشه دستام باهاشون رنگی میشد و غر میزدم ، بوی چوب سوخته و صندلیای چوبی دورش و عطر دمنوش ..
عشق و علاقهی عجیب پدربزرگم به اون مکان که حتی توی روزای آخری که کنارمون داشت بیهوا دلش هوایی شده بود و گویا در ازل قرار بسته بود با خدا که من فلانروز که میام پیشت ، قرارمون باشه قبلش یا همون فروردین ۴۰۴ روی اون صندلی تاشوی سورمهای سیر با همون سکوت همیشگی و آرامشم ، نگاه رو به آسمونم و چشمایی که موشکافی میکنه و آستین تاخورده و کت رویشونهام و ساعت استیل روی مچدستم و تسبیح عقیق توی دستراستم برای بار آخر باهاش خداحافظی کنم بعدم طبق قولوقرارمون اردیبهشت میام پیشت :)
و رفت ، من موندم و هزارانهزار خاطره بکر فراموش نشدنی با یه عکس با ربان مشکی که توی لباس درجهدار دوران پهلویش با موهای تابخورده و چشمای آبی نگاهم میکنه ..
افسوس که حالاها حالاها دل و دماغ بوییدنت رو ندارم چه میدونم شاید هم راست میگنکه : فراموشی را بستاییم یاد انسانرا بیمار میکند ، نه ؟