NASOMATTO - Baraonda

بعد روز اول نبرد رستم و اسفندیار، تن رستم آکنده از تیر شده و تن اسفندیار(به سبب رویین تنی) سالم مونده. زال از روی ناچاری سیمرغ رو فرا برای کمک فرا میخونه. سیمرغ میگه تیری دو سر از چوب درخت گز درست کن و پیکان تیر رو به شراب آغشته کن و به چشمان اسفندیار بزن.

چرا شراب باید طلسم رویین تنی رو باطل کنه؟ رمزی که فقط فردوسی میدونست و جز ابهامات مونده. چرا این همه شراب توی این عطر؟ ابهام برانگیزه. آیا میخواد گارد مخاطبین رو باز کنه؟

تیر که به چشمان اسفندیار برخورد میکنه، شراب کورفهمی اسفندیار رو از بین میبره و چشمش رو به فریب پدرش و جاماسب روشن میکنه. شراب و راستی و درستی رو بارها شنیدیم. آیا این عطر هم همچین چیزی رو میتونه تداعی کنه؟ بی پروایی کسی که ازش استفاده میکنه نسبت به نظرات دیگران؟

درود دوستان ، ممنون از اساتید که به خوبی و به طور کامل راجع به این عطر توضیح دادن .نظر شخصی من راجع به این عطر اینه که برائوندا (باراوندا) یکی از بهترین عطرهای ناسوماتو و یکی از بهترین عطرهای بوزی دنیاست ، رایحه با کنیاک و ویسکی که بوی بشکه های چوبی گرفته و یه مقدار بوی ترشی داره شروع میشه بعدش باظرافت خاصی با رایحه مشک و رز و امبروکسان مخلوط میشه و تا آخر کار رایحه اولیه باهامون هست ، یه مقدار توش بوی رز که (البته زیاد هم نیست ) رو نپسندیدم و بوی چوبی کاملا جزو نتهای زیرین و ضعیف این عطر هست ، ماندگاری زیاد و رد بوی قابل قبولی داره و در کل این عطر نسبت به کارهای دیگه گولتیری شخصیت بالاتر و باکلاس تری داره ، ویه مقدار برای من تداعی کننده عطر (روزندو متئو نامبر 5 ) هستش

امروز دستريزش ب دستم رسيد علارقم تست موارد ديگه تحمل نكردم و يك پاف خيلي ريز روي دستم براي بوييدن رايحه ش زدم. ماندگاري و پخش رو بعد از تست كامل ب اشتراك ميزارم ولي در مورد رايحه بايد بگم حتي اگه نفرت محض هم بهش داشتي حتما بايد يك باتل ازش داشته باشي كه با پوشيدنش باعث خوشحالي و ب وجد امدن اطرافيات بشي. بي برو برگرد از كنار هركي رد شي ، همونجا وا ميسه، چشاش رو ميبنده و عميق بو رو استشمام ميكنه و درود ميفرسته براي عطري كه زدي.

با سلام و احترام خدمت دوستان عطر افشانی عزیزم
حسی که این عطر بهم منتقل کرد از همون ابتدا یه رایحه ویسکی طور گرم و شیرین و به شدت تلخ که کمی ادمو سوق هم میده به طرف کارامل شکلاتی سوخته و تلخی که شباهت عجیبی که به هیچ عطر نمیتونه داشته باشه ، شاید کم یا مقداری تو نتها پایانی به عطر لالیک انکر نویر و کاپتان بلک هم آدم رو سوق میده
در کل یه عطر سورپرایز کننده که اصلا تو گرما توصیه نمیشه زدنش و بهتره در مهمانی های شبانه و غروب‌های پاییز و یا روزهای سر زمستانی پوشیده بشه با خط بو و ماندگاری عجیب و حیرت آور . . .

درود
بارائوندا
برایِ درک و شناساییِ بهترِ درونمایه ی عطرهایِ نیش، باید بشیم یک سنگ تراش. با ابزار مخصوص بیفتیم به جون یک تکه سنگِ بزرگ و نکره و از روی رگه هایِ محسوس ، اون مجسمه ی خاص رو از تو دلِ اون صخره بیرون بکشیم.
اینجا هر شخصی با دو بسترِ سلیقه ای روبروست که حداقل یکی از اونا خیلی براش خوشایندِ :
۱. رایحه ی عطر. در اینجا مثل این می مونه که شما مجسمه ی لیلی رو آزاد کنی. لیلی که در تاریخ ادبیات اومده که چهره ای زیبارو نداشت و به چشم و دل مجنون فریبا بود. پس اون عطرِ خاص به احتمالِ زیاد طیفِ وسیعی از مخاطب رو مدهوش نکنه ، اما اگرم قاپِ یکیُ دزدید دیگه اون مجنون ازش دست بردار نیست. یعنی ویژگیِ عطرِ نیش اینه که درصدِ کمی از مخاطبش رو راضی میکنه ولی اون دسته که میپسندنش ، عاشقِ دلباخته ی اون میشن. ما باید بگردیم و از میانِ عطرهایِ نیش ، عطر مطلوبمون رو پیدا کنیم.
۲. عملِ کنکاش. شما اگر عاشقِ عطر باشید ، حتی اگر عطرِ موردِ نظرُ هم نپسندید ولی باز لذت خواهید برد از این جستار. ازاین پویش.(مثل من که این عطر نظرمُ نگرفت اما لذت بردم از چند روزی که با خودم کلنجار رفتم که :چی شد. چی بنویسم و ...)

این عطر ، عطرِ فضایِ بازِ. در محیطِ بسته تشخیصِ عملکردش به تعویق میفته.
پرفورمنس خوبی داشت و غیر از این هم نباید انتظار می داشتیم. ماندگاری رویِ پوستِ من حدودِ ۱۲ ساعت و پخش تا شعاعِ ۲ متری بازخورد داشته.
بازخورد عجیب . این عطرِ خاص تا به حال از چندین نفر بازخوردهایِ متضاد و متناقض داشته. یکی از اطرافیان که بسیار هم مشکل پسند هستند ابتدا سبکِ بوشُ پسندید سپس ازش رضایت نداشت و درآخر گفت که بسیار خاصِ‌‌.

این عطر از زمان شروع تا پایان شباهتِ کج دار و مریضی به تام فورد نویر د نویر داره. در زمانِ شروع انگار خودشِ. بعد رگه هایی از بلک ارکید درش حس میکنم و در آخر هم شباهتی به نویردنویر داره و هم بیس مخصوص خودش. یعنی در بیس نت یکم خاصتر به نظر میرسه.

خود رایحه :
شامه ی تیزمُ از دست دادم و مهارتِ زیادی در تفکیکِ روایح ندارم. اما به نظرم در این عطر یک رز غلیظ (انگار که بویِ سوختگی یا حرارتِ زیاد بده)و اون حالت بوزی نقش اصلیُ دارند و چوب و مشک اونارو مشایعت میکنند.
من نپسندیدم. بهترِ بگم عطرِ من نبود . ولی ازین که چند روزی باهاش کلنجار رفتم لذت بردم.
یک نکته این که غیر ازینکه این عطر عطرِ سنگینی است و اصلا سیف نیست برایِ سنین بالا مناسبتر به نظر میرسه. هرچند که هدیه دادن و بلایند بای اصلا توصیه نمیشه.
بدرود

برائوندا دقیقاً همان جایی است که ناسوماتو دوباره ثابت می‌کند کم‌حرفی می‌تواند غوغا کند. این عطر از همان لحظه اول مثل باز کردن یک بطری ویسکی تک‌مالت در کتابخانه‌ای قدیمی، پر از چوب کهنه و چرمی که رویش گرد نشسته، نفس می‌کشد. نه خبری از بازی‌های پر سر و صدای نوت‌های مصنوعی است، نه تلاش برای خوش‌آمد گفتن به همه!!!

هاله‌ای از رایحه ویس.کی کهنه، میوه‌های خشک و کمی تنباکوی نرم، روی یک بستر چوبی عمیق پخش می‌شود. چیزی که برائوندا را خاص می‌کند بالانس بی‌نظیرشه: سنگین و جدی هست، اما خفه‌کننده نیست؛ گرم و نشئه‌آور هست، اما شیرین و بچه‌پسند نه. مثل یک لیوان نوشیدنی گران‌قیمت که آرام و بی‌عجله می‌نوشی، هر لحظه‌اش با وقار و حساب‌شده است.

این عطر شخصیتی داره که نمی‌شه دیکته‌ش کرد روی هر پوستی داستان خودش رو تعریف می‌کنه. گاهی چوبی‌تر و خاکی‌تره، گاهی میوه‌ای و الکلی‌تر. اما همیشه یک امضای مخملی و مرموز داره که بهش هویت می‌ده. کاری نیست که دنبال تعریف و تمجیدهای دم‌دستی باشه؛ بیشتر مناسب کسیه که می‌خواد عطرش مثل یک نگاه عمیق عمل کنه، نه یک سلام از سر رفع تکلیف.

بلایند بای هرگز 🫸

با عرض سلام خدمت دوستان عزیزم:
بارائوندا یه کاره بسیار بسیار دوست داشتنیه از نظر بنده.یه رایحه تمام مشروبی و غلیظ که هدف اصلیش نمایش لوکس بودن و تجمل گرایی به نظرم. یه عطر متناقض و برونگراست و خیلی زیاد توجه اطراف رو به خودش جلب میکنه.بویی مشروبی-دودی داره مثل ویسکی های اسکاچ اسکاتلندی که برای بعمل آوردنشون توی بشکه های چوب بلوط ریخته میشن و زیر کشتی ها و بارج های دریایی بسته میشن تا حسابی جا بیوفتن.
شاید خنده دار یا عجیب باشه ولی من تو رایحه این عطر بوی گرمای تن یا دهان انسان رو هم حس میکنم..شاهکارررریه تو ژانر خودش این کار از استاد خلق عجایب آقای گولیتیری.

بعد از خرید عطر برائوندا در تست اول بعد از خرید یک زد حال خیلی بدی خوردم نسبت به بقیه عطر های مشروبی که تست داشتم رایحه دلچسبی نداشت ولی بعد از گذشت چند ساعت نظرم برگشت و عاشقش شدم یک مقدار راه ترشی داره اولاش بعد کم کم پای رایحه رز مشک و امبروکسان باز میشه راستش من زیاد از رایحه رز خوشم نمیاد ولی یک چیزی برام عجیب بود نت چوبی ضعیف این اثر بود که به سختی قابل تشخیص بود ماندگاری زیاد ولی خط بوی خوبی داره نسبت به بقیه کار های گوالتیری به نظرم مناسب مراسمات و مهمانی های شبانی میتونه باشه و با یک استایل رسمی فوق العاده میشه نسبت به بقیه کار های گوالتیری من یکم ضعیف تر میبینمش نمره کل من از ۵ بهش ۴ هستش

توی بچگی بخاطر عشقم به دنیای روایح وعطرها عادت داشتم هرجا تنباکوی قلیون پیدا کنم برای چند دقیقه بشینم واستشمام کنم
اگه بگم این عطر نیم ساعت بعد از اسپری کم کم به تنباکوی نعنای قلیون که خشک شده باشه شبیهه شاید یکسری از دوستان اعتراض کنن وبگن نعنا جزو نوت هاش نیس
اما واقعا هس

میخوام یک توصیف متفاوت نسبت به دیگر توصیف های این شاهکار را برای عطر افشانی های عزیز به نوشتار بیاورم امیدوارم که لذت ببرید خوشحال میشم در اخر برای بهتر کردن توصیفاتم نظر بدهید و ایرادات بنده را بگویید

برای درک بهتر این شاهکار، تصور کنید وارد یک بار قدیمی و تیره می‌شوید. جایی که نور کم‌سو از لامپ‌های قدیمی، دیوارهای چوبی پوشیده از دود و بوی مشر.و.ب فضا رو پر کرده. دقیقا مثل دقایق ابتدایی یک فیلم کلاسیک سیاه و سفید. مثلاً مثل The Maltese Falcon که شخصیت اصلی، سام اسپید با بازی هامفری بوگارت، وارد دنیای پر از رمز و راز و خطر میشه. این عطر هم همونطور که وارد می‌شی، با نت‌های ویسکی غلیظ، تو رو به چالش می‌کشه.

در همون ابتدا، باراوندای گوالتیری بهت یه شات باز معرفی می‌کنه؛ ویسکی غلیظ که شبیه به گلابی تلخ توی دل یک قهوه‌خانه قدیمی ریخته میشه. دقیقاً مثل فیلم‌های هالیوود دهه ۳۰ که شخصیت‌ها وارد دنیای تاریک و سرد خودشون می‌شدن، این عطر هم با شدت و تندی فضا رو می‌سازه. در اینجا هم مثل فیلم‌ها، جزئیات و تحولات بعدی آرام آرام خودشون رو نشون میدن.

حالا بیا مثل یک فیلم نوآر به این عطر نگاه کنیم. وسط داستان، وقتی که توی بار آروم‌تر و دلنشین‌تری هستی، مثل مارینا توی La Dolce Vita که وارد یک فضای خاص و شگرف میشه، بوی چوب و رز به آرامی ظاهر میشه. این بو از پشت پرده‌های فضا میاد، مثل نور نرم و دانه‌دانه‌ای که توی فیلم‌های نوآر می‌بینی. چوب‌ها و گل‌ها هم مثل دیالوگ‌های پیچیده شخصیت‌های جذاب توی این فیلم‌ها ظاهر می‌شن. یه جورایی می‌تونم بگم "شما فکر می‌کنید این بازی است، اما من اینجا فقط گم شدم."

تو همین فضا، درخت‌ها و گل‌ها دقیقاً مثل شخصیت‌ها توی یک فیلم دارن حقیقت رو از تو پنهان می‌کنن. رز که به آرامی توی لایه‌های میانه‌ی عطر نمایان میشه، مثل شخصیت‌های فیلم‌های نوآر که کم‌کم حقیقت خودشون رو آشکار می‌کنن، فضایی جدید و پر از پیچیدگی‌ها رو می‌سازه.

همینطور که پیش می‌ری، لایه‌هایی از پیچیدگی‌های بو به آرامی خودشون رو نشون میدن، جایی که هر جزئیات و حرکت، مثل دیالوگ‌های پیچیده توی رمان‌های کلاسیک، به آرامی خودش رو نمایان می‌کنه.

در ادامه، باراوندای گوالتیری به یک تجربه سینمایی اکسپرسیونیستی تبدیل میشه. یه کم شبیه فیلم‌های اکسپرسیونیستی آلمانی که تضاد بین فضای واقعی و خیالی به تدریج ایجاد می‌شه. وقتی به ساعات پایانی نزدیک می‌شی، مثل Sunset Boulevard، فضا از شفافیت به کدری و خشونت پنهانی تبدیل میشه. همینطور که توی عطر هم، خشونت آرام و خفیفی به تدریج خودش رو نشون می‌ده.

همینطور که جلو می‌ری، بوی چوب‌ها و ویسکی سخت‌تر و عمقی‌تر میشه، مثل فیلم‌هایی مثل The Godfather که با خشونت و قدرت خودش رو نشون می‌ده. این عطر به تدریج به یه سینما-سایکی پر از تنش و تضاد تبدیل می‌شه. رز هم به عنوان لایه‌ای از لطافت باقی می‌مونه، مثل شخصیت‌های جیمز دین در East of Eden که همچنان لایه‌های پیچیده و دست‌نیافتنی خودشون رو نشون می‌دن.

اما در نهایت، بعد از همه این توضیحات باید بگم که باراوندای گوالتیری یه عطر واقعاً مستقل و پیچیده است. مثل فیلم‌های کلاسیک دهه ۴۰ و ۵۰ میلادی، یه داستان ساکت و پیچیده‌ای که با دقت ساخته شده. هر نت توی این عطر یه نقش کلیدی داره که به آرامی وارد دنیایی می‌کنی که هیچ وقت پایان نمی‌گیره و همیشه جذاب و لذت‌بخشه.