AMOUAGE - Lilac Love

نظرم رو در مورد لیلاک لاو اصلاح میکنم اون نت شیرین ابتدایی که من با رایحه کاکائو اشتباه گرفتم باید عرض کنم که شیرینی اصیل یاس هست امروز که از کنار یک بوته یاس رد میشدم کاملا متوجه شدم لیلاک لاو رایحه اصیل و ناب یاس رو در خود داره و اگر عطر یاس رو میپسندین با خیال راحت این ادکلن رو بخرین و مطمئن باشید دوستش خواهید داشت.

درود بر بانوان و مردان فرهیخته‌ فخیمه این محفل عطرآگین که بنده کوچک شما را، همچون کودکی نوپا، در جمع خویش متشرف می‌نمایید و گر اشتباهی دارم، آن را می‌بخشید و گوش‌زد می‌کنید تا آگاه گردم، زیرا آگاهی مایه حیات است، آنچه که ما را زنده نگه می‌دارد.

آمواژ لیلاک لاو؟ آه بر این عطرِ نگون‌بختِ دل‌نشین؛ گرگی در لباس بره، شیری در تن‌پوش خرگوشک صحرایی، ناآگاه و خجسته، دونده در دشت‌زارِ بی‌پایان.
شروع این عطر برای من همان بود؛ همان لحظه‌ای که من آن بره بودم، آن خرگوشک خندان که در گلزار یاس و رز می‌دوید و لبخند بر لب، به دنبال شاخه‌ای از رزی می‌گشت که بُکُشد، سرش را ببُرد و در گیسوان سیاهش فرو نماید، تا تنها لحظه‌ای زیباتر به نظر برسد. شاید عجیب باشد که از چنین تصویری سخن می‌گویم، اما آغاز رایحه نیز چیزی جز همین نیست:
یاس و رز، روشن و تقریباً بی‌خبر از آنچه در پسِ خود پنهان کرده‌اند. عطری که در نخستین برخورد می‌خواهد معصوم به نظر برسد، اما از همان ابتدا چیزی در عمقش می‌گوید که این معصومیت دوام نخواهد داشت.
دخترکی بی‌اعتمادبه‌نفس که برای فریبندگی، گل‌ها را در گیسوانش می‌نشاند؛ اما مگر حال هنوز همان نیستیم؟ این بار گل‌های عطرآگین در شیشه‌های نفیس معطر.
یاس درخشان، رز شیرین و آن حس لطیف و تقریباً خامه‌ای که آرام‌آرام از پشت گل‌ها سر برمی‌آورد، همه دست‌به‌دست هم داده‌اند تا تصویری بسازند از کسی که بیش از آنکه زیبا باشد، می‌خواهد زیبا به نظر برسد. شاید همین تفاوت است که مرا سال‌ها به خود مشغول کرده است.
لحظاتی بعد، شکلات است که به مشام هجوم می‌آورد؛ شکلاتی آغشته به رزهای گلزار که پیش‌تر در مشام جای خوش کرده‌اند. نه آن شکلات خوراکی و ساده‌ای که بتوان بی‌دغدغه در دهان گذاشت؛ شکلاتی تیره‌تر، سنگین‌تر، آمیخته با شیرینی گل‌ها، گویی رز را در شکلات فرو برده‌اند و بعد آن را در اتاقی تاریک گذاشته‌اند تا رایحه‌ تلخ‌تری به خود گیرد. شیرینی اینجا دیگر صرفاً شیرینی نیست؛ تبدیل به ماده‌ای برای پنهان نمودن خنجری زهرآگین گردیده.
نباید مشک را از یاد برد؛ این مشک پررنگ برون‌گرا، این مشک زیبا که شاید شوربختی واقعی عطر باشد. مشکی که از همان آهویی ربوده شده که کمی پیش در دشت می‌دوید، بی‌آنکه سرنوشتش را بداند.
مشک در اینجا دیگر آن پس‌زمینه‌ خاموش و درون‌گرای گوشه‌گیر نیست، دخترک خجالتی کنج‌نشین. بلکه خودش آرام‌آرام وارد مجلس می‌شود، گل‌ها را کنار می‌زند، شکلات را تیره‌تر می‌کند و به عطر عمقی می‌دهد که باعث می‌گردد نت‌های ابتدایی، آن یاس و رز معصوم، در برابرش کمی کودکانی ساده‌لوح به نظر برسند.
همین‌جاست که عطر برای من از یک ترکیب ساده‌ گل و شیرینی فراتر می‌رود. یاس، رز، شکلات و مشک هر کدام گویی بخشی از همان داستانی هستند که نمی‌خواستم درباره‌اش چیزی بدانم.
یاس، خاطره‌ باغ است؛ رز، زیبایی‌ای که برای دیده‌شدن از شاخه جدا شده؛ شکلات، وسوسه‌ای که همه‌چیز را شیرین‌تر و در عین حال تاریک‌تر می‌کند؛ و مشک، آن حقیقت ناخوشایندی که در پایان باقی می‌ماند و اجازه نمی‌دهد داستان با یک پایان خوش تمام شود.
شاید همین ترکیب است که برخی را به یاد «حرم» می‌اندازد؛ رز و مشک، شیرینی و تاریکی، شکوه و اندکی خفگی. اما برای من، این دو نت بیشتر از آنکه یادآور مکانی مشخص باشند، بیانگر خاطره و اندیشه‌هایی نانوشته‌اند.
گویی عطر همزمان می‌خواهد لطیف، فاخر، فریبنده و اندکی سنگین باشد و همین تناقض است که آن را برایم ماندگار کرده.
مدتی‌ست در اندیشه‌ام که چگونه می‌توان میان ستایش یک رایحه و پاسداشت هویت تاریخی خویش و گران‌داشت مرز و بوم یگانه‌ای که ز آن زاده شده‌ایم، مرزی ترسیم نمود که ناخواسته دست‌نشانده‌ی افکار امپریالیستی غرب در باب پر و بال دادن به اعراب نگردیم.
هر بار که شیشه‌ آمواژ را در دستانم می‌گیرم، در پس آن رایحه‌ شکوهمند، صدای خاموش سرزمینم را می‌شنوم؛ اما این صدا برای من عجیب است، زیرا پیش از آنکه به تاریخ برسد، از یاس و رز و مشک و شکلات عبور می‌کند.
گویی حتی نت‌های عطر نیز نمی‌توانند از تاریخ فرار کنند. رز، که زمانی گل بود، اکنون در بطری نشسته؛ مشک، که از حیوان گرفته می‌شد، اکنون در فرمولی مدرن بازآفرینی شده؛ شکلات، که زمانی تنها خوراک بود، به زبان تجمل بدل شده؛ و یاس، همان گل بی‌خبر، همچنان در میان همه‌ی این تحولات ایستاده است.
شاید برای بسیاری آمواژ به صرف، عطری فاخر باشد؛ عطری با شیرینی گل‌فام، رز برجسته، یاس روشن، شکلات تیره و پایه‌ای مشک‌دار و عمیق. اما برای من، هر افشان آن پرسشی‌ست از وجدان تاریخی‌مان.
چگونه می‌توان از رایحه‌ای برخاسته از سرزمینی که امروز نامی دیگر بر آن نهاده‌اند لذت برد، هنگامی که هنوز زخم‌های تاریخ بر پیکر فرهنگ ایرانی باقی‌ست؟ آیا عجیب نیست که همین پرسش تاریخی، با نخستین استشمام رز آغاز شود و سرانجام در مشک فرو برود؟
گاهی احساس می‌کنم هر قطره از آن، خون افسری ساسانی است که قرن‌ها پیش در گردباد تاریخ از ما گرفته شده و ما امروز، بی‌آنکه حتی بدانیم، همان گذشته‌ تاراج‌شده را در قالب بطری‌های فاخر بر مچ دست خویش می‌نشانیم.
حتی ماندگاری مشک نیز گویی اصرار دارد که این گذشته فراموش نشود؛ گرچه شاید این تنها ماندگاری یک نت باشد و نه یک تمدن، اما مگر انسان برای معنا دادن به بوها همیشه همین کار را نکرده؟
شاید این تناقض، حقیقت تلخ انسان ایرانی باشد؛ اینکه برای یافتن شکوه ازدست‌رفته‌ی خویش، گاهی ناچاریم آن را در ویترین دیگران، که همان قاتلان گذشتگانمان هستند، جست‌وجو کنیم.
با این حال، وقتی رایحه‌ی رز و یاس از روی پوست بالا می‌آید و شکلات در عمق آن حل می‌شود و مشک آرام‌آرام همه‌چیز را در آغوش می‌گیرد، باز نمی‌توانم انکار کنم که زیباست.
با این همه، هنوز آمواژ را دوست دارم. شاید نه صرفاً به عنوان یک عطر، بلکه به عنوان یادآوری از جوانی و حماقت؛ از آن ناآگاهی خوش‌خیال جوانی که سبب می‌گردد با گیسوان سیاه در دست باد، با پیراهنی به رنگ گل‌های بنفشه، در باغ بدویم، نور خورشید بر پیکرم بتابد و رایحه‌ی یاس و رز در هوا بپیچد، بی‌آنکه بدانیم چند ساعت بعد، همین گل‌های معصوم در کنار شکلات و مشک چه چهره‌ی دیگری از خود نشان خواهند داد.
شاید عطر نیز مانند انسان است؛ نت آغازینش را با یاس و رز نشان می‌دهد، قلبش را با شیرینی شکلات پنهان می‌کند و در پایان، حقیقتش را در مشک باقی می‌گذارد.
شاید به همین دلیل است که نمی‌توانم آن را صرفاً خوشبو بدانم.
هر چقدر هم که آمواژ ماندگاری و پراکندگی‌ای طولانی به اندازه‌ی جنگی هزار و چهارصد ساله داشته باشد، باز همان هم در نهایت، رنگ می‌بازد و خاموش می‌گردد.
ابتدا یاس رنگ می‌بازد، سپس رز، کمی بعد نیز آنی‌ست که شکلات فروکش می‌نماید و در پایان، مشک می‌ماند؛ حتی آن نیز روزی از روی پوست محو خواهد شد.
اما حقیقت این است که فرهنگ، اگرچه می‌تواند غارت شود، اما نمی‌تواند برای همیشه خاموش بماند.

شاید رایحه نیز چنین باشد؛
نتی که محو می‌شود، اما خاطره‌ای که از خود بر جای گذاشته، نه.

اصلا بلایند بای نکنید
من روی دستم تستش کرده بودم و دلم میخواست دستم رو قطع کنم که دیگه بوش رو متوجه نشم
با شستن هم بوش نمیره
بوی عطر های عربی خیلی خیلی تند رو داره
وای کاش بوی حشره کش میداد از اونم بدتره

سلام
من خيلي شامه ي تقويت شده اي ندارم صرفا يك مصرف كننده هستم كه يه عمره عطرهاي خاص خودش و توي كلكسيونش داره و هميشه همونارو تمديد ميكنه خيلي يهويي تصميم گرفتن كه يه بوي جديد بدم براي همين رفتم م ي ث م عطرو چندتارو بو كردم و چشمم به رنگ خوشكل اين كار افتاد اولش كه بوش كردم بدم اومد فقط بوي ياس متوجه شدم كه خيلي زياد و اگزجره بود برام بخاطر همين همون موقع گذاشتمش سر جاش اما تصميم گرفتم كه روي كاغذ تسترش و بيارم خونه فردا شبش كه برگشتم خونه يه بوي شكلات و وانيله خاصي ميومد برام اصلا فكرشم نميكردم كه اين باشه اونجا بوش كردم و فهميدم خود خودشه فرداش خريدمش و خيلي خوشحال بودم اما چند وقته پيش ميخواستم برم بيرون تازه اسپري كردم به خودم يهو مامانم اومد تو اتاق گفت بوي حشره كش اومد وااااي اين و به من گفت و من تمام حس خوبم و بهش از دست دادم ازون روز خودمم تا يك ساعت اولش همين بوي حشره كش رو احساس ميكنم انگار كه مغزم اون بورو ميسازه ديگه برام الان به حدي شده كه مثلا شب ميخوام برم جايي اين و ميزنم به لباس كمد و ميبندم تا شب كه ميخوام استفاده كنم كامل بوي رز و ياسش بره تا بوي شكلات وانيل جذابش برام تداعي بشه الان اومدم ديدم يكي ديگه هم به همين بوي حشره كش اشاره كرده و من الان ديگه كاملا شكست خوردم😂 ديگه دلم باهاش انگار صاف نيست و تمديدش نميكنم
يراي بوش اگر بگم حتما تستش كنيد اول بعد بخريد بهش اجازه بديد كه بوي اصليش و نشونتون بده بدون تست به هيچ وجه پيشنهاد نميكنم براي جذابيتش من كارم مردونست يعني سركار كه ميرم همه اقا هستن ميتونم بگم ٨٠٪؜از اقايوني كه باهاشون كار ميكنم شيفته بوش شدن و ازم پرسيدن اين چيه ماندگاري عالي توي لباسشويي هم لباس و بندازي نميره بوش البته از امواژ هم اين انتظار ميره بنظرم بوي عطر عربي ميده و معلومه كلا بوي سبكي نيست

متاسفانه برای شامه من اونقدر وانیل و ریشه زنبق و کاکائو قوی هست که فرصتی برای عرض اندام روایح گلی باقی نمی مونه
ای کاش مثل باتل خوش رنگش مایع درونش هم یادآوریاس بنفش بود شاید اگر این همه پدرکشتگی با وانیل نمی داشتم می تونستم لذت بیشتری از این عطر ببرم..

برای من این عطر اول که اسپری میشه ناخوشایند هس. بوی به شدت پودری و شیرینی تیز. اولش واقعا دوس نداشتنی هس :))
بعد که میگذره حدود 1 ساعت، تازه بهتر میشه. حالا میشه بوی کاکائو و رزِ وانیلی تونکایی، که با پچولی و صندل متعادل شده رو حس کرد. همین آخرش که می مونه قشنگه. وگرنه اولش رو من اصلاً نمی پسندم. خییییلی پودری و شیرینی تیز

اوپنینگش یاس بنفش و کاکائو هست که خیلی زود کاکائو تو یک ساعت اول حذف میشه و یه حالت پودری، مثل بوی رژ لب‌های قدیمی به خودش میگیره. خیلی ماندگاری و پخش بوش زیاده. من بدم نیومد ولی در کل به نسبت قیمتش رایحه‌ش معمولیه.

اینکه محل کار محل اغواگری هست یا نیست به خود آدم مربوطه..
کاش یاد بگیریم به خواسته ی دیگران احترام بذاریم و قضاوت هم نکنیم...و قانون هامون رو جار نزنیم

بوی نی نی میده.... لطیف لطیف لطیف
مناسب روزمره
کمی اغواگر
بی نهایت خوشبووووو

با احترام ب همه دوست داران این عطر ولی من هر رایحه ای ازین برند عطر بو کردم بوی عطر مشهدی میدن بسیار زننده اصلا از عطرهای امواج خوشم نیومد بشخصه