AMOUAGE - Lilac Love

درود بر بانوان و مردان فرهیخته‌ فخیمه این محفل عطرآگین که بنده کوچک شما را، همچون کودکی نوپا، در جمع خویش متشرف می‌نمایید و گر اشتباهی دارم، آن را می‌بخشید و گوش‌زد می‌کنید تا آگاه گردم، زیرا آگاهی مایه حیات است، آنچه که ما را زنده نگه می‌دارد.

آمواژ لیلاک لاو؟ آه بر این عطرِ نگون‌بختِ دل‌نشین؛ گرگی در لباس بره، شیری در تن‌پوش خرگوشک صحرایی، ناآگاه و خجسته، دونده در دشت‌زارِ بی‌پایان.
شروع این عطر برای من همان بود؛ همان لحظه‌ای که من آن بره بودم، آن خرگوشک خندان که در گلزار یاس و رز می‌دوید و لبخند بر لب، به دنبال شاخه‌ای از رزی می‌گشت که بُکُشد، سرش را ببُرد و در گیسوان سیاهش فرو نماید، تا تنها لحظه‌ای زیباتر به نظر برسد. شاید عجیب باشد که از چنین تصویری سخن می‌گویم، اما آغاز رایحه نیز چیزی جز همین نیست:
یاس و رز، روشن و تقریباً بی‌خبر از آنچه در پسِ خود پنهان کرده‌اند. عطری که در نخستین برخورد می‌خواهد معصوم به نظر برسد، اما از همان ابتدا چیزی در عمقش می‌گوید که این معصومیت دوام نخواهد داشت.
دخترکی بی‌اعتمادبه‌نفس که برای فریبندگی، گل‌ها را در گیسوانش می‌نشاند؛ اما مگر حال هنوز همان نیستیم؟ این بار گل‌های عطرآگین در شیشه‌های نفیس معطر.
یاس درخشان، رز شیرین و آن حس لطیف و تقریباً خامه‌ای که آرام‌آرام از پشت گل‌ها سر برمی‌آورد، همه دست‌به‌دست هم داده‌اند تا تصویری بسازند از کسی که بیش از آنکه زیبا باشد، می‌خواهد زیبا به نظر برسد. شاید همین تفاوت است که مرا سال‌ها به خود مشغول کرده است.
لحظاتی بعد، شکلات است که به مشام هجوم می‌آورد؛ شکلاتی آغشته به رزهای گلزار که پیش‌تر در مشام جای خوش کرده‌اند. نه آن شکلات خوراکی و ساده‌ای که بتوان بی‌دغدغه در دهان گذاشت؛ شکلاتی تیره‌تر، سنگین‌تر، آمیخته با شیرینی گل‌ها، گویی رز را در شکلات فرو برده‌اند و بعد آن را در اتاقی تاریک گذاشته‌اند تا رایحه‌ تلخ‌تری به خود گیرد. شیرینی اینجا دیگر صرفاً شیرینی نیست؛ تبدیل به ماده‌ای برای پنهان نمودن خنجری زهرآگین گردیده.
نباید مشک را از یاد برد؛ این مشک پررنگ برون‌گرا، این مشک زیبا که شاید شوربختی واقعی عطر باشد. مشکی که از همان آهویی ربوده شده که کمی پیش در دشت می‌دوید، بی‌آنکه سرنوشتش را بداند.
مشک در اینجا دیگر آن پس‌زمینه‌ خاموش و درون‌گرای گوشه‌گیر نیست، دخترک خجالتی کنج‌نشین. بلکه خودش آرام‌آرام وارد مجلس می‌شود، گل‌ها را کنار می‌زند، شکلات را تیره‌تر می‌کند و به عطر عمقی می‌دهد که باعث می‌گردد نت‌های ابتدایی، آن یاس و رز معصوم، در برابرش کمی کودکانی ساده‌لوح به نظر برسند.
همین‌جاست که عطر برای من از یک ترکیب ساده‌ گل و شیرینی فراتر می‌رود. یاس، رز، شکلات و مشک هر کدام گویی بخشی از همان داستانی هستند که نمی‌خواستم درباره‌اش چیزی بدانم.
یاس، خاطره‌ باغ است؛ رز، زیبایی‌ای که برای دیده‌شدن از شاخه جدا شده؛ شکلات، وسوسه‌ای که همه‌چیز را شیرین‌تر و در عین حال تاریک‌تر می‌کند؛ و مشک، آن حقیقت ناخوشایندی که در پایان باقی می‌ماند و اجازه نمی‌دهد داستان با یک پایان خوش تمام شود.
شاید همین ترکیب است که برخی را به یاد «حرم» می‌اندازد؛ رز و مشک، شیرینی و تاریکی، شکوه و اندکی خفگی. اما برای من، این دو نت بیشتر از آنکه یادآور مکانی مشخص باشند، بیانگر خاطره و اندیشه‌هایی نانوشته‌اند.
گویی عطر همزمان می‌خواهد لطیف، فاخر، فریبنده و اندکی سنگین باشد و همین تناقض است که آن را برایم ماندگار کرده.
مدتی‌ست در اندیشه‌ام که چگونه می‌توان میان ستایش یک رایحه و پاسداشت هویت تاریخی خویش و گران‌داشت مرز و بوم یگانه‌ای که ز آن زاده شده‌ایم، مرزی ترسیم نمود که ناخواسته دست‌نشانده‌ی افکار امپریالیستی غرب در باب پر و بال دادن به اعراب نگردیم.
هر بار که شیشه‌ آمواژ را در دستانم می‌گیرم، در پس آن رایحه‌ شکوهمند، صدای خاموش سرزمینم را می‌شنوم؛ اما این صدا برای من عجیب است، زیرا پیش از آنکه به تاریخ برسد، از یاس و رز و مشک و شکلات عبور می‌کند.
گویی حتی نت‌های عطر نیز نمی‌توانند از تاریخ فرار کنند. رز، که زمانی گل بود، اکنون در بطری نشسته؛ مشک، که از حیوان گرفته می‌شد، اکنون در فرمولی مدرن بازآفرینی شده؛ شکلات، که زمانی تنها خوراک بود، به زبان تجمل بدل شده؛ و یاس، همان گل بی‌خبر، همچنان در میان همه‌ی این تحولات ایستاده است.
شاید برای بسیاری آمواژ به صرف، عطری فاخر باشد؛ عطری با شیرینی گل‌فام، رز برجسته، یاس روشن، شکلات تیره و پایه‌ای مشک‌دار و عمیق. اما برای من، هر افشان آن پرسشی‌ست از وجدان تاریخی‌مان.
چگونه می‌توان از رایحه‌ای برخاسته از سرزمینی که امروز نامی دیگر بر آن نهاده‌اند لذت برد، هنگامی که هنوز زخم‌های تاریخ بر پیکر فرهنگ ایرانی باقی‌ست؟ آیا عجیب نیست که همین پرسش تاریخی، با نخستین استشمام رز آغاز شود و سرانجام در مشک فرو برود؟
گاهی احساس می‌کنم هر قطره از آن، خون افسری ساسانی است که قرن‌ها پیش در گردباد تاریخ از ما گرفته شده و ما امروز، بی‌آنکه حتی بدانیم، همان گذشته‌ تاراج‌شده را در قالب بطری‌های فاخر بر مچ دست خویش می‌نشانیم.
حتی ماندگاری مشک نیز گویی اصرار دارد که این گذشته فراموش نشود؛ گرچه شاید این تنها ماندگاری یک نت باشد و نه یک تمدن، اما مگر انسان برای معنا دادن به بوها همیشه همین کار را نکرده؟
شاید این تناقض، حقیقت تلخ انسان ایرانی باشد؛ اینکه برای یافتن شکوه ازدست‌رفته‌ی خویش، گاهی ناچاریم آن را در ویترین دیگران، که همان قاتلان گذشتگانمان هستند، جست‌وجو کنیم.
با این حال، وقتی رایحه‌ی رز و یاس از روی پوست بالا می‌آید و شکلات در عمق آن حل می‌شود و مشک آرام‌آرام همه‌چیز را در آغوش می‌گیرد، باز نمی‌توانم انکار کنم که زیباست.
با این همه، هنوز آمواژ را دوست دارم. شاید نه صرفاً به عنوان یک عطر، بلکه به عنوان یادآوری از جوانی و حماقت؛ از آن ناآگاهی خوش‌خیال جوانی که سبب می‌گردد با گیسوان سیاه در دست باد، با پیراهنی به رنگ گل‌های بنفشه، در باغ بدویم، نور خورشید بر پیکرم بتابد و رایحه‌ی یاس و رز در هوا بپیچد، بی‌آنکه بدانیم چند ساعت بعد، همین گل‌های معصوم در کنار شکلات و مشک چه چهره‌ی دیگری از خود نشان خواهند داد.
شاید عطر نیز مانند انسان است؛ نت آغازینش را با یاس و رز نشان می‌دهد، قلبش را با شیرینی شکلات پنهان می‌کند و در پایان، حقیقتش را در مشک باقی می‌گذارد.
شاید به همین دلیل است که نمی‌توانم آن را صرفاً خوشبو بدانم.
هر چقدر هم که آمواژ ماندگاری و پراکندگی‌ای طولانی به اندازه‌ی جنگی هزار و چهارصد ساله داشته باشد، باز همان هم در نهایت، رنگ می‌بازد و خاموش می‌گردد.
ابتدا یاس رنگ می‌بازد، سپس رز، کمی بعد نیز آنی‌ست که شکلات فروکش می‌نماید و در پایان، مشک می‌ماند؛ حتی آن نیز روزی از روی پوست محو خواهد شد.
اما حقیقت این است که فرهنگ، اگرچه می‌تواند غارت شود، اما نمی‌تواند برای همیشه خاموش بماند.

شاید رایحه نیز چنین باشد؛
نتی که محو می‌شود، اما خاطره‌ای که از خود بر جای گذاشته، نه.

Lilac Love شبیه زنی است با رژلب بنفش مخملی، کتابی قدیمی در دست و جعبه‌ای شکلات تلخ روی میز کنارش.

در ابتدا، ابری از یاس بنفش و گل‌های سفید تو را در بر می‌گیرد؛ لطیف، پودری و زنانه. اما خیلی زود کاکائو از میان گل‌ها سر بر می‌آورد و به عطر عمقی گرم و مخملی می‌بخشد. انگار گردِ بنفش سایه چشم با پودر شکلات تلخ در هم آمیخته باشد.

زیبایی Lilac Love در تضاد دلنشینش است؛ هم گل است و هم شکلات، هم لطیف است و هم عمیق. 💜✨🍫🌸

آمواج دقیقا عین تام فورده عطراش
یعنی حد و وسط نداره یا عاشقش میشی یا ازش متنفر
این عطرش خیلی خیلی سنگینه به نظرم شایدم برای من اینطور بود انگاری باعث سردرد و حالت تهوع شدید شدم
ماندگاری و پراکندگی فوق العاده ای داره منی که به دست و لباسم زده بودم لباسمو که شسته بودم هنوز بوش نرفته بود می تونم بگم تنها عطری بود با شستنشم واضح بوش مونده بود
مناسب ادمایی که عطر سنگین و تند دوس دارن

امم، برخلاف چیزی که تصور می‌کردم دوسش نداشتم.
چیزی که من بوییدم آکورد پودری عطر کاملا با نت کاکائو دو تا ساز مجزا می‌نواختن. حتی یذره کاکائوش بهم حس دارچین می‌داد. احساس کردم یه خانومی یه عطر پودری خیلی سنگین و شیک زده و رفته بالا سر قابلمه خورشت قیمه یذره بوی غذا گرفته.
فرست ایمپرشن خوبی برای من نداشت ولی قطعا قطعا دوباره تستش می‌کنم.

سلام به همه دوستان ، من خیلی بوی این عطرو دوست دارم ، و ازش تستر تهیه کرده بودم
یه سوال دارم ایا ماندگاری تستر با خود عطر خیلی فرق داره؟
چون احساس میکنم بوش زود میره ولی عزیزان تو نظرات نوشتن خیلی ماندگاره ، نمیدونم بینیم عادت میکنه یا ماندگاری تستر کمتره، میشه لطفا پاسخ بدین

کامنتارو خوندم چرا انقدر هیت🥲
به عنوان کسی که عطر های آمواج رو نمیپسنده،به این عطر فرصت بدین خودشو نشون بده!
طبع عطر شیرین گرم و تنده،پاف اول انفجار گل تو صورتم بود که خوشم نیومد اما فورا کاکائو به نت‌های گلی اضافه شد و انقدر رایحه دلنشینی درست شد که سوپرایز شدم🌸🌰
پرفورمنس خیلی قویی هم داره،یادمه وقتی روی شومیزم ۴/۵ پاف لایلک لاو رو اسپری کرده بودم و وقتی باد میزد یا دستامو حرکت میدادم یه موج خوشبو پخش می‌شد و واقعاا لذت میبردم🫠
خلاصه این بچه رو زود قضاوت نکنین:))

با احترام ب همه دوست داران این عطر ولی من هر رایحه ای ازین برند عطر بو کردم بوی عطر مشهدی میدن بسیار زننده اصلا از عطرهای امواج خوشم نیومد بشخصه

دوسال پیش تابستون دکانت این عطر رو گرفتم . بوش دقیقا ترکیبی از بوی یاس و کاکائو بود ، طبق نوت هایی که ازش دیده بودم فکر میکردم عاشقش بشم ولی نمیدونم چرا نتونستم باهاش کنار بیام . بوی شیکی داشت بنظرم حتی به مامانم گفتم بوی یه خانومی رو داره که تو دهه ی چهل پنجاه تو یه کاخ ویلا زندگی میکنه . ولی نمیدونم چرا نتونتست ادکلن مورد علاقه م بشه . شایدم چون تو تابستون تست کردم اینجوری شد

بوی نی نی میده.... لطیف لطیف لطیف
مناسب روزمره
کمی اغواگر
بی نهایت خوشبووووو

آه از این گل های بنفش فرو رفته در میان رگه هایی محو از چیزی خوش طعم. به این نتیجه رسیدم که با هر کس این عطر رو دوست نداره احتمالا در دراز مدت کنار نمیام. به همین سادگی. زیبای بنفش پیچیده.