Maison Francis Kurkdjian - Kurky

یکسال پیش به مهدیس می‌گفتم که زندگی ام خیلی شلوغ شده. از خوبی هایش این بود که به واسطه رفت و آمد هایی که داشتم خیلی اجتماعی‌ شده بودم و با حوصله، و به قول دوستم بسیار بیرونی. تقریبا سه هفته است که در خانه بست‌نشینی کرده ام و در همین زمانِ کم همه تنظیمات ام برگشته اند به حالت کارخانه. موجودی شبیه به غار نشینان؛ البته فقط به لحاظ اخلاقی ، نه خدای نکرده ظاهری و ژولیده :)
راستی می‌دانستید اولین هنرِ معماری توسط همین عزیزان شکل گرفته؟ درسته؛ با حک کردن نقوش بر دیوار غار ها. یعنی یک پا اینتِریور دیزاینر بودند برای خودشان :)
حالا همینطور که یک زندگی پر رفت و آمد می‌تواند خوب باشد غار نشینی هم در مواقعی بس، مفید واقع خواهد شد. به این شکل که لااقل این مدت بیشتر می‌توانم بخوانم و عطرهای جدید تست کنم، و ذهنم هم برای نوشتن بازتر شده. همین است که نویسندگان محترم گاهی به عزلت نشینی روی می‌آورد.. به قول جناب عطار: کنج عزلت گیر تا گنج معانی باشدت ؛)

فاطمه، هم‌دانشگاهی من؛ دختری‌ست با قدی متوسط، لاغر اندام و سفید روی، با چشمان و ابروانی تیره و موهایی خرمایی، که گمانم گاهی آنها را همانطور که نم دار اند به چند دسته می‌بافد و صبح قبل از آمدن پیچ و خم آنها را باز می‌کند و فرفری هایش را اطراف صورتش پخش می‌کند. مقدار قابل توجهی بانمک، بسیار زیبا و به طرز عجیبی خجالتی‌ست. :)
نمکِ اصلی او به خاطر خنده هایش است. میان هر چند جمله ای که می‌گوید، سوالی که می‌پرسد و یا درخواستی که دارد تک خنده ای شیرین و آمیخته به خجالت می‌کند. وقتی کورکی را بوییدم یاد فاطمه افتادم. احتمالا هیچ‌گاه نمی‌فهمد که از او اینجا نوشته ام..

کورکی آداب‌‌دان است وَ فرح بخش و خوش‌بو. هنگام بوییدن آن بسیار سرحال می‌شوید؛ انگار که شادمانیِ کوچکی چون نورهای چشمک‌زنِ رنگی :) درونتان روشن می‌شود. من خنده های ریز و طناز تمشک را برای اولین بار و در این عطر دوست داشتم. پوستی به طراوتِ برگ هلو دارد بر محوری آب‌نباتی|میوه‌ای و بازیگوش. یک پالتو با بافت نرم و کِرِمی از وانیل بر تن اش می‌کند و هاله ای پودری و تمیز با رایحه ای خاص از مشک او را احاطه می‌کند.. یک ابر محجوب وُ کم‌رو با حرکتی مواج و آرام بر دور مو ها. :)

توجه کردن به انسان ها جالب است. هر یک شبیه به کتابی پر از ماجرا هستند که می‌توان آن‌ را خواند و تماشا کرد..
و چه شایسته انسانی‌ست آن‌که در قصه اش نیکو و شریف می‌ماند و لبخندی می‌فرستد امن بر صورت دیگری!
چقدر خوش خواهد رقصید کورکی بر آن دختر، و چقدر عطرِ من نیست!

بماند که انسان ها چه مقدار می‌توانند ترسناک باشند، و بماند که چقدر از آنها می‌‌هراسم.. و باز هم بماند حرف‌هایی که نمی‌شود از آنها سخن گفت...
این رایحه امشبِ من را خوش کرد؛ همان دختر نازِ صورتی. :)