JOVOY PARIS - La Liturgie des Heures

این عطر از مواد ساخته نشده؛
از تکرار ساخته شده.
La Liturgie des Heures وقتی باز می‌شود،
اول بخور می‌آید؛
نه بخور خوش‌برخورد،
بلکه بخوری خام، صمغی، تاریک.
مر و اولیبانوم مثل دو دیوار سنگی روبه‌روی هم می‌ایستند
و اجازه نمی‌دهند هوا سبک شود.
اینجا عطر راه نمی‌دهد،
فشار می‌دهد.
رزین‌ها در دلش هستند،
نه برای شیرینی،
برای وزن.
لابدانوم و صمغ‌ها مثل روغن‌های قدیمی‌اند
که سال‌ها در شیشه مانده‌اند
و دیگر بوی زمان گرفته‌اند، نه گل.
یک رگه‌ی خشک، کمی تلخ،
شبیه چوب نیم‌سوخته‌ای که
نه آتش دارد
نه گرما،
فقط یادِ سوختن.
در عمقش،
چوب هست.
نه چوب جنگلی،
چوبی که سال‌ها لمس شده.
نیمکت کلیسا،
درب صومعه،
میزی که هر روز همان دعا رویش خوانده شده.
این چوب، زندگی نکرده؛
تحمل کرده.
و حالا این‌جا
La Liturgie des Heures
بی‌هیچ عجله‌ای
دستت را می‌گیرد
و می‌بردت جایی که
اسبِ تورین ایستاده.
در فیلم اسب تورین
هیچ اتفاقی نمی‌افتد،
و همین، اتفاق است.
پدر هر روز همان سیب‌زمینی را می‌خورد،
دختر هر روز همان کار را می‌کند،
باد هر روز می‌وزد،
و جهان آرام آرام
از معنا خالی می‌شود.
این عطر دقیقاً همان‌جاست.
نه قبل از فروپاشی،
نه بعدش؛
در وسطِ تکرار.
هر بار که بو را استشمام می‌کنی
مثل همان صحنه‌ای‌ست که
دختر سیب‌زمینی را پوست می‌کند
بی‌آنکه امید داشته باشد
طعمش فرق کند.
بخور می‌سوزد،
رزین‌ها می‌مانند،
و عطر جلو نمی‌رود.
هیچ نُتی برای نجات نمی‌آید.
هیچ گلی شکوفا نمی‌شود.
هیچ گرمایی جهان را برنمی‌گرداند.
مثل فیلم،
عطر هم تصمیم گرفته
زیبایی را حذف کند
تا حقیقت بماند.
پخش‌اش کم است
چون قرار نیست فضا را بگیرد.
ماندگاری‌اش زیاد است
چون قرار نیست برود.
این بو مثل باد فیلم است؛
همیشه هست،
حتی وقتی دیگر صدایش را نمی‌شنوی.
La Liturgie des Heures
عطر آدمی‌ست که
به آخرِ امید نرسیده،
به پذیرش رسیده.
کسی که فهمیده
قرار نیست هر روز نجات پیدا کنیم.
بعضی روزها فقط باید
در اتاق بمانیم،
سیب‌زمینی‌مان را بخوریم،
و بگذاریم بخور
بی‌وقفه
بسوزد.

تشکر از آقای شوشتری که به خوبی فضای کار رو شرح دادن. دستریز بچ کد 2014 این کارو تست کردم. که در ابتدا فقط رایحه قوی صمغ کاج و سرو مشخصه که تند و تیزی این نت باعث شد نتونم رایحه دیگه ای رو تشخیص بدم. به صورت کلی برای من مشابه سرج لوتنز فیل ان ایگویلز بود با این تفاوت که در فیل ان ایگویلز تند و تیزی رایحه صمغ کاج (سوزنی برگ ها) با شیرنی میوه های خشک کنترل شده و کمی کهنه و ملایم تر و شیرین تره.
اما در جووی پاریس لا لیتوجی رایحه صمغی سوزنی برگها خیلی تلخ و تازه اس(انگار برگ سوزنی برگ ها رو تو دستت له کنی و و بو کنی)

سلام و هحترام خدمت دوستان عزیزم:
La Liturgie des Heures با رایحه ایی بسیار خاص و زیبا و عرفانی طراحی گردیده است و با آکوردی دودی و صمغی، بالزامیک و مشروبی (البته نه از نوع ویسکی و مشتقاتش مثل کارایی از قبیل بارائوندا و امثالهم) بلکه رایحه شراب کهنه و گس و کندر در حال سوختن که یکمی برگ های سوزنی کاج و اون سبزی تندش همراهیش میکنند، نمایش خود رو به روی صحنه خواهد برد.
تفسیر کلی این کار چند خط بالا بود که خدمتتون گفتم و در کل با عطری آروماتیک ، اینسنسی و بالزامیک که بسیار خوش ساخت فرموله شده ، طرف هستیم.
کاردینال از جیمز هرلی و Avignon از Comme des Garcons میتوانند رایحه نزدیکی به این کار داشته باشند که هر دو کار هم خیلی کمیاب هستند .
استارت کار با حجم بالای دود و نت های نیمه سبز و اسپایسی است که خیلی سریع درگیر آرپژی مشترک از نت های صمغ گون و نت های بالزامی(با حال و هوای الکلیک از جنس شراب کهنه و نیمه گس ) خواهند شد.
ترکیب تند و سبز از سرو با روایح دودی، جذابیت و حس آرامش بخشی رو به مخاطب تلقین میکند که تا حدودی حس و حال رایحه کلی عطر رو عرفانی کرده است.
رایحه عطر بسیار بسیار زیبا و کانسپچوال طراحی شده و به راحتی تداعی گر مناسک و لحظات دعا و نیایش در یک کلیسای قدیمی هست که توامان عطر شراب مقدس در کنار دود کندر فضای صومعه و یا کلیسا رو در هنگام برگزاری مراسم عرفانی و روحانی در بر گرفته است .
عملکرد و رایحه عطر از آغاز تا مرحله میدل نت تقریبا خطی است و تغیر چندانی رو در آکوردی که خدمتتون گفتم نخواهد داشت. اما در درای داون با اضافه شدن حجم قابل توجهی از مشک (با حالاتی خشک و خفه) و همچنین گزشی تلخ و عمیق از لابدانیوم ، حسی چوبسان، کهنه و کمی هم به نظر شخصی من تم انیمالیک به عمق رایحه تزریق خواهد شد.
پرفومنس و کیفیت نت ها در این کار بالاست و پخش خوب برای اوایل کار و ماندگاری معقولی در حد 3 تا 4 ساعت بر حسب نوع رایحه و سنگینی خاص آن خواهد داشت.
روزتان خوش دوستان