TOM FORD - Oud Wood

ازش پرسیدم خوشبختی یا بدبخت ؟
پرسید :
_میدونی خوشبختی و بدبختی یعنی چی ؟
خودش درجا جواب داد :
_یعنی با بختت خوب تا میکنی یا بد ! خوشی یا ناخوش ...
گفتم اوکی ، با بختت خوب تا میکنی یا بد ؟
_الله بختکی !
چرا ؟
_چون نمیدونم این بخت ،
چقدش انتخاب خودم بوده
و چقدش جبر روزگار و ...

سال نو مبارک ! امیدوارم به زودی روزگار کمک کنه تا با بختتون کاملا خوب تا کنید و خوش بگذرونید ...

عود ودد :
چند سال پیش به لطف یکی از دوستان عطر فروش تستش کردم :
با بویی خنک ، تند و تلخ ، احتمالا از ترکیب فلفل و دارچین باز میشه . و بعد از چند دقیقه فقط دارچین باقی می مونه تا از خودنمایی عود و روایح چوبی استقبال کنه . شاید شامه ی من این برداشت رو داشت ، احساس می کردم عود ، حالتی وتیوری و غیردودی داره که همزمان با چوب و مقدار کمی وانیل رایحه ای سرکه ای و ملس ساخته . دمای عطر در نت میانی از خنک به معتدل تغییر میکنه ...
رفته رفته وانیل قوی و قوی تر میشه تا در نت پایانی از ترشی به شیرینی و از دمای معتدل به گرما ... برسه
...

پخش بوی متوسطی داشت . ماندگاریش اما خوب بود .
رسمی اما نه به صورت عصا قورت داده و جدی ، بلکه متین و موجه و خوشرو و مناسب برای سنین بالای 30 ...

عودوود ِ شریف

عود معطر در ابتدا و چوب خشک و جذاب در ادامه...

آنقدر نمی ماند که از او سیر شوند اما هرچه در توانش باشد، بذل و بخشش میکند.
شریف و بی آزار و کم حرف است. عطربازان و عموم احترامش را نگه میدارند. حتی دشمنانش هم از تحقیر و انکارش ، شرم دارند.


در کودکی، تابستانها در روستایی در جنوب، همواره پیش مادربزرگ سپری میشد. زنی استخوانی و آفتاب سوخته بود. همه عمر زجر کشیده بود و دیگر خود را بازنشسته میدانست. میانه اتاق چهارزانو می نشست و کمر صاف میکرد و قلیان میکشید. گربه ها می امدند و روی پای او میخوابیدند و می رفتند. گاهی زیرلب چیزی به آنها میگفت، هیچوقت به آنها دست نمیزد و فقط مهربانانه نگاهشان میکرد.
من کنار او مینشستم و نقاشی میکشیدم و او تماشا میکرد. به جز معدود دفعاتی که از خاطرات قدیمی اش در تهیه آب آشامیدنی و جمع آوری هیزم و فرسنگها پیاده روی با پای برهنه و مَشک و چوب سنگین در شب و روز بیابان و نیش عقربهای جنوب میگفت، معمولا هر دو ساکت و مشغول کار خود بودیم... هر از گاهی که از موضوعی میخندید به سرفه می افتاد. غالب دلیل سرفه هایش قلیان نبود. زندگی اجازه ی از ته دل خندیدن به او نمیداد.
حوصله ام که سر میرفت سراغ خارهای کهنه ای که در دستان پینه بسته اش مانده بود میرفتم. بعد از ساعتها با خوشحالی خاری را بیرون می آوردم و از این موفقیت میخندیدم. برایم سوال بود چرا اینهمه خار ، درد ندارد. او مثل همه ی زندگی اش لبخندی بی صدا میزد و نگاهی به خار می انداخت و دستانم را به نشانه ی تشکر، نوازش میکرد. او بار دیگر توانسته بود دردش را لبخند کند.
ماندگاری فقط در لبخندش بود...( آنقدر نماند که از او سیر شوند...). همنشینِ من، نجیب و بی دردسر زیست و نجیب و بی آزار رفت.


القصه، بوی این چوب خشک و معطر ، مرا یاد دستهای نجیب، استخوانی، گرم و پینه بسته ی مادربزرگ می اندازد... لبخندی برایش میفرستم از درد ِ شیرین ِ خاطرات:
" حکایتهای عهد دوستی را کرده ام از بَر ... چو هندویی که بهر سوختن هیزم نگه دارد"