ضمانت اصالت کالا
لینو ویدال 
سلام کاربر گرامی
چطور می توانیم به شما کمک کنیم؟
پینو سیلوستره اورجینال در سال ۱۹۵۵ معرفی شد، بهعنوان عطر جذابی که در گروه بویایی فوژه قرار میگیرد. این عطر همچنان بهواسطه جلوههای باطراوت، روایح شفاف و طراحی اصیل و زیبا در ساختار بطری چشمگیرش به اغواگری ادامه میدهد.
پینو سیلوستره اورجینال توسط لینو ویدال ساخته شده است؛ کسی که روح طراوت و شیرینی را بهواسطه روایح ترنج، اسطوخودوس، ریحان، لیموترش و دانههای سرو کوهی در نت آغازین خلق کرده است. نت میانی پینو سیلوستره اورجینال هم انفجاری از روایح ادویهای دارد که از میخک صدپر، جوز، شمعدانی، آویشن و درخت نراد شکل میگیرد. نت پایه این عطر جذاب هم حاوی آکوردهای ساختهشده با سدر، مشک، دانه تونکا و خزه است.
| نوع عطر | ادو تویلت |
| برند | پینو سیلوستره |
| عطار | لینو ویدال |
| سال عرضه | 1955 |
| گروه بویایی | معطر فوژه |
| کشور مبدأ | ایتالیا |
| مناسب برای | آقایان |
| اسانس اولیه | ترنج ، لیمو ترش، اسطوخودوس ، ریحان ، دانه سرو کوهی |
| اسانس میانی | شمعدانی ، میخک صدپر ، درخت کاج ، زیره، سالویا اسکلاریا |
| اسانس پایه | دانه تونکا ، مشک ، کهربا، خزه درخت بلوط ، سدر |
#شماره۳، پینو سیلوستره
متن زیر ترجمهای است از کتاب A Century of Scents، اثر لیزی اوستروم، کتابی که سفری تاریخی و روایی به دنیای عطرسازی قرن بیستمه و داستان ۱۰۰ عطر برجسته این قرن رو روایت میکنه...
عطر خوشبو کننده ماشین
یکی از دردسرهای اصلی سفر با تاکسی های اینترنتی و دربستی، سردردیه که ممکنه به خاطر اعتیاد راننده به خوشبو کننده های ماشین سراغتون بیاد. بعضی وقت ها این خوشبوکننده ها مثل یه دسته بواسیر از آینه وسط ماشین آویزون شدن و هر کدوم هم موجی از بوی افتضاح رو توی فضا پخش می کنن!
خوشبو کننده های ماشین در طول تاریخ میلیاردها عدد فروختن و فقط به همین دلیل هم که شده، ارزش یه اشاره کوتاه رو دارن؛ چون خودشون به تنهایی یه بخش مهم از تاریخ روایح هستن.
اون خوشبو کننده های کاغذی آویز، که از یه جنس، شبیه زیر لیوانیهای آبجو ساخته می شدن، توی دهه ۱۹۵۰ اختراع شدن. همون دهه ای که مالکیت خودرو در بریتانیا به شکل عجیب و غریبی رشد کرد؛ چیزی حدود ۲۵۰ درصد! ماشین دیگه کم کم تبدیل شده بود به یه جور «حق طبیعی» برای هر خانواده.
خودروها شروع کردن به تغییر شکل شهرها؛ از پارکینگ های ساخته شده داخل خونه ها گرفته تا مراکز خریدی که بیرون شهر ساخته می شدن. اون روزها ماشین فقط وسیله رفت و آمد نبود؛ خودش یه جور تفریح و سبک زندگی بود. مخصوصا برای اون خوش شانس هایی که می تونستن توی کادیلاک لم بدن و برن سینمای روباز ماشینی یا همون درایو-این!
حتی داستان مک دونالد هم از همین جاها شروع شد؛ زمانی که قرار بود برای خانواده های طبقه متوسطی که آخر هفته برای پیک نیک بیرون می رفتن، غذای شیک و خوشمزه سرو کنه.
اولین خوشبوکننده های ماشینی از جنس همون کاغذهای شبیه زیر لیوانی، هنوز هم معروف ترینشون محسوب می شن: Little Trees.
این درخت های کوچیک با بوی تازه کاج، قرار بود رایحه نشاط آور جنگل رو جایگزین بوی نه چندان دلچسب دود بنزین و سیگار مونده داخل ماشین کنن.
Little Trees رو دانشمندی به اسم جولیوس سمان اختراع کرد. سمان که یهودی بود، قبل از جنگ جهانی دوم از سوئیس به آمریکا مهاجرت کرده بود. سال ۱۹۵۲، یه روز شیر فروش محله بهش گفت که بوی شیر فاسد واقعا کلافه اش کرده. سمان هم که چند سالی در کانادا روی استخراج روغن های معطر از برگهای کاج کار کرده بود، شروع کرد به ساخت یه نوع کاغذ جدید؛ کاغذی که اونقدر متخلخل باشه که بتونه رایحه رو برای چندین هفته در خودش نگه داره. سمان سال ۱۹۵۴ اختراعش رو به ثبت رسوند.
قرار بود محصولات اولیه شکل آدمک های جذاب باشن، اما در نهایت تصمیم گرفت سراغ درخت های همیشه سبز بره. بعد هم شرکت Car-Freshner Corporation در واترتاون تاسیس شد.
از اون به بعد این درخت های کوچیک شروع کردن به آویزون شدن از آینه ماشین ها و کم کم تبدیل شدن به نماد محبوب راننده ها. این طراحی اونقدر معروف و پول ساز شد که تقریبا در سراسر دنیا قابل تشخیصه؛ چیزی شبیه لوگوی طلایی مک دونالد.
برای همین هم هر شرکتی که بخواد یه چیزی شبیهش بسازه، باید خیلی حواسش جمع باشه! این شرکت از سال ۲۰۰۲ چندین بار از شرکت های دیگه شکایت کرده؛ حتی یک بار از شرکتی شکایت کرد که خوشبوکننده ای به شکل هواپیما ساخته بود، چون شاکی ها معتقد بودن شکلش بیش از حد به یه درخت کاج شباهت داره!
پس بدون اینکه بخوایم هیچ ارتباط مستقیمی بین خوشبو کننده های درختی و این داستان برقرار کنیم، می تونیم تصور کنیم که در دهه ۱۹۵۰، احتمالا بوی برگهای سوزنی کاج همه جا می پیچیده.
همون موقع، در ایتالیا، شرکت ویدال در شهر ونیز داشت آخرین کارها رو روی افترشیو جدیدش انجام می داد: Pino Silvestre.
این عطر از همون اول به خاطر تازگی و طراوتش و البته بی پرده و سر راست بودن رایحه اش حسابی دل مردم رو برد. یه بوی طبیعی و برگرفته از دل طبیعت که آنقدر ساده و اصیل بود که تبدیل شد به یه عطر کلاسیک و اقتصادی.
Pino Silvestre هنوز هم تولید می شه و توی یه شیشه سبز به شکل مخروط کاج عرضه می شه. ظاهرش بامزه و دوست داشتنیه و اونقدر خوب قالب گیری شده که انگار یه چیزی از داخل یه آسیاب بادی اسباب بازی های Sylvanian Families پیدا کردی!
اما وقتی از جذابیت اولیه و ظاهر بامزه اش بگذریم، بوی سبز و کهربایی Pino Silvestre واقعا دوست داشتنیه. البته برای اینکه بتونیم ازش لذت ببریم، باید یه ارتباط احتمالی با سفیدکننده های سرویس بهداشتی رو از ذهنمون پاک کنیم و این رایحه رو از یه بوی ساده و معمولی، به چیزی خاص تر و ارزشمندتر ارتقا بدیم!
کاج یه ویژگی خاص داره که باعث می شه از خیلی بوهای دیگه متفاوت باشه.
آیا به خاطر اون حس خنک و سبز و تندشه؟
یا به خاطر تداعی دور بودن از شهر و شلوغی هاش؟
شاید هم به خاطر اون حس آزادیه؛ اینکه می تونی برای چند لحظه همه نگرانی های روزمره و دغدغه های مسخره زندگی رو کنار بذاری و وسط هوای تازه کوهستان نفس بکشی، در حالی که زیر پات مخروط های کاج با صدای خرد شدنشون بهت یادآوری می کنن که واقعا از شهر دور شدی؟
جان چیور خیلی خوب این حس رو در داستان کوتاهش به نام «کیمرا» که در سال ۱۹۶۱ نوشته شده، توصیف کرده. داستان درباره مردی ناراضی از زندگی زناشویی خودشه که در حومه شهر زندگی می کنه و شروع می کنه به خیال پردازی درباره معشوقه ای جدید؛ معشوقه ای که با یک بوی کاملا خاص وارد زندگی اش می شه:
«ناگهان باد شدیدی وزید؛ بادی که بوی باران می داد. بعد بوی یک جنگل عمیق، با اینکه در منطقه ای که من زندگی می کنم اصلا جنگلی وجود نداره، توی حیاط خانه ها پخش شد. این بو منو هیجان زده کرد و یادم افتاد زمانی که جوان و خوشحال بودم چه حسی داشتم».