TOM FORD - F**king Fabulous

این متن بر اساس بچکد T601 نوشته میشود.
—
تام فورد ، رایحه ی سمی Hypnotic Poison دیور‌ را بر ورقه ای فلزی استشمام کرده است و‌الهام‌گرفته است. اینطور میتوان تصور کرد چگونه میتوانسته به لایه ی روغنی بادام در کنار وایب پودری خشک فکر کند و تصور کند میتواند آن را به مرد هم بپوشاند.
روغن بادام گرم با حربه ای به نام “آکورد پودری خشک” قرار است چرم را بسازند.
آکورد پودری متشکل از تونکا و وانیل هستند. شبیه آنچه در ‌پودر بچه میبینید .
بادام نت شکیلی ست . اصطلاحا خوش‌تراش است. نتی متکبر و در عین حال لجوج ، خودرای و تا حدی باهوش‌است. اما خودشیفته است. این بزرگترین ویژگی آنست . با دیگران حرف نمیزند و بی اعتنایی به دیگران را راه حل میبیند.
میگفت : شهرام باهوش است. اسپانیایی بلد است. کمی گیتار بلد است که از ناخن هایش مشخص است گاهی تمرین میکند. قد بلند دارد. همیشه مرتب و اتوکشیده است. . اما جوری نگاهت میکند انگار تو‌آدم نیستی . یک جور استهزا خاصی داخل چشم هایش به تو دارد که بر آمده از “موجودیت” نیست. برآمده از اینکه به دانش خاصی دست یافته باشد نیست ، یا این نیست که معنای خاصی را کشف کرده باشد که بدانی این استهزا و‌خنده از این نوع است که شما چرا اینقدر سطحی هستید. اتفاقا برآمده از اینست که شما چرا سطحی نیستید. گفت دخترهای کلاس همه دوستش دارند. خصوصا پولدارهایشان.
گفتکو‌مربوط به ۱۵ سال پیش است. گفتگوی سال پایینی من بعد از اینکه با مشت کوبیده بود توی دهن شهرام. گفت : داخل سرویس دانشگاه شهرام به او‌ گفته من خوشحالم شما غربتی ها از من متنفرید. و این عطر ، همان شهرام است.
کسی که از بالا نگاهت کند، تحقیرت کند و ندانی برای چه چیزی و خودش را آمال جهان بداند. کاراکترش را از این میگیرد که بخشی از افراد از او ‌متنفرند: به قول شهرام غربتی ها یا آنها که هنوز ارتباط گرم و دوستانه و بدون تکلف را دوست دارند . شهرام یکبار من را در لابی دانشگاه دید و گفت تو همانی که استادها میگویند ؟ این جمله ی کاملش بود. بدون سلام. با لفظ “تو”. کماکان نمیخواست مچ اش بخوابد . کماکان موضعش همان بود. تحقیر کند حتی وقتی آرزوی “تو شدن” را دارد. رفتاری که سمی ست از آدمی که سم دارد.
من این عطر را دارم. همین پربروز هم به دوستی که این ویژگی ها را داشت توصیه کردم تهیه اش کند. از عطرافشان خرید . صبح گرفت. شب پیام داد: عالی بود. قبل تر از آن انجلز شر را هم گفته بودم بخرد. انجلز شر هم در بخسی از ابعادش همین نظر را در مورد دیگران دارد. اما باهوش تر است، محتوای درونی بیشتری دارد و در‌برخورد اول لجاجت ندارد.
تام فورد عطر نساخته. یک بوستر برای شخصیتی که خودش نیز دارد ساخته است. عطر برای بی محلی کردن است. بازخورد گرفتن توسط بی اعتنایی کردن. درست مانند اسمش خودشیفته است. این عطر تجلی خودشیفتگی ست. اما مثل قریب به اتفاق کارهای این برند در پیاده کردن ایده اش درخشان است. چارچوب ها را میشناسد. از دقت در ساخت ایده اش دست نمیشوید.

۶ از ۱۰
نشر بوی قابل قبول

تام فورد فَبیولِس نیست!
در بخشی از مانیفست کمونیست، فریدریش انگلس و کارل مارکس به این قامت و اشتراک می‌رسند : نیاز به فروشِ دائم و فزاینده‌ی محصولات‌اش، بورژوازی را در سراسرِ کُره‌ی خاکی می‌تازاند. او باید همه‌جا میخ‌اش را بکوبد. همه‌جا بساطی علم کند وَ در هر نقطه رابطه بسازد. جامعه‌ی نوینِ بورژوایی که این‌چنین سحرآمیز وسایلِ قدرتمندِ تولیدومبادله را به صحنه آورده است، یادآورِ آن جادوگری است که دیگر قادر به مهارِ ارواحِ زیرزمینی‌ای که خود احضارشان کرده نیست! کافی است به بحرانِ تجاری اشاره شود که در بازگشتِ ادواری‌اش هستیِ جامعه‌ی بورژوایی را با تهدید و بحرانی مداوم زیر سؤال می‌برد. بورژوازی به چه وسیله‌ای بر بحران غلبه می‌کند؟ از یک طرف با از میان بردنِ جبریِ، انبوهی از نیروهایِ مولد وَ از طرف دیگر با فتحِ بازارهایِ تازه وَ نیز با کشیدنِ شیره‌ی بازارهای قدیمی. یعنی به چه وسیله‌ای؟ به این وسیله که بحران‌هایِ همه‌جانبه و نیرومندتری را تدارک می‌بیند و امکانات مهارِ بحران را کاهش می‌دهد!

نیاز به فروشِ دائم و قربانی کردن هرچیز برای این اصل!
ایجاد رابطه‌های تازه و من‌درآوردی در تمامیتِ بازار
خلق بحران‌هایِ همه‌جانبه‌ و نیرومندتر
فتح بازارهای تازه و کشیدن شیره‌ی بازارهای قدیمی
ایجاد یک بن‌بست، ناچاریِ اجتماعی و تضعیفِ حق انتخاب
پررنگ تر کردنِ شکاف طبقاتی وَ تقسیمِ جانبدارانه یِ واژه‌ی لذت!

تام فورد : اعتراض دارم جناب قاضی
مارکس : خفه شو!
انگلس : راست میگه. خفه شو لطفا.
قاضی : آقایون احترام جلسه رو حفظ کنید؛ آقای فورد برای حفظ ظاهرِ کریه عدالت باید بگم اعتراض وارد نیست! اما بهتون قول میدم تبرئه خواهید شد!!

او عدالت را در شیره کِش خانه‌ها، میانِ یک چُرتِ مرغوب و شُعارِ 'هرچه شد! من که نشئه هستم' جا گذاشت...!

کی به دادگاه و قاضیِ ناجورش اهمیت میده؟ ما عدالت رو کف خیابون لخت می‌کنیم :))

تام فورد در نحوه پرزنت مشتری، هدف فروش، سیاست بازاریابی وَ نحوه چاپیدن پول مردم در نقطه مقابل فردریک مال قرار می‌گیره. البته یک نقطه اشتراک عظیم هم دارند!
فردریک مال با الوعد، القمر، اللیل و... به فکر خالی کردن دشداشه ی گَر و گشادِ کسانی که با شتر تک چرچ میزنن و برروی چاه‌های نفت، کارگران رو به صلابه می‌کشند!
تام فورد با فبیولس، لاست چری، پرپل پچولی و... به فکرِ کیف دستیِ چرم بوفالوی بچه مزلف هایِ آمریکاییِ که شب‌ها با بوگاتی تو هالیوود بولوار ویراژ میدن و از روی جسدِ فقر وُ برابریِ اجتماعی با لاستیک‌های چند اینچی عبور می‌کنند!

نقطه اشتراک عظیم: درستِ که تام فورد جیب آمریکایی های پولدار رو میزنه، اما، همون جیب هم توسط اسکناس‌هایِ چَربِ دوستانِ تک چرخ زن پُر میشه! صاحب سفره همون شتر سوارِ جذابه :)

این جمله نشانِ نژادپرستی نیست! بلکه تَشر واضح به کسانی است که با پول مفت، آدم کشی و خونخواری در حال بلعیدن جهان هستند!
البته تَشری بی فایده و نافرجام!

با استاد فیزیک دوره منفورِ دانشجویی، که الان واشینگتن زندگی میکنه صحبت می‌کردم، میگفت تمام دانشجوهای پولدار من یک عکس با این عطر در کنار فرمونِ مَزراتی و موستانگ خودشون دارن! :) واقعا چقدر سیستم مفعول، متعفن و عقب افتاده‌ای. داروین به خواب هم نمی‌دید بشر انقدر پوچ و پرت باشه! آدم دیوانه میشه وقتی میبینه تبلیغ تا این حد ساده میتونه از کمبودهای بشری بر علیه خودش استفاده کنه و این‌چنین چپاولی راه بندازه. بعضی از هنرها واقعا به درد کسانی میخورن که به دوست دخترشون سوسمار و خرطوم فیل هدیه میدن!!

نکته : من اینجا به هیچ وجه با عطار، رایحه، میزان'کیفیت هنری، هارمونی اثر و... کاری ندارم. چه بسا، جناب دومینیک روپیون بسیار برای من قابل احترام هستند و خانم شِیمالا مزندیو هم همنیطور... ایشون رو بعد از خلقِ اوآژان مارلی بیشتر شناختم :)
نیاز میدونم به این اشاره کنم که نقدهایی از این دست هیچگاه به سمت عطار، رايحه و... نمیرن. صرفا ایده‌های مارکتینگ و...!! [خالق القمر اگر اشتباه نکنم جناب روپیون نیستن! ولی یادم نمیاد کدوم آرتیست بود]

عطری شرقی، شیرین وانیلی، چرمی اسپایسی چوبی، پودری لاکتونیک که در قلب خودش یک آکورد کهربا رو پنهان کرده وَ برای من خیلی غنی، حجیم و شهد گونه و شیرین آغاز شد. زمانی که حجم زیادی از قند رو داخل آبِ در حال جوش می‌ریزید یک بوی عجیب و فضای نوچ شکل می‌گیره که طعم شیرین داره و طبع گرم. برای من اون احساس ایجاد میشد. در گام بعدی جریان اسپایسی و رگه‌هایی شبیه به بادام با رُست تیره (که مغز تلخ داره!) به مشامم رسید که میره به سمت یک آکورد چرم، اتمسفر پودری و چوب روشن خامه ای...

تنها چیزهایی که خیلی پررنگ به یادم مونده رگه های جالب تلخی در کنار چرم؛ وانیل! که برای من شیرین به نظر می‌رسید و ذات بسیار پرحرارت و گرمادیده است! حس گرمازده شدن درواقع ایجاد می‌کرد. من اگر عطر بسیار هات استفاده کنم کلافه میشم. چون بدنم بسیار گرمِ و فشار خونم غالبا بالاتر از حد نرمال :) ربطی به سرما و گرمای هوا هم نداره. اتفاقا تو سرما بدتره! چرا؟ چون مثلا داخل اتومبیل، بخاری روشن می‌کنید.. آخ آخ. قشنگ میشه آخرالزمان! آتش از آسمان می‌بارد و شعله از دهان خارج می‌شود :))

باتل و رایحه : هفت
ماندگاری: هشت
سیاژ و نشر : بسیار معقول.
آقایان؛ زمستان
جغرافیا : قطب شمال.

ده روز قبل یکی از دوستان من که اروپا زندگی میکنه اینسنس سری سوم کام د گغسون؛ آن بودائیِ ریاضت کشیده و شلاق خورده! اثرِ جناب برتراند دوشافو رو در حجم 50میل تو یک آفر ناب 88 دلار خریده! به به :( من فکر میکردم هیچ جای دنیا اصلا پیدا نمیشه.
خروپف اون عطر دَرزهای تام فورد رو باز میکنه! فلسفه‌، تیرگی و مرثیه اون مخلوق کجا این گرمازده ی آقازاده پسند کجا! حجم دود اون عطر روی هرچی بوگاتی تو هالیوود هست خط میندازه و شتر ها رو از نفر به فروند تبدیل میکنه می‌فرسته کره ماه!

این عطر ازنظرمن بلوف داره! بزرگنمایی، فرافکنی، سفسطه. تام فورد میخواد 'هم' مثل فلان سلبریتیِ بی مخ تو چشم باشه، مثل هگل پیچیده به نظر برسه، بین دانشمندان اسمش رو بیارن، قیافه ساختارشکن به خودش بگیره، تو تمام مهمونی های ملکه‌ شرکت کنه، آخر هفته با دوتا بازیگرِ در پیت بره کافه، لوکس باشه، ادا اصولِ آوانتگارد و گاها انتزاعی در بیاره، شبا با زیرپوش آبی و شکم گنده اش آبجو بخوره، کنارِ استخر پسته تناول و بادگلو رها کنه در آخر هم بگه مردم ما هنر و لذت رو برای همه می‌خواهیم :)

نه برادر... برای من حداقل نه! این وسط من شیشه بنتلی ارزون قیمت و بیچاره ی خودم رو با احترام برق میندازم و از رایحه ی بدون ادعاش لذت میبرم :))


یک گیلاس شامپاین نوشید! همانطور که برروی پوست پرحرارتِ اورانگوتانِ خانگی خود دست می‌کشید با قیچیِ پلاتینی سیگار کوبایی خود را کات کرد و با فندکِ طلایِ الماس نشانَش که رَدِ بوسه‌ی آتشینِ ملکه انگلیس برروی آن پیدا بود تنباکو را آتشش زد! بوی کمرهای شکسته‌ی کارگران کوبایی در اتمسفر پیچید! برروی تَنش تتویی بود از رخساره ی افلاطون! خدمتکار از او پرسید : ببخشید قربان. این تتو چهره چه کسیِ؟ عینکش رو برداشت و پاسخ داد : چگوارا ! :))
دوست دخترش گفت : شاعر لعنتی من!
خدمتکار زیر لب زمزمه کرد... گاوهای بی شاخ و دم :)

باشد که جناب گاو بابت این توهین مرا ببخشند!

Friedrich Engels, Karl Marx - The Communist Manifesto
Comme des Garcons, S3 Incense. Kyoto :)
Bertrand Duchaufour :)
Dominique Ropion :)
Shyamala Maisondieu
FM Promise, The night, the moon
TF Lost cherry, purple patchouli

مردی که یه اتیکت به پیشونیش چسبونده و روش نوشته: I`m fuckin fabulous
یعنی بیشتر از اینکه دیگران بهش بگن فبیولس، خودش به خودش میگه.
خودشیفته ی تمام عیار که با رفتارش و حرفاش همرو کلافه می کنه و بعد با لبخند عریضی بهتون خیره میشه و حس یک برنده رو به خودش می گیره.
راستش مردی رو با همچین خصوصیاتی می شناسم و هرچی فکر کردم دیدم این عطر به طرز عجیبی بهش میاد و برازنده اشه. 34 به بالا، کت و شلواری، برون گرا، سرش رو هم کمی بالاتر از حد متوسط می گیره و کمی زیر چشمی بهتون نگاه می کنه، به همه هم متلک می اندازه و اگه حرفی بهش بزنی با همون لبخند های عریض معروف بهتون نگاه می کنه و میگه: مگه دروغ میگم؟
بنظرم شبا قبل از خواب، یه نیم ساعتی جلوی آینه ژست می گیره و میگه: Oh my me! به خودش هم کلی می رسه. ازوناست که کلی ماسک و محصولات پوستی داره. هرچقدر من هیچ سررشته ای از این چیزا ندارم، جناب فبیولس داره:)
هیچ بعید هم نیست تو کلینیک های زیبایی دیده بشه:)
آقای فبیلوس شرمنده:)

من عاشق عطرم.
این را تقریباً همه اطرافیانم می‌دانند.
آن‌قدر که برای خرید یک شیشه عطر، گاهی بیشتر از انتخاب محل زندگی و شغل و شاید حتی همسر آینده‌ام تحقیق می‌کنم.
نوت‌ها را می‌خوانم، پرفورمنس را بررسی می‌کنم، پنجاه و هفت ریویو مبینم، بچ‌کدها را مقایسه می‌کنم، می‌فهمم نسخه فلان سال چه تفاوتی با نسخه فلان سال داشته و در نهایت، بعد از سه ساعت تحقیق، به همان نتیجه‌ای می‌رسم که احتمالاً یک آدم عاقل از ابتدا می‌رسید:
«نخر.»
بالاخره عشق هم تا جایی محترم است که با قدرت خریدت در تضاد نباشد.

من می‌توانم ساعت‌ها درباره یک رایحه بخوانم، تفاوت زنبق و زنبقِ فلان خانه را بررسی کنم، بفهمم فلان عطر در سال فلان چه نسخه‌ای داشته و چرا فلان بچ‌کد بهتر است؛
اما وقتی می‌رسم به مرحله‌ی پرداخت، ناگهان تمام فلسفه‌ی زیبایی‌شناسی‌ام تبدیل می‌شود به یک سؤال بسیار ابتدایی:
«واقعاً لازم دارمش؟»
و پاسخ، برخلاف گذشته، دیگر همیشه «بله» نیست.

مسئله فقط این نیست که امروز پرداخت مبلغی بالا برای بعضی عطرها برایم منطقی نیست؛ عطرهایی که تا همین دیروز حتی جزو گزینه‌های خریدم هم نبودند.
مسئله‌ی بزرگ‌تر این است که حتی جایگزین کردن عطرهایی که همین حالا دارم هم دیگر منطقی نیست؛ مثل همین عطر فاکینگ فابولوس.
عطرهایی که مدت‌ها برای جمع کردنشان وقت گذاشته‌ام؛ برای شناختنشان خوانده‌ام، برای داشتنشان صبر کرده‌ام و احتمالاً برای خرید بعضی‌هایشان آن‌قدر حساب‌ و کتاب کرده‌ام که اگر به جای عطر، سهام خریده بودم، الان احتمالاً وضعیت مالی بهتری داشتم.

بطری‌ها اما اهمیتی به این چیزها نمی‌دهند.
روزی خالی می‌شوند.
و اینجا یک تناقض کوچک و البته بسیار لوکس شکل می‌گیرد:
من کلکسیونی ساخته‌ام که قرار بوده منبع لذت باشد، اما حالا هرچه بیشتر به آن نگاه می‌کنم، بیشتر به این فکر می‌کنم که کدام‌شان زودتر تمام می‌شود.

اسپری‌ها یکی‌یکی کم می‌شوند و شاید وقتی آخرین قطره‌ی یکی از عطرهایم را استفاده کنم، دیگر منطق زندگی ام اجازه ندهد همان عطر را دوباره وارد قفسه‌ام کنم.
یعنی حتی کلکسیون امروز من هم چیزی نیست که بتوانم برای همیشه حفظش کنم.
و این شاید از نخریدن عطرهای جدید هم تلخ‌تر باشد.

تلخ است که به جای لذت بردن از یک عطر، نگران آخرین اسپری‌هایش باشی.
اینکه قبل از هر بار استفاده، ناخودآگاه به شیشه نگاه کنی و حساب کنی چند بار دیگر مانده.
تلخ‌تر اینکه بعضی بطری‌ها را نه برای استفاده، بلکه برای به تأخیر انداختن خداحافظی نگه داری.
عطر داری.
اما از تمام شدنش می‌ترسی.
و این دیگر واقعاً وضعیت عجیبی است.
و البته احتمالاً هر بار که یکی از بطری‌های کلکسیونم را می‌بینم، یک محاسبه‌ی کوچک هم انجام می‌دهم:
«این یکی چند اسپری دیگه داره؟»
چون ظاهراً در این مرحله از زندگی، حتی برای لذت بردن از کلکسیون خودم هم باید مدیریت موجودی داشته باشم.
فاکینگ فابولوس را چند بار دیگر می‌توانم بزنم؟
اگر هفته‌ای دو بار استفاده کنم، چند ماه دوام می‌آورد؟
اگر فقط برای موقعیت‌های خاص نگهش دارم چه؟
و ناگهان می‌بینی آدمی که زمانی برای انتخاب عطر درباره هنر، خاطره، شخصیت و زیبایی‌شناسی فکر می‌کرد، حالا نشسته تعداد اسپری‌های باقی‌مانده‌ی شیشه را تخمین می‌زند.
یک مدیر انبار کوچک...

من از اینجا به بعد تماشاگرم.
می‌نشینم، نوشته‌هایتان را می‌خوانم، عطرهایتان را می‌بینم و از انتخاب‌هایتان لذت می‌برم.
شاید حتی گاهی زیر لب بگویم:
«این یکی را اگر داشتم...»
و بعد صفحه را ببندم.
چون بعضی وقت‌ها آدم نه از چیزی که ندارد، بلکه از چیزی که زمانی می‌توانست داشته باشد، بیشتر دلتنگ می‌شود....
شاید حتی گاهی درباره عطرهایی که هنوز دارم چیزی بنویسم؛ از رایحه‌شان بگویم، از خاطره‌ای که برایم ساخته‌اند یا از اینکه چرا هنوز، بعد از این همه سال، دوستشان دارم.


گاهی فکر می‌کنم ما عاشقان عطر، بیشتر از اینکه رایحه‌ها را جمع کنیم، حسرت‌ها را جمع کرده‌ایم.
حسرت روزهایی که می‌شد یک عطر را فقط به خاطر بویش دوست داشت.
نه به قیمتش فکر کرد، نه به امکان جایگزینی‌اش، نه به اینکه اگر تمام شد چه.
فقط دوستش داشت.
و بعد، خیلی ساده، صاحبش شد.
شاید این فقط خداحافظی با عطر نباشد.
شاید خداحافظی با دورانی باشد که می‌شد بدون نگرانی، عاشق شد.

کاش زندگی لعنتی کمی مهربان‌تر بود...

در گیم the last of us 2 در یه جاهایی بخصوص زمانیکه باید با اسکارها مقابله کنی در شخصیت abby، یه موسیقی بسیار خاص نواخته میشه که رایحه ی این عطر تام فورد واسم بسیار یادآور اون صحنه هاست. مردان و زنانی از اسکارها که پالتوی بارانی قهوه‌ای سوخته پوشیده‌اند و تماما به دنبال شکار من (Abby) هستند.
حیف که شرکت سونی نامردی کرد و آلبوم موسیقی های gamerip نسخه‌ی دوم بازی لست آف آس را اجازه ی انتشار نداد تا با پوشیدن این عطر تام فورد همزمان براحتی بتونم به موسیقی های خاص مورد نظرم هم گوشنوازی کنم.
رایحه‌ای تاریک از سرگذشتی مبهم که تنها گواه محرز بودنش، توان پیمایش یک قدم بیشتر است... رایحه‌ای از ستیز و گریز برای بقاء که تا بقای یک دم بیشتر، تنها یک قدم فاصله هست... رایحه‌ای از اشک‌ها و لبخندها برای عبور که تا رهسپاری یک گام بیشتر، تنها یک نگاه فاصله هست...
رایحه‌ای بسیار مناسب برای گوستاوو سانتائولایا موزیسین سری بازی‌های لست آف آس که هرگز سواد خواندن نت‌های موسیقی را از روی کاغذ ندارد اما با ذهن تخیلی و انگشتان هنرمندش، جهان موسیقی گیم را دگرگون کرد.
عطری بسیار جذاب برای مردان چرم جوهری تلخ پسند که در صورت آلوده شدن به چنین روایحی، اعتیادی مزمن در عدم انتخاب دیگر روایح را در پی خواهد داشت.
تلخ و تیز، مناسب تن‌پوش آقایان چرم پسند در روزهای سرد با ماندگاری و پراکنش متوسط تا خوب.
آرزوی سعادت برای هموطنان...

سلام بر دوستان عزیزم!
امروز دیگر ما قادر به تشخیص مرزهای فریب خوردنمان نیستیم!
گاهی خودمان هم دوست داریم فریب بخوریم!
صدای تشویقها که بلند شد شاخک های مان را میچرخانیم و چند روز بعد میبینیم وسط عطرفروشی ایستاده ایم و بطری را در دستمان بالا و پایین میکنیم!
ته دلمان راضی نیست!
ما شاه عریان را دیده ایم ولی جرئت فریاد زدن نداریم!
به مغزمان رجوع میکنیم به ما می‌گوید اگر خوب نبود پس دلیل این تمجیدها چیست به دل گوش نکن حتما نمی‌فهمد!
اینها هنوز برای خریدن آن عطر کافی نیست ما به یک شریک جرم نیاز داریم!
لبخند فروشنده و تاییدش کار دلمان را میسازد حالا ما تنهایی اشتباه نکرده ایم.
روزهای آینده که آن عطر را اسپری میکنیم به خیالمان بوی فوق العاده ای میدهیم اما هر روزی که میگذرد کمتر فریب میخوریم در نهایت دیگر فریب کارساز نیست!
آن عطر به کنجی از میز انداخته میشود و خیلی خیلی کم از آن استفاده میکنیم آن هم به دلیل اینکه بهای زیادی برای آن پرداخت کردیم!
نمیدانم فابولوس آن عطر فوق العاده که همه میگویند هست یا نه!
ولی برای دل من تنها یک عطر خوب معمولی است!
...
نکته دیگه اینکه نمیدانم کدام عقل سلیمی آنرا یونیسکس معرفی کرده البته برای دنیا ما که تشخیص جنسیت ها و مرزهای آن دارد رنگ می‌بازد حتما فابولوس مناسب خانمها هم هست!
برنده اما آن سازنده است که اینرا هم به آقایان میفروشد و هم به بانوان!

حالا که زمستون رفته و نم نمک بهار داره میاد ، بهاری که البته اونقدرها هم بهار نیست...!
فصل خداحافظی هم کم کم شروع میشه ، با کی؟ با رایحه هایی که همدممون بودن، کنارمون بودن ، موقع تلخی ها دستشون روی شونه هامون بودن و با حرف هاشون بهمون امید میدادن، موقع خوشی ها هم تو بزم ها یکه و تنها میدان داری میکنند الحق هم که چه زیبا صحنه گردانی میکردن،همچون عروسک خیمه شب بازی که نمایشش اعتبار و افتخاری بود واسه صاحبش.
رایحه هایی که دلبری میکردن و تو زمستون خدا بذر محبت میکاشتن و صمیمیت درو میکردن.
واسه من نوعی حداقل ، یکیشون همین جناب تام فورد فاکینگ فابولوس بود،خیلی هم بود.
این آخری ها چندباری گله کرد، ناراحت شد، دل و دماغ کار نداشت ، علت رو جویا شدم گفتش که "خیلی ها خصوصا کسانی که دستی بر آتش دارند، انکار میکنند منو، قلم هاشون در جهت فرسایش هست، اگرم فرسایش نیست نشانی از حرارت مهر و محبت درونش نیست." البته که هر کس اختیار قلم و تفکر خودش رو داره و سلایق و علایق که زوری نیست فاکنیگ عزیزم اما ...

صحبت از "تمام دنیا یک طرف، تو یک طرف عزیزم" و اینکه این دیگه بهترین عطر دنیاست و بقیه ول معطلند واقعا نیست ولی شایستگی و دلربایی این جناب از خیلی ها بیشتره،عطر ها و برندهایی هستن که خیلی بهشون پرداخته شده و امواجی از تعریف و تمجید روانه شده بسمتشون اما فاکینگ فابولس هم بنظر من حداقل دست کمی از این دوستان نداره که اگه به دل ما باشه که حتی میتونه یه سر و گردن هم بالاتر باشه از یه سری هاشون.
وقتی تو سرمای شب های این زمستون سرد، جناب فاکینگ فابولس همراه ما میشد ،به آنی یه گرمای لذت بخش کل مسیر رو میپوشوند، گاها شده که فقط دوست داشتم تو همین هوا باشم که لذت ببرم ، بیشتر لذت ببرم از این چرمینه جذاب رام شده.
حقیقتا احساس میکنم با توجه به کامنت هایی که اغلب به سمت منفی (نسبت به این عطر ) هستند ، نیاز به کامنت های مثبت بیشتری هست شاید خیلی ها(همونایی که تو ستون عاشقم و میپسندم رد پاشون هست)، از کامنت های غیر مثبت ترسیدن و نظر خودشون رو تو دل خودشون نگه داشته اند و بیانش نکردن اما میبایست یه تقدیر میشد از این عزیز،مزین به لوح تقدیر ، که خیلی وقت ها خرج یه بخاری سیار رو از دوش ما برداشت.مرسی لعنتی دوست داشتنی و سفر (بخوانید خواب) تابستانیت بسلامت.
(این سیاهه به هیچ وجه من الوجوه به نظرات هیچ عزیزی اشاره نداره و نه در رد یا تایید نظریست).

مردی با کت چرم ضخیم شلوار مشکی شق و رق…
موهای نسبتا بلند و صاف
عینک آفتابی کائوچویی …
لبخندی مرموز…
پشت میز کنار پنجره یک رستوران لاکچری ، عبورر و مرور ماشین‌های خیابان…
صدای پچ‌پچ رهگذران پیاده رو…
لیوان‌های شامپاین روی میز…
دست زیر‌چانه و نگاهی خیره…
غرق در فکر ، بی تفاوت به صحبت‌های زنی در آن سوی دیگر میز …
صدای آژیر بیهوده خودرو…
شکستن عایق بی‌توجهی مرد …
نگاه توجه‌وار مرد به خیابان …
و…


(پ‌ن : سلام و درود خدمت عزیزان ، هرچند از شخصیت مرموز و درونگرای این عطر بگم کم گفتم، همنشین خوبیست برای شب‌های تنهایی…)

نکته اول: بدون شک کلمه فاکینگ( تلفظ فاکین) برای فروش روی این محصول گذاشته شده پس خیلی روش دعوا نکنید.

نکته دوم: هم اورجینال، هم عطر گرمی از سه شرکت( یوروفرگرنس اسپانیا، لوزی و جیودان سوئیس) هم اماراتی از سه شرکت( الحمبرا،فرگرنس ورد و جک‌وین) و هم تستر معمولی( کپی) و های کپیش رو تست کردم، ریویو بنده در مورد نسخه اورجینال هست اما در آخر تفاوت نسخه های دیگه و ترتیب وارزش خریدشون رو می‌نویسم.

پکیجینگ: اولین چیزی که بعد از خرید یه عطر توجه ما رو جلب می‌کنه ظاهر و بسته بندی هست، پس بررسی رو با همین موضوع شروع می‌کنم، مثل همه‌ی کارهای این لاین تام‌فورد با یک جعبه آشنا مواجه هستیم که احساس لوکس بودن رو به ما منتقل می‌کنه، نسخه من لاین قرمز رو روی کلمه فاکینگ داشت تا جایی که می‌دونم این نسخه برای خاورمیانه و کشورهای مسلمان تولید شده، البته شنیدم که می‌گن حتی فروشنده‌های خود تام فورد هم به هیچ وجه این کلمه رو استفاده نمی‌کنند، با باز کردن جعبه، شیشه‌ای به رنگ مشکی مات خودنمایی می‌کنه، که بدون شک جذابیت میز و کشو شما رو ارتقا می‌ده، در راحت بلند می‌شه و وزن خیلی زیادی نداره، شیشه خوش‌دسته و اصطکاک مناسبی داره تا خدایی نکرده از دستتون لیز نخوره، والف و اسپری هم کیفیت خوبی دارن، مه پاشش اگه جزو بهترین ها نباشه جزو بدترین ها هم نیست. و کیفیت خود شیشه هم واقعا خوبه فکر نکنم با افتادن و برخورد به زمین به این سادگی‌ها بشکنه.



رایحه: خب می‌رسیم به اصل کار یعنی بررسی رایحه من همیشه هم روی پوست و هم لباسم اسپری می‌کنم و صبر می‌کنم تا مشامم رو غلغلک بده، این کار رو در مجموع ۱۰ پاف اسپری کردم ۴ تا روی پوست و پالس پوینت و ۶ تا روی لباس و بالاتنه. اول و بیش‌تر از هر چیزی توجه من رو اون بوی شادی آور، گیاهی مانند و تمیزی پودری جلب می‌کنه که فکر کنم به خاطره هدیون باشه که یک مولکول آزمایشگاهی هست و حس طراوت گلی داره، تو یکی از ریویو های خارجی هم دیدم که گفته بود بوی شبیه دستمال مرطوب که با اون چیزی که من بو کردم خیلی شباهت داره، در ادامه من حس می‌کنم ایزوبوتیل کینولین( همون ایجاد کننده نت چرم) یه جاهایی اسطوخودوس بغل می‌کنه یه جاهایی بادوم، یه جاهایی وانیل، یعنی من چرم رو از تاپ نت تا بیس نت حس کردم با ترکیب های مختلف، جذاب ترینش حس اسطوخودوس پودری خامه‌ای بود انگار با یک اسطوخودوس جدید مواجه شده بودم، ببنید اولین بار که این عطر رو بو کردم یک مقدار زده شدم، اما به جمله ای که همیشه به بقیه می‌گم عمل کردم همون طور که لباس رو باید تو تن دید، عطر رو هم باید روی تن و در یک بازه زمانی قضاوت کرد، و با توجه به این که تو یک شب زمستونی بود من عاشقش شدم. تا حدودی هم واقعا اغواکنندس درسته به مبالغه ای که توی فضای مجازی می‌گن نمی‌رسه ولی برای خودم به شخصه اگه یک خانم با استایل نیمه رسمی( که اگه چرمی باشه دیگه هچی🫠) تو پیاده‌روی شب‌های سرد این عطر رو زده باشه شاید مجبورم کنه جلوش زانو بزنم😁🤭.


ماندگاری و سیلاج:
سیلاج خوبی داره اگه بخوام منصف باشم و خیلی بازخورد می‌گیره، ماندگاری هم اصلا به اون شوری که بعضی از دوستان می‌گن نیست، بله عطرهای چرمی و چوبی‌ای هستن که موندگار ی بیش‌تری دارن، اما دلیل نمی‌شه چون این کار گرون تره ماندگارترین هم باشه.




قیمت: اول از هر چیزی بگم که حتی افراد خارج از کشور هم دارن از قیمت فبیولس شکایت می‌کنند اما من لازم می‌دونم بگم تام فورد حتی اگه عطر بدی هم تولید کنه قیمت گذاری بالایی انجام می‌ده، چه برسه به عطری به این جذابی که هزینه مارکتینگش انقدر سرسام‌آور بوده. قبول دارم گرونه ولی خب...


عطر گرمی و شرکتی: بچه ها همیشه عطر گرمی از شرکت خوب از اماراتی ها خیلی بهتره، به ویژه تو ماندگاری و پخش بو، دلیلش هم اینه که چه عطر‌های گرمی چه اماراتی اسانس های شبیه سازی شده هستن، اما مهمه این اسانس ها رو کی می‌سازه مثل اینه که نقاشی شب پرستاره ونسان ونگوگ رو من کپی کنم یا یک نفر که بیش‌تر از چندین سال درس نقاشی رو خونده و تجربه خیلی زیادی داره، شرکت هایی مثل یوروفرگرنس همه عطر‌ساز هاشون تو مدرسه های عطر سازی درس خوندن و در کپی کردن تخصص دارن و نه در ابداع که لینک عطرساز‌هاش رو در انتها براتون قرار می‌دم، دلیل دوم اینه که عطر شبیه سازی شده وضوحی به اندازه اورجینال نداره مثل یک کپی کمرنگ‌تر از یک تصویر روی یک کاغذ شفافه که اگه می‌خوایم بیش‌ترین شباهت رو به اورجینال داشته باشه باید چندتا از این کاغذ ها رو پشت هم قرار بدیم، پس غلضت زیر ۵۰ اصلا بو و رایحه ای شبیه به اورجینال رو نمی‌ده چه برسه به غلظت ۲۰ درصد اماراتی ها، توی گرمی‌ها سه تا شرکت عالی هستن یوروفرگرنس، جیودان و لوزی، هرکدومشون تو یک سری از عطرها واقعا خوبن در خصوص فاکینگ فبیولس من فقط لوزی و جیودان رو بو کرده بودم که با بو کردن یوروفرگرنس متعجب شدم، بیش‌ترین شباهت ممکن به اورجینال و ماندگاری بیش‌تر از اون‌ها رو داشت که این باعث شد برم درباره این برند تحقیق کنم و عطرساز‌هاش رو بشناسم، چیزی که توجهم رو بیش‌تر جلب کرد قیمتش بود درسته ارزون نبود ولی از لوزی و جیودان قیمت کمتری داشت اونم با این کیفیت.

درود خدمت دوستان
ديشب با يكي از دوستان عطرافشاني صحبت ميكردم راجع به همين كار و اصرار بر خريدش. من قبلا تست كرده بودم و چندان براي من هيجان و زيبايي خاصي نداشت. نه اينكه بد باشه ولي انقدر هم واو نيست .امروز دوباره براي تست پوشيدمش ولي باز هم نظرم تغييري نكرد. واقعا اين قيمت براي اين كار توي اين اوضاع نا بسامان باز هم خيلي بالاست و ارزش خريد نداره. اگر نصف اين مبلغ ميبود ميشد در موردش فكر كرد.