Thierry Mugler - Womanity EDP

درود
این کار موگلر یکی از متفاوت ترین و بهترین عطرهای زنونه هستش که تا الان باهاش روبرو شدم.
ماندگاری بسیار خوب ،خط بوی فوق العاده.می تونه پر باز خورد هم باشه.
به نظرم مناسب یک خانم با لباس رسمی و محیط اداری می باشد.

دیروز برای تست "لاست چری" رفتم البته فقط تستش عطری که هر پافش سی تومن میشه نه با وسع مالی من همخونی داره نه با خط فکریم! خلاصه که لاست چری رو نداشتن یه لحظه چشمم خورد به وومنیتی خواستم ببینم چیه که تو سایتای اونور برای باتل نصفشم سر و دست میشکونن تنها توصیفی که میتونم براش داشته باشم؛ نوآور بودن! مثل سایر کارای برند موگلر برام جذاب بود.

به کلی قهرم!
چندبار سعی کردم باهات دوست بشم ،
اما اون بوی شور و دریایی تو ذوقم زد.
انگار داری کنار ساحل یک جنگل انجیر قدم می‌زنی
که ناگهان موج دریا میخوره تو صورتت! 🤣
با سلیقه من جور نبود

بسیار بسیار خاص ، شیک و پیچیده!
جز روایحی هست که اولین بار بو کنید براتون تازگی داره و برعکس بعضی عطرها نیست که بگی چقد کلیشه ایه کلا برند تیری ماگلر همیشه عطر های خاص و یونیک تولید کرد که واقعا هم سلیقه ایه
پخش و ماندگاریش خیلی خیلی بالا هست جوری که من یه بار ساعت ۹ صبح این عطر رو پوشیدم و رفتم بیرون ساعت ۴ برگشتم و هنوز عطرم پخش بو داشت و رد مینداخت
نت غالب این عطر انجیره که یه ترشی هم توش حس کردم
قطعا برای کسایی که دنبال یه عطر خاص و یونیک هستند که شبیهشو بو نکرده باشن گزینه مناسبیه

Womanity بیش از یک عطر یک اثر هنری هستش که هیچ جنسیتی هم نمیشناسد!
حسی عجیب،رقص متناقض انجیر و دریا!
در هرزمان که این عطر رو بخرید و اسپری کنید بوی آینده میدهد،البته آینده ای که از دل تمدنهای کهن و باستانی بیرون آمده دقیقا همانند شیشه عطر که نماد ستون های معابد باستانی با زنجیرهای فلزی هستش و با روح عطر دقیقا سازگار و همسو.
شاید برای یک مرد انتخاب این عطر عجیب به نظر بیاد ولی mugler از مرزهای جنسیتی با این شاهکار عبور کرده یه تضاد دراماتیک از شیرینی کاملا کنترل شده و کش آمده و سبز انجیر در تقابله شوری انیمالیک و عمیق خاویار
نه خاویاری که بوی ماهی بده بلکه حسی فلزی،شفاف و به شدت لوکس که با نت های چوبی ترکیب شده.
ماندگاری و پخش بوی بی نظیر و در انتها باید یاد کنم از ایکاروس عزیز که داشتم نظرات رو میخوندم در خصوص این عطر نوشته که "زمان نمیشناسد "و چقدر به جا،صحیح و درست این نقطه قوت رو سالها قبل در این محصول دیده و ذکر کرده،

اولین بار که اسپری کردم بوی شوری دریا و سرد بودن رو حس کردم ، لایه های بعدی بوی انجیر و شیرینی به مشامم خورد ، خیلی خوشم اومد اما الان بعد یک ماه که دوباره استفاده کردم بوی شیرینی زننده و دل بهم زن رو حس کردم انگاری یک انجیر توی آب دریا پوسیده . برخلاف صحبت های دوستان که میگن خنکه اما برای من خیلی شیرین و گرمه . نظرمو بگم اصلا خاص نیست و یک جوری حال بدی بهم دست میده . البته با احترام به نظر بقیه دوستان .

درود و عرض ادب دارم خدمت اعضای فرهیخته، فهیمه و فخیمه محفل معطر؛ بزرگوارانی که حقیقتاً چه سعادتی در بخت ما بر جای نشسته که در عصر و دوره حضور پربرکتشان متولد گردیده‌ایم و ز پرتو انفاس خوش‌بوی این جمع اساتید، هنوز امیدی به بقای اصالت و ذوق در جهان معاصر باقی‌ست.

امروز می‌خواهم از یکی از خاص‌ترین و به‌یادماندنی‌ترین مخلوقات جهان عطر، لیک هستی، سخن گویم؛ Womanity از این خانه عطر؛ اثری که نامش به‌تنهایی گویی بیانیه‌ای پرطمطراق در باب زن، هستی، آفرینش و آن بخش از وجود آدمی‌ست که نه در کلام می‌گنجد و نه در قاب محدود عقل معاش.
نمی‌شود از Womanity گفت و از این یابود گران‌قدر، از این تمدن فروپاشیده، خیر. چه نیکو بود آن روزگار که نام Thierry Mugler بر آثارش می‌درخشید و خالق، بی‌هراس از پسند بازار و مصلحت اعداد، جهانی مستقل می‌آفرید. دریغا که آن نام بزرگ بعدها در هیئت ساده‌تر و کوتاه‌تر MUGLER ظاهر شد؛ گویی از نام نیز بخشی از خاطره را زدوده‌اند. البته نام‌ها می‌روند و می‌آیند، لیک روح یک اثر را نمی‌توان به‌آسانی از آن گرفت. هر چند که این روزها، چنان‌که می‌دانیم، بسیاری از روح‌ها نیز به اقتضای بازار بسته‌بندی مجدد می‌شوند!
به است که بگذریم، لیک افسوس چاره راه نیست.

آه از این شیشه! آه از این پیکرتراشی! آه از این جسارت در طراحی که گویی صنعتگر نه شیشه، که تکه‌ای از رویای تمدن‌های کهن را در دست گرفته و به آن چهره‌ای بخشیده که هم‌زمان یادآور معابد فراموش‌شده، پیکره‌های اساطیری و زنان آزاده‌ای‌ست که تاریخ، با همه ادعای مردانش، هنوز از درک کاملشان عاجز مانده است.
زنانی به شکوه و جلال آرتمیس دریاسالار؛ زنی چنان بزرگ که یونانیان نامش را بر اسطوره شکارچی‌شان، نماد زن، نهادند. چه جالب که این زن با اصالت یونانی، لیک به جبر جغرافیا، در حسرت تمدن ایران بود و عزمش بر پیوستن به ایران و خشایارشا بزرگ را نه رسوایی و وطن‌فروشی، بلکه افتخاری دانست که حق انتخابش را به رخ یونانیان می‌کشید. چه بسیارند آنان که در حصار تنگ مرزهای زادگاه خویش اسیر می‌مانند و چه اندک‌اند آنان که در میانه غوغای تاریخ، سرنوشت خویش را نه از زبان جماعت، بلکه به اراده خویشتن رقم می‌زنند.
نمی‌خواهم بحث سیاسی را به این‌جا بگشایم، اما آن مردک، که حیف نام مرد بر آن، پشت چشمی بر این زیورات نازک کرد که نتوانستم چیزی بر قلم نگارش درنیاورم. همان‌که گویی در میان اوراق تاریخ، تنها آن صفحاتی را ورق زده که به مذاقش خوش آمده و باقی را به دست فراموشی سپرده است.
چه آسان است نشستن در سایه تمدنی پوچ و از شکوه خیالی سخن گفتن، هنگامی که همین دیروز دست بر تنه تنومند درخت انجیر خانه مادربزرگم نهادم، درخت انجیری که مرا به نوشتن ناگفته‌هایی ز Womanity سوق داد، زیرا همان انجیر درونش نهاده است، درختی قدیمی‌تر از تاریخ بسیاری از کشورها که مردمش به خود اجازه می‌دهند از تاریخ مردم پارس، سخن گویند.
و چه دشوار است درک این حقیقت که تاریخ، ملک طلق هیچ ملت و هیچ سیاست‌مداری نیست تا هرگاه خواست، پاره‌ای از آن را به سود خویش مصادره کند.
خشایارشا، آن شاهنشاه بلندهمت، که روزگاری سپاهیانش از گذرگاه‌ها و دریاها عبور کردند تا نام ایران را در حافظه جهان حک کنند، امروز نیز در خیال برخی چنان حضوری دارد که گویی هنوز بر تخت خویش نشسته و از فراز آن، به بازی‌های کوچک مردمان روزگار ما می‌نگرد. لیک من بر این باورم که عظمت یک تمدن را نه در شمار سپاهیانش، که در وسعت تخیل و ظرفیت پذیرش تفاوت‌ها باید جست‌وجو کرد. تمدنی که زنانش بتوانند اراده کنند، انتخاب کنند و حتی برخلاف انتظار مردان روزگار خویش قدم بردارند، نیازی ندارد که هر روز برای اثبات بزرگی خود فریاد برآورد.

چه تناسب شگفتی میان این اندیشه و Womanity! گویی موگلر در ساخت این اثر، به‌جای آنکه صرفاً رایحه‌ای بیافریند، خواسته است پرسشی دیرینه را در هیئت شیشه‌ای به ما بازگرداند: زن چیست، و چرا جهان این چنین عازم است در پاسخ‌دهی، سبقت گیرد؟

نخستین بار که وومنیتی را بر تن نشاندم، هنوز در ابتدای راه تحصیلات دانشگاهی بودم. روزی آفتابی در مسیر دانشگاه، رایحه‌اش چنان در اطرافم گسترده شد که مردی ناشناس، پس از اندکی تأمل و نگاهی که گویی در آن سال‌ها خاطره‌ای از زندگی‌های پیشین خویش را بازیافته باشد، نزدیک آمد و از من خواستگاری کرد!
ابتدا تصور کردم شاید پرسشی درباره نشانی جایی دارد؛ لیک هنگامی که سخن از ازدواج به میان آورد، دانستم که ظاهراً در برخی از آدمیان، مسیر رسیدن از بوی انجیر به تصمیم برای تشکیل خانواده، کوتاه‌تر از آن است که عقل متعارف بتواند توضیح دهد.
چند روز بعد، همکلاسی‌هایم پرسیدند: «این چه عطریست که می‌زنی، دوست من؟»
وومنیتی را معرفی کردم. هنوز چند دقیقه‌ای نگذشته بود که یکی از استادان دانشگاه، پس از بحثی کوتاه درباره زیبایی‌شناسی و نسبت حواس پنج‌گانه با ادراک حقیقت، مرا به خلوتی فراخواند و با لحنی که از فرط رسمیت، هرگونه تردید را ناممکن می‌ساخت، پیشنهاد ازدواج خود را مطرح کرد.
در آن لحظه، بیش از آنکه از خودِ پیشنهاد شگفت‌زده شوم، به این اندیشیدم که آیا واقعاً بشر تا این اندازه در برابر یک اثر هنری بی‌دفاع است، یا آنکه من ناخواسته به آزمایشگاهی متحرک برای سنجش قدرت نفوذ رایحه‌ها بدل شده‌ام؟
با این همه، تصمیم گرفتم دیگر این عطر را در محیط دانشگاه به کار نبرم. نه از سر بی‌اعتنایی به محبت آدمیان، که از آن رو که گاهی انسان باید میان جهان بیرون و جهان درون خویش، مرزی هر چند باریک ترسیم کند.
زان پس، ترجیح دادم وومنیتی را در خلوت خود، در کنار رباعیات حکیم عمر خیام، تجربه کنم؛ جایی که نه کسی از من پاسخ می‌خواهد، نه کسی آینده‌ای مشترک پیشنهاد می‌دهد و نه لازم است برای توضیح اینکه چرا یک شیشه عطر دارم، جلسه‌ای تشکیل شود.
و مگر نه آنکه خیام می‌فرماید:

«این کوزه چو من عاشق زاری بوده‌ست
در بند سر زلف نگاری بوده‌ست»

چه نسبتی میان کوزه و زلف نگار؟ چه نسبتی میان خاک و عشق؟ و چه نسبتی میان یک رایحه انجیری-دریایی و تصمیم ناگهانی مردان برای ازدواج؟ پاسخ را به اهل تأمل می‌سپارم.

در باب ساختار بویایی وومنیتی، با گشودن نخستین پرده، انجیر رسیده و شیرین از خود پرده برمی‌دارد، میوه‌ای که در حافظه تمدن ما، تنها یک میوه نبوده و همواره با باغ، باروری، سایه و آن آرامش پیش از هبوط پیوند داشته است.
میوه‌ای که از روزگاران دور در باغ‌های مشرق‌زمین حضور داشته و گویی خاطرهٔ سایه‌سارهای کهن را با خود حمل می‌کند. برگ و چوب انجیر نیز در کنار آن می‌ایستند تا شیرینی‌اش از حد یک لذت ساده فراتر رود و به یادآوری خاک، ریشه و آن پیوند دیرینهٔ انسان با زمین بدل شود. لیک همان‌طور که پیش‌تر ذکر کردم، بسیار بیش از تولد بسیاری از به‌اصلاح، تمدن‌ها! :دی
برگ و چوب انجیر، سویه‌ای سبز و چوبی به این شیرینی می‌بخشند؛ گویی درختی را تصور کنیم که ریشه‌هایش در خاک‌اند، اما میوه‌هایش از خاطره تغذیه می‌کنند.

سپس آکورد خاویار، با وجه نمکی و دریایی خود، آرامش این باغ خیالی را برهم می‌زند. چه کسی گفته است زنانگی باید همیشه شیرین، گل‌فام و رام باشد؟ در وومنیتی، دریا به باغ راه می‌یابد؛ نمک در کنار میوه می‌نشیند و آنچه در ابتدا آشنا می‌نمود، اندک‌اندک از دسترس تعریف‌های آسان می‌گریزد. گفت‌وگویی میان خشکی و دریا، باغ و اقیانوس، زندگی و آنچه از اعماق تاریک‌تر وجود بالا می‌آید.
شاید همین تضاد است که عطر را از یک آرایش خوشایند فراتر می‌برد؛ درست همان‌گونه که زنی را نمی‌توان تنها با لطافتش شناخت، یا تمدنی را تنها با پیروزی‌هایش سنجید.
آیا می‌توان این تضاد را بی‌ارتباط با تجربه زن بودن دانست؟ زنی که چه پارادوکس‌وار اما حقیقی، هم‌واره به او لطافت نسبت می‌دهند و از او استواری می‌طلبند، هم می‌خواهندش و هم از استقلالش بیم دارند.

در این میان، چوب‌ها نیز حضور دارند؛ نه برای آنکه بر رایحه سلطه یابند، بلکه برای آنکه به آن تکیه‌گاهی بدهند. من همیشه بر این باور بوده‌ام که استواری حقیقی نیازی به هیاهو ندارد. درخت برای اثبات ریشه‌هایش سخنرانی نمی‌کند؛ همان‌طور که اصالت، اگر واقعاً وجود داشته باشد، محتاج فریادهای روزانه و تأییدهای پی‌درپی نیست.
لیک، جهان امروز چنان گرفتار نام‌ها و برچسب‌ها شده که گاه از خودِ موضوع بازمی‌ماند. نامی تغییر می‌کند و گروهی سوگواری می‌کنند؛ عطری عرضه می‌شود و جماعتی حکم صادر می‌کنند؛ زنی انتخابی می‌کند و مردانی از دور برایش سرنوشت می‌نویسند. گویی هنوز نپذیرفته‌ایم که بعضی چیزها را باید تجربه کرد، نه تصاحب؛ باید شنید، نه مصادره؛ و گاه باید سکوت کرد تا رایحه مجال سخن گفتن بیابد.
چه بسیار مردانی که اگر اندکی از وقار یک نت چوبی می‌آموختند، شاید امروز شمار خواستگاری‌های ناگهانی در مسیر دانشگاه به میزان قابل‌ملاحظه‌ای کاهش می‌یافت!

وومنیتی برای من چنین حضوری دارد؛ نه عطری برای جلب رضایت همگان، بلکه اثری که از همان ابتدا اعلام می‌کند قرار نیست به ذائقهٔ عمومی تعظیم کند. شاید به همین دلیل است که هر بار شیشه‌اش را در دست می‌گیرم، به یاد زنانی می‌افتم که تاریخ، نخست محکومشان کرد و سپس، چون دیگر راهی برای انکار بزرگی‌شان نیافت، نامشان را در کنار اسطوره‌ها نشاند.

وومنیتی برای من عطری نیست که صرفاً خوش‌بو باشد؛ عطری‌ست که پرسش ایجاد می‌کند. چرا شیرینی باید همیشه بی‌خطر باشد؟ چرا زنانگی را باید به گل‌های لطیف و میوه‌های مؤدب محدود کرد؟ چرا در جهانی که حتی برای احساسات نیز چارچوب ترسیم می‌نمایند، یک آکورد نمکی نتواند در کنار انجیر بنشیند و از آزادی سخن بگوید؟

در روزگار جوانی، آدمی گمان می‌کند هر پرسشی پاسخی دارد و هر پاسخی باید به تصمیمی منتهی شود. اما خیام به ما می‌آموزد که گاهی باید جام را برداشت، به گردش روزگار نگریست و از اصرار بر فهم تمام اسرار دست کشید. من نیز امروز دیگر از خود نمی‌پرسم که چرا آن دو مرد چنان تصمیم‌هایی گرفتند؛ شاید برخی معماها، همچون بعضی نت‌ها، تنها برای آن آفریده شده‌اند که در هوا بمانند.
و چه نیکوست که در محفل معطرمان، هنوز بزرگوارانی حضور دارند که از چنین تجربیاتی، نه صرفاً بوی یک عطر، بلکه لایه‌های پنهان روح آدمی را جست‌وجو می‌کنند. امید دارم این مجال همچنان باقی بماند تا ما نیز از محضر اهل ذوق بیاموزیم و شاید روزی، به یاری الطاف الهی، بتوانیم میان رایحه، معرفت و آنچه قدما «حال» می‌نامیدند، پلی استوار بنا کنیم.

به دگر قلم، رایحه آن زبان خاموشی که پیش از آنکه عقل فرصت داوری بیابد، از آستانه حواس عبور می‌کند و گوشه‌ای از حافظه را به لرزه درمی‌آورد.

اگر از من بپرسند وومنیتی را به چه کسی پیشنهاد می‌کنم، خواهم گفت به زنی که از آنچه هست شرم ندارد، به مردی که از استقلال او نمی‌هراسد، و به هر انسانی که هنوز می‌تواند در برابر یک اثر هنری مکث کند، بی‌آنکه فوراً بخواهد آن را تصاحب کند.
لذا به دانشجویانی که مایل‌اند پیش از رسیدن به کلاس، وضعیت تأهل خود را نیز تعیین تکلیف کنند! :دی

در پایان، تنها می‌توانم بگویم که جهان عطر، همچون جهان تاریخ، بیش از آنکه به داوران پرهیاهو نیاز داشته باشد، به خوانندگان صبور محتاج است؛ آنان که می‌دانند میان بوی یک میوه، خاطره یک دریا و اراده یک زن، رشته‌هایی نامرئی وجود دارد که شاید به چشم نیایند، لیک از انکارشان نیز چیزی حاصل نمی‌شود.

«موجِ دریا چون به ساحل رسد، انجیر می‌شکافد؛
گویی دستِ تو در گریبان نسیم، دانه‌دانه‌اش را می‌شناسد.»

با مهر و احترام به اساتیدی که حضورشان مرا به شوق گشوندن چشماندن وامی‌دارد.

اسم جان گالیانو رو سرچ کنید و لباس هایی که طراحی میکنه رو خوب و با دقت تماشا کنین. ببینید چه نابغه ایه این بشر و برند دیور چقدر ساده لوحانه و سهل انگارانه اونو از دست داد. به لباس هایی که طراحی میکنه خوب دقت کنید. تجمل و یونیک بودنی که از ظرف پوشاک خارج میشه و به یک جواهر حیرت انگیز بر تن صاحبش خودنمایی میکنه. گویی از جای دیگری آمده که هیچ کدام از خصلت های بشری و غرایز انسانی و زبان های زمینی در اون جاری نیست. بعد بیاین و :

این عطرو منقرص کنین لطفا.

شاهکار خارق الهاده تیری موگلر که هر روز میگذره بیشتر به شکوهش پی میبرم.و برای من حکم وینتر ویرهای جان گالیانو رو داره. همیشه به محصولات جان گالیانو فکر میکردم اما مدتی بود که فراموششون کرده بودم. در توصیف وومنیتی عاجز بودم تا اینکه دیدم یکی از نوابغ عطرشناسی ایران در معرفی این عطر فال وینتر سال ۲۰۰۴ جان گالیانو رو ضمیمه ی معرفی این عطر کرده بود.
رساله لانگنیوس که در باب شکوهمندی زبان نوشته شده و از نظر من در عالم ادبیات بی همتا و بیماننده یکی از مضامینی که غیر مستقیم میشه ازش برداشت کرد اینه که یک اثر شکوهمند فارغ از فاکتور زمانه. یعنی به زمان محدود نمیشه و در دام زمان گرفتار نمیشه. وومنیتی شاهکار بی بدیل تیری موگلره قطعا که اسیر زمان نیست و برای همه دوران هاست چون مقیاس ها و ظرف های زمانی رو بر نمیتابه .
به عنوان کسی که اصلا حرفه ای نیست ولی بی شمار عطر داشته باید بگم یک سوپر شاهکاره. و خریدنش از غذای امشب واجب تره. به مرور با این عظمت آشنا میشین. درست وقتی که دیگه تولید نمیشه . وومنیتی یک عطر نیست بلکه عملا یک کانسپته از دنیایی که از کشفش عاجزیم و ازش بیخبریم.

برای کسانی هم که به پخش بو عشق میورزن باید بگم شگفت زدتون میکنه.

من خیلی دیر وارد بازی تمام نشدنی دنیای عطر شدم و وومنیتی موگلر رو تو تایم خودش تست نکردم. و حالا که دیس شده و هر چی دیس میشه یهو همه متوجه نبودش میشن و ارزشمند میشه ... دلم خیلی میخواست که تستش کنم. بالاخره چند وقت پیش یه باتلش رو بلایند بای کردم ( البته نه فول) . خیلی به خاطر نوت دریاییش ترسیده بودم. البته که من خیلی از نوت های دریایی خوشم میاد ولی دوستای عطربازم میگفتن مشابه دریایی cool water و aqua blvd ‌که تو دوست داری نیست و مثل divine JPG هست که من تست نکرده بودم.
خلاصه باتل پرحاشیه رسید و واقعا ترسناک نبود. یه رایحه سبز ( که من عاشقشم) و دریایی شور. وقتی اکوردها رو نگاه کردم تو فرگ کلمه savory توجه م رو جلب کرد. دقیقا برای من چنین شوری و شیرینی داره. و به طور کل انگار داری تو سواحل تمیز مایورکا تو شهریور که هوا خنک شده و کسی شنا نمیره و ساحل خلوت خلوته پابرهنه قدم میزنی و نسیمی بوی شوری اب رو برات میاره به ساحل. خلاصه اصلا اون بوی ماهی که ازش میترسیدم و خونده بودم رو نداشت. و بازم بلایند موفقی بود! من تا حالا انجل نوا، وومنیتی و les liquides imaginaires succus رو بلایند خریدم و موفق بوده. فک کنم دیگه همه کوپن های بلایند موفق رو سوزونده باشم و از این به بعد باید همون روال دکانت -> باتل رو ادامه بدم :))

دکانت این عطر و شنل چنس او تندر رو با توجه به پیشنهاد خانم مونا تهیه کردم و چند ساعتی هست که به دستم رسیده،این عطر لحظه به لحظه فوق العاده تر میشه،به زودی شیشه ی کاملشو تهیه میکنم.ممنونم از خانم مونای عزیز.