Dior - Dior Homme Intense

درود بر شما

مقایسه سه گزینه پودری، پاییزی زمستانی که تا حدی نزدیک به هم.
از بین عطرای زنبقی پودری این سه عطر رو داشتم و به همین دلیل فقط همین ستا رو مقایسه کردم. ژیوانشی ریزو پریوی و دیور هوم پارفوم هم دکانتشون رو دارم اما شاید بهتر باشه اون دوتا با هم مقایسه بشن چون فکر میکنم به هم نزدیک تر باشن.
تست ها روی پوست انجام شد.

دیور هوم اینتنس، نارسیسو رودریگز بلو نواغ پارفوم و کارون پوران هوم د کارون ل سواغ.


هر سه از زنبقی های خوب هستن اما برای سلایق مختلف. هر سه گرم و مناسب پاییز و زمستان.
به لحاظ عامه پسند بودن، ابتدا دیور، بعد نارسیسو و در پایان کارون.

پخش و ماندگاری:
نارسیسو بالاتر از همه توی هر دو مورد، دیور و کارون هر دو ماندگاری خوبی دارن اما پخش نزدیک که در این بین دیور بیشتر از کارون است.

رایحه (خلاصه):
نارسیسو: زنبقی پودری، مشک تمیز و زیاااااد، چرم تاریک اما بسیار نرم، درای داون نه چندان جالب نسبت به بقیه. مناسب تر برای افراد جوان تر.
دیور: زنبقی غلیظ تر از نوع پودری رژ لبی، بوی خوش زنبق از ابتدا تا انتها برای من حس میشه، ترکیب حس شکلاتی کاکائویی و چوبی با زنبق، گل ختایی (کم).
کارون: اسطوخودوس (یک حالت گیاهی ملایم و زیبا)، زنبق پودری (پودری متفاوت با DHI)، چوب بلوط دودی و کمی وانیل و تونکا. مناسب‌تر برای افراد با سن بیشتر (بالای 30 بسته به شخصیت فرد). درای داون بسیار زیبا به شامه من.

وصف و حس و حالشون به طور خلاصه در چند کلمه:
نارسیسو: تا حدی مرموز، مدرن، جذاب و تمیز. یک رایحه امروزی و شیک اما خوب یه جورایی بیشتر برای استفاده روزمره خوبه و سطحش از دوتای دیگه فکر می‌کنم پایین تر باشه ولی نه به این معنا که ارزنده نیست.
دیور: بسیار مناسب تر جهت قرار ملاقات ها، بالانسی بسیار زیبا و عمیق بین کلاسیک و مدرن، از نگاه من بسیار سنگین تر و موقرتر از نارسیسو، مجلل تر و همه پسند تر از همه.
کارون: نجیب، اصیل و نیش، کمی حالت هربال، پودری از نوع غیر لیپ استیکی، کمی تلخ و شیرین و دودی، و کمی هم بوزی توی درای داون. بسیار موقر و سنگین و جنتلمنانه، دارک و خاص پسند تر از بقیه. تغییر نت ها به زیبایی و آرام اتفاق میفته اما نیازمند تعداد اسپری بیشتری است.

در این بین دیور هوم اینتنس و کارون رو بسیار ترجیح میدم چون که از ابتدا تا انتها زیبایی خاص تری از رایحه رو برام دارن و مشک وحشی و افسار گسیخته نارسیسو رو ندارن.

تفاوت هایی محسوس رایحه بین این سه عطر:
نارسیسو: چرمی‌ (چرم بسیار لطیف) و بسیار مشکی (امضای این لاین)، زنبقی که در خدمت حس تمیزی است و سعی داره تاریک باشه اما چندان موفق نبوده.
دیور: کاملاً پودری، شکلاتی و لیپ استیکی. کیف لوازم آرایش لوکس که داخلش چنتا گل زنبق گذاشته باشی ولی نه به این معنی که جنبه زنانه زیاد باشه، در واقع جنتلمنانه طور مردانه است.
کارون: در این عطر چوب بلوط برگرفته از بشکه‌های کنیاک و اسطوخودوس رو داریم که یک حس دودی، کمی گیاهی و تاریکی که مثل شب با آسمون پر از ستاره است رو لمس می‌کنیم.

مانا باشید...

عطر بسیار عالی و خوبیش اینه که خوشبختانه ترند نشد و همه بزنن برای پاییز بارانی و نسبتا خنک عالیه(اصلا عطر پاییزه است) زمستون خوب نخواهد بود بهار بد نیست تابستان اصلا توصیه نمیشه عاشق نت لوندر هستم همانطور که در تام فورد فاکینگ فابلیوس لوندر عالی عمل میکنه و در عطر کرید بوا دو پرتغال بسیار مردونه و جنتلمن دوستش داشت مو بازخوردهای بسیار مثبتی گرفتم به ویژه از خانوم ها

دکانت یک میل گرفتم با این که خودم عاشق کرید هستم ولی این جزو بهترین دیور هاست خیلی دوستش داشتم همچنین شیشه خیلی خیلی قشنگی داره شیشه خیلی ساده معکبی و بوی بسیار عالی لوندری یکم شیرینی خیلی آروم دارد پخش عالی داره خوشبختانه خیلی ترند نشد چون یک زمانی خیلی تبلیغ میشد ولی همه گیر نشد مثل دیور ساواج از دست نرفت بازخورد خیلی خوبی از خانوم ها میگیرید ( نکته طبق تجربه خودم لوندر در عطر مردونه بازخورد های بسیار مثبت از خانوم ها دارد) برای پاییز بارانی و خنک عالیه برای زمستون خیلی نه برای بهار هم بد نیست برای تابستان اصلا مناسب نیست به عنوان عطر امضا عالیه به ویژه با کت شلوار این وبا لباس های اسپرت مثل جاگر و شش جیب و هودی یا چرمی نزنید چون نمیان به هم کلا عطر دوست داشتنی هست

🌺تقدیم به جانم🌺

این داستان دیورهوم‌اینتنس است

گراس، فرانسه. ۱۹۵۰

پسر بچه‌ای بود که تو شهری بزرگ شد که خودش بوی عطر بود!
اسم شهر گراس بود، تو جنوب فرانسه،جایی که هوا سنگین بود، نه از گرما، از بو. از اردیبهشت که می‌شد، کل شهر بوی گل می‌گرفت، لوندر(اسطوخودوس)، رز، یاسمن و نارنج. باغ‌ها تا افق می‌رفتند، زن‌ها تو ردیف می‌ایستادند و گل می‌چیدند، مردها تو کارگاه‌ها تقطیر می‌کردند. بچه‌ها تو کوچه‌ها می‌دویدند و بوی عرق و نان و گل با هم قاطی می‌شد،عجب بوی...

بگذریم...
پسر بچه اسمش فرانسوا بود.
خونه‌شون بالای یه داروخانه بود،داروخانه‌ی پدرش.یه مغازه‌ی کوچیک، دیوارهای چوبی، قفسه‌های بلند، شیشه‌های کهربایی که نور از پشتشون رد می‌شد و رنگ عسل می‌گرفت. پدرش مردی بود کم‌حرف، با دست‌های خشک و ترک‌خورده، با عینکی که یه دسته‌ش شکسته بود و با سیم بسته بودش...

فرانسوا از وقتی یادش می‌آمد، تو اون داروخانه بود.
صبح‌ها می‌رفت پایین، می‌نشست روی سه‌پایه‌ی چوبی، پشت ویترین، و بو می‌کشید؛الکل، ید و صمغ،ریشه‌ی خشک،پودر و بوی کاغذ، بوی چوب و بوی دست پدرش،بوی دستای پدربزرگها و مادربزرگها خیلی دلنشینه، نه؟!

پدرش هیچ‌وقت بهش نمی‌گفت بو نکن، هیچ‌وقت نمی‌گفت دست نزن، فقط یه بار، وقتی فرانسوا پنج سالش بود، یه شیشه‌ی کوچیک داد دستش. شیشه‌ی کهربایی، درش چوب‌پنبه‌ای، تهش یه چیز قهوه‌ای خشک بود.
گفت:بو کن
فرانسوا در رو باز کرد،بو کرد...
هیچی نگفت.
پدرش گفت:چه بوی میده؟
فرانسوا گفت:خاک، ولی خاک خوب، خاکی که چیزی توش وجود داره!
پدرش یه لحظه نگاهش کرد،بعد گفت:این ریشه‌ی آیریس(زنبقِ)سه ساله تو سایه مونده،مرده، ولی بوی موندن میده.
فرانسوا گفت:موندن؟!
پدرش گفت: موندن، یعنی چیزی که رفته، ولی هنوز هست... .

فرانسوا اون جمله رو تو ذهنش نگه داشت،سال‌ها بعد، تو پاریس، تو یه کارگاه بزرگ، تو یه شب بی‌خوابی، اون جمله برگشت پیشش؛ ولی اون موقع هنوز نمی‌دونست چرا...

اون تابستون که براتون توضیح دادم، فرانسوا هفت سالش بود که یه روز از داروخانه زد بیرون، رفت سمت باغ‌ها، خورشید تیز بود، زمین خشک بود، بوی لوندر(اسطوخودوس) توی هوا پیچیده بود و می‌پیچد، بعدش رفت تا لبه‌ی یه مزرعه‌ی آیریس(زنبق)،توی ردیف آیریس ها(زنبق)گل‌های بنفش و طویل، باد که می‌زد، موج می‌خوردند...،دیدنش لذت بخشه...

فرانسوا رفت لای ردیف‌ها و نشست، دستش رو کرد تو خاک، سرد و مرطوب بود، یه ریشه رو گرفت، کشید. ریشه تو دستش موند، قهوه‌ای و سنگین.

بو کشید...

خاک سرد ،یه چیزی که تموم شده ولی نرفته.

فرانسوا ریشه رو گذاشت تو جیبش، شب که رسید خونه، گذاشت زیر بالشتش.
صبح که بیدار شد، بالشتش رو بو کرد. بوی خاک بود، بوی ریشه، بوی چیزی که وجود داره

مادرش اومد توی اتاق،نگاهی به زیر بالشتش کرد و گفت چرا زیر بالشتت خاکه پسرم؟!
فرانسوا گفت: چون می‌خوام یادم بمونه.
مادرش لبخندی زد و گفت: چی رو یادت بمونه پسرم؟
فرانسوا گفت: اینکه بعضی چیزها وقتی می‌رن، بیشتر می‌مونن🖤
مادرش ساکت شد، نگاش کرد، بعد دستش رو کشید رو موهاش،گفت: پسرم تو بچه‌ی عجیبی هستی!

پاریس، ۱۹۶۲

فرانسوا هفده ساله شد و رفت به پاریس، رفت که عطرسازی یاد بگیره، تو گراس، بوی عطر رو از بچگی نفس کشیده بود، ولی نمی‌خواست مثل بقیه‌ی بچه‌های شهر بشه که تو مزرعه کار می‌کنن،می‌خواست بفهمه،می‌خواست بدونه چرا یه ریشه، بوی موندن می‌ده. چرا یه گل، بوی رفتن؟
رفت تو یه مدرسه‌ی فنی،شب‌ها تو یه کارگاه کوچیک کار می‌کرد، صبح‌ها کلاس، ظهرها کتاب و عصرها به سراغ آزمایش.
اولین عطری که ساخت، خوب نبود. خودش می‌دونست،یه چیز شیرین، بی‌شکل، مثل یه نقاشی که بچه کشیده باشه، معلوم بود. ولی فرانسوا دور نریختش و گذاشتش رو طاقچه، هر روز صبح بیدار می‌شد، نگاهش می‌کرد، بو می‌کشید، و با خودش می‌گفت: این من نیستم، ولی از من اومده...

پاریس، ۱۹۷۰

فرانسوا بیست و پنج سالش شد که رفت شانل.
اونجا کار کرد،حدود بیست سال، از صفر شروع کرد، از شستن شیشه‌ها، از برچسب زدن اونها، از جابه‌جا کردن قفسه‌ها و بعدش کم‌کم دستیار شد.و بعدش خالق...

تو شانل یاد گرفت که صبر چیه، یاد گرفت که یه عطر، با یه ایده ساخته نمی‌شه، با هزار بار دور ریختن ساخته می‌شه...
با شب‌هایی که تو کارگاه می‌خوابی، با دست‌هایی که بوی مواد خام می‌گیرن و دیگه پاک نمی‌شن، با مچی که هر روز صبح زیر شیر آب می‌گیری و هر روز صبح بو می‌کنی و هر روز صبح می‌گی هنوز نه...

۲۰۰۶

فرانسوا اواخر ۵۰ سالگی، از شانل بیرون اومد،و به دیور رفت
صندلی عطرساز اصلی،صندلی بزرگی بود. ولی فرانسوا دیگه اون پسر بچه‌ی گراس نبود،مردی بود که بوی موندن رو می‌شناخت...

سال اول، هیچی نساخت،نشست و نگاه کرد. بو کشید، قفسه‌ها رو خوند، شیشه‌ها رو باز کرد،برگه‌ها رو بررسی کرد، با آدم‌ها صحبت می‌‌کرد و همینطور با خودش...

سال دوم، اولین عطرش رو ساخت

سال سوم، دیور یه عطر مردونه داشت به اسم دیورهوم عطر خوبی بود، تمیز، آیریس(زنبق) توش بود. ولی یه مشکل داشت: تا شب نمی‌موند.
فرانسوا یه روز صبح، تو کارگاه، اون عطر رو بویید،یک قطره روی مچش زد و بویید،گفت:این نیست.
دستیارش گفت:چی نیست؟
فرانسوا بهش گفت:این، بوی رفتن می‌ده، من بوی موندن رو می‌خوام...

دستیارش ساکت شد،فرانسوا بلند شد رفت سمت قفسه، شیشه‌ی آیریس(زنبق) رو برداشت برگشت گذاشتش رو میز،دستیارش نگاهش می‌کرد...
فرانسوا گفت: این رو سه سال تو سایه گذاشتن، مرده. ولی بوی موندن می‌ده...، این عطر، آیریس(زنبق) داره، ولی آیریس(زنبق) توش گم شده، من می‌خوام آیریس(زنبق) رو بذارم وسط...
دستیارش گفت:وسط؟ تو عطر مردونه؟ آیریس(زنبق)!بوی...،ولی نگفت بوی چی...
فرانسوا گفت:بوی چیه؟
دستیارش گفت: بوی... بوی زنونه، پودری آرایشی...
فرانسوا نگاهش کرد،گفت: تو تا حالا یه مرد رو از نزدیک دیدی؟
دستیارش گفت: یعنی چی؟

فرانسوا گفت: «یه مرد، واقعاً، نه اون چیزی که تو خیابون می‌بینی،یه مرد که شب‌ها بیدار می‌مونه، یه مرد که حرف نمی‌زنه،یه مرد که وقتی ازش می‌پرسی چی شده، می‌گه هیچی...،ولی تو می‌دونی که هست،یه چیزی هست، یه چیزی که نشون نمی‌ده، ولی هست.

دستیارش ساکت شد.
فرانسوا گفت: آیریس(زنبق)، بوی اون چیزیه که نشون نمی‌ده،بوی اون چیزیه که پنهونه، بوی اون سکوتیه که تو گلوشه، این بوی زنونه نیست؛ این بوی مرده، بوی چیزی که رفته، ولی هنوز هست🖤

شب

فرانسوا تو کارگاه موند،تنها، ساعت سه، میز جلوش پر از شیشه آیریس،مشک هندی و لوندر(اسطوخودوس)،سدر، وتیور،یه دفتر باز، یه مداد، یه فنجون قهوه‌ی سرد...
شش ماه بود که روی این عطر کار می‌کرد، هزاران بار فرمول عوض کرد،دست‌هاش بوی آیریس(زنبق) و مشک و چوب گرفته بود. شامپوش هم بوی عطر می‌داد،سگش وقتی می‌آمد تو کارگاه، عطسه می‌کرد😅

فرانسوا خسته بود،چونه‌ش رو گذاشته بود رو کف دستش،زل زده بود به شیشه‌ها، به آیریس(زنبق) نگاه کرد،، به اون پودر خشک،به اون سردی و تلخی...

یادش اومد؛ آنتوان،انبار،سه سال سایه.
یادش اومد چی گفت: آیریس(زنبق) عجله نداره.
فرانسوا بلند شد، رفت سراغ شیشه‌ی آیریس(زنبق) پیپت(قطره چکان)رو فرو کرد،چهار قطره چکوند تو ویال، یه قطره بیشتر از همیشه...

بعد رفت سراغ مشک هندی، شیشه رو باز کرد، بویید؛گرم بود، شیرین بود، ولی نه شیرینیِ شکر،شیرینیِ پوست،شیرینیِ یه چیز زنده.

دو قطره...
بعد اسطوخودوس،خشک، تمیز، سرد،یه قطره.
بعدشم سدر، یه قطره،بعد وتیور،یه قطره، بعد وانیل،فقط یه قطره...
فرانسوا ویال رو برداشت،تکون داد، مچ دستش رو زیر شیر آب گرفت،خشک کرد،ویال رو زد رو مچش.

بوییدش

چند دقیقه ایستاد...
نه از تعجب، از شناختن، از این که چیزی که شش ماه دنبالش بود، الان رو مچش بود،سرد بود،خشک بود، پودری بود، ولی زیرش، یه گَرمی،یه چیزی که فقط وقتی نزدیک بشی حس می‌کنی، یه چیزی که می‌گه من اینجام،ولی تو باید بیای🖤

فرانسوا چشماشو بست،بعد باز کرد،به مچش نگاه کرد،گفت:سلام.

بعد گفت:اسم تو، اینتنس دیورهوم یا همون دیورهوم اینتنسه.

صبح

فرانسوا از کارگاه زد بیرون،آفتاب تازه زده بود،هوای پاریس سرد بود،آسمون خاکستری،فرانسوا راه افتاد،سمت خونه، ولی تو راه، ایستاد.
به مچش نگاه کرد، بوی آیریس(زنبق)،بوی سردی،بوی خشکی، بوی موندن.

فرانسوا یه کاغذ برداشت،و نوشت:
آیریس(زنبق)، سه سال در سایه می‌مونه تا بمیره، بعد از مرده‌ش عطر می‌سازن، من هم سه سال در سایه موندم، من هم مردم،ولی از مرده‌م، یه عطر درومد، یه عطر که بوی خودمه،یه عطر که بوی موندن می‌ده.

فرانسوا کاغذ رو تا کرد، گذاشت تو جیبش.
رفت...

۲۰۱۱، پاریس

نسخه‌ی نهایی آماده شد(فرانسوا از نسخه ۲۰۰۷ راضی نبود و نسخه‌ی خیلی غلیظی بود،۴سال بعد از نو باسازی‌ش کرد)
بُطری مِشکی،شیشه‌ی مات،درپوش فلزی، اسمش همون اینتنس دیورهوم موند.

فرانسوا یه جمله درباره‌ش گفت؛ یه جمله‌ی کوتاه، ولی هر کلمه‌ش حساب شده بود...
یه شرقیِ خشک و موندگار، نت‌های گرد و پر، پیچیده تو چوب، که بهش شخصیت خشک‌تری می‌ده، یه مردانگیِ روشن و رام‌نشدنی.
مردانگیِ روشن و رام‌نشدنی، یعنی: می‌دونی من کی‌ام، ولی من به تو نمی‌گم،باید خودت بفهمی!

فرانسوا اون روز، تو دفترش، به بطری نگاه کرد،بطری مِشکی، ساکت،خشک، مثل خودش.
گفت: این همونه...
بعد بلند شد، کتش رو پوشید، از کارگاه زد بیرون...

پشت سرش، رو میز، یه بطری مِشکی موند،یه بوی آیریس(زنبق)، و یه چیزی که فقط کسی که نزدیک بشه می‌فهمه...

۲۰۱۱، پاریس، شب

فرانسوا تو خونه‌ش نشسته بود، شب بود،خانومش خواب بود، بچه‌ش خواب بود، فرانسوا خودش تنهایی توی تاریکی روی صندلی نشسته بود

شیشه اینتنس دستش بود، بازش کرد و بویید..
آیریس(زنبق)سرد،خشک، پودری
مثل آنتوان...
مثل گراس...
مثل اون روزی که ریشه رو گذاشت زیر بالشت...

فرانسوا یه قطره زد رو مُچش،بوییدش، یه ثانیه ایستاد،
بعد یه کاغذ برداشت و نوشت:

تقدیم به آنتوان...
تقدیم به پیرمردی که هیچ‌وقت از گراس نرفت...
تقدیم به پیرمردی که به من یاد داد عجله نکنم...
تقدیم به پیرمردی که سه سال تو سایه موند تا من بفهمم...

تقدیم به آنتوان.

فرانسوا کاغذ رو تا کرد. گذاشت تو جیبش. شیشه رو گذاشت رو طاقچه،رفت سمت پنجره،و نگاهی انداخت به پاریس، به چراغ‌ها، به تاریکی و...
گفت: آنتوان، من نگهدار شدم، بوها رو نگه می‌دارم، بوها رو از رفتن نجات می‌دم، این کار کوچیکی نیست.
بعد رفت، خوابید.

صبح. کارگاه

فرانسوا صبح زود رفت کارگاه، در رو باز کرد، چراغ رو روشن کرد،رفت سراغ قفسه،شیشه‌ی کهربایی رو برداشت شیشه‌ی آنتوان،بازش کرد،بو کشید.

( خاک، سردی، سه سال )

فرانسوا یه قطره از شیشه‌ی آنتوان رو ریخت رو مُچش،بعد یه قطره اینتنس دیورهوم زد روش و بویید
چند دقیقه مکث کرد
بعد گفت: آنتوان، اینو بهت تقدیم می‌کنم،این عطر، مال توئه،من فقط ساختمش، تو به من یاد دادی.

فرانسوا شیشه‌ی آنتوان رو گذاشت سر جاش، شیشه‌ی
اینتنس دیورهوم رو گذاشت کنارش.
رفت سمت میز، نشست،یه کاغذ برداشت و نوشت:

(Dior Homme Intense)

تقدیم به آنتوان
تقدیم به گراس
تقدیم به ریشه‌هایی که سه سال تو سایه موندن
تقدیم به بوهایی که نمی‌رن🖤

فرانسوا کاغذ رو گذاشت رو میز، بلند شد،کتش رو به‌تن کرد و از کارگاه بیرون رفت...

پشت سرش، رو میز، یه بطری مِشکی موند،یه شیشه‌ی کهربایی،یه بوی آیریس(زنبق)و یه کاغذ که روش نوشته شده بود: تقدیم به آنتوان.

گراس، ۲۰۱۵

آنتوان مرد.

توی باغ بود، نشسته بود زیر درخت،به گل‌ها نگاه می‌کرد، چشم‌هاش رو بست، و تموم شد🖤

مردم اومدن،دفنش کردن،تو همون باغ، زیر همون درخت.
کسی نموند،کسی تو انبار رو باز نکرد،کسی نبویید،کسی نگفت هنوز نه.
فقط ریشه‌ها موندن،تو سبد، تو سایه، سه سال،سه سال دیگه،سه سال بعد، هنوز مونده بودن.

پاریس، ۲۰۱۵

فرانسوا خبر رو شنید،تو کارگاه بود، نشست، به شیشه‌ی آیریس(زنبق)نگاه کرد، شیشه‌ی کهربایی،درِ چوب‌پنبه‌ای، ته‌ش یه چیز قهوه‌ای خشک.

فرانسوا شیشه رو برداشت،بازش کرد،بوییدش.
خاک،سردی،یه چیزی که تموم شده ولی نرفته🖤
فرانسوا یه قطره از شیشه رو ریخت رو مُچش، بعد یه قطره اینتنس دیورهومو زد روش.
بویید
چند دقیقه ایستاد.
بعد گفت:آنتوان، من نگهدار شدم، بوها رو نگه می‌دارم،تو رفتی،ولی موندی، تو، بو موندی.
فرانسوا شیشه رو گذاشت سر جاش، بلند شد،کتش رو پوشید و رفت...

پشت سرش، رو میز، یه شیشه‌ی کهربایی موند، یه بطری مِشکی،و یه بو...
بو نمی‌ره، بو می‌مونه.

پاریس، ۲۰۲۴ یه مغازه‌ی عطر فروشی

یه مردی اومد تو، جوون بود، ولی چشم‌هاش پیر بود،رفت سراغ قفسه،یه بطری از دیورهوم برداشت(اینتنس)
بویید...
لحظه‌ای متعجب شد...
فروشنده گفت:چیزی شده؟
مرد گفت:این...،این بوی چیه؟
فروشنده گفت:آیریس(زنبق) پودری، یه شرقیِ موندگار
مرد گفت:نه،من این بو رو می‌شناسم،این بوی...،اما حرفی نزد
فروشنده از روی کنجکاوی گفت:بوی چی؟
مرد گفت:بوی کسی که رفته ولی هنوز هست.(اه از این جمله‌ی مکرر🖤)
فروشنده ساکت شد.
مرد بطری رو خرید و رفت.

رفت سمت خونه، تو راه، ایستاد،مُچش رو بویید، بوی آیریس(زنبق)، بوی سردی، بوی خشکی...
یه تیکه کاغذ برداشت و نوشت:

تقدیم به کسی که نمی‌شناسم
تقدیم به کسی که این عطر رو ساخت🖤
تقدیم به کسی که بوی موندن رو به من داد
تقدیم به پناهجوی این رایحه

مرد کاغذ رو تا کرد، گذاشت تو جیبش و رفت.

ایران، ۱۴۰۵

نیمه شبی، مردی تو خونه‌ش نشسته بود...
شیشه‌ی دیورهوم اینتنس دستش بود
مایع عطر رو که خیلی اندک ته شیشه نشته بود تکان می‌داد...
ته شیشه سه قطر باقی مانده بود
مرد یه پاف زد روی مچش،با تمام وجودش استشمام کرد و ریه هاشو از اون پُر کرد
مکث کرد، یه‌تیکه کاغذ برداشت،با خودکار نوشت؛

در قلبمی،اما کنارم نیستی⭐️

مرد کاغذ رو تا کرد، گذاشت کنار شیشه🖤
بلند شد و از خانه بیرون رفت

پشت سرش، رو طاقچه، یه شیشه‌ی مِشکی مونده بود،یه کاغذ،و یه بو.
بو نمی‌ره، بو می‌مونه.

تقدیم به آنتوان.
تقدیم به فرانسوا داماشی.
تقدیم به همه‌ی نگهدارها.
تقدیم به پناهجویان روایح.

و تقدیم به آن‌ها که عطر می‌زنند، فقط برای اینکه بوی کسی را حس کنند که کنارشان نیست...

این داستان دیور هوم اینتنس بود🖤

دکانت این عطر رو تهیه کردم و به نظرم بوی خوبی داره پرفورمنس هم خوبه بخاطر زنبق یه حس مثل رژ لب و کاکائو کمی شیرینی و وانیلی ازش می‌گیرم شیک و خوبه ولی اونجورم نیست که از بو کردنش سیر نشم یا مثلاً بخوام همه سال استفاده کنم فارغ از جوایز زیادش یشتر به درد قرارهای خاص میخوره بخصوص اگه دیت باشه خانوم پسنده حتی میتونه یونیسکس باشه

یعنی واقعا از لوکس بودنش هر چی بگم کم گفتم کافیه واسه یه مال گردی قراری جایی استفاده کنید تا متوجه منظورم بشید.. پرفورمنسش آنچنان که تو نظرات بقیه سایت ها میگن بد نبود شاید قیمت انتظاراتو بالا میبره، اما یه ساعت خط بو و هاله ی خوبو داره. اگر مشکلی با حمل دکانت ندارید وظیفه یه عطر لوکس ۴۰ میلیونی (در آینده نه چندان دور هم قراره بگیم یادش بخیر) رو به نحو احسنت انجام میده.
و البته امیدوارم یه روزی برسه که هیچ حسرت و دغدغه ای در دل هموطنان عزیز باقی نمونه...

با سلام خدمت دوستان عطر افشانی دیور هوم اینتس نزدیک به دو ساله که تو برنامه خرید منه ولی هنوز شرایط مهیا نشده بتونم تهیه کنم و از این بابت خیلی ناراحتم و امیدوارم شرایط اقتصادی خوب بشه تا بتونم این قول خوش رایحه رو تو کلکسیون خودم داشته باشم با امید آینده بهتر برای دوستانم ، موفق و خوش پوش و خوش بو باشید

عطر به شدت شیرینه. ممکنه برای همه دلنشین نباشه

با اولین اسپری بعد چند ثانیه به وضوح میشه بوی وانیل و زنبق (بویی زعفرون مانند ) بویایی رو درگیر میکنه
بوی دونه سدر تقریبا کم حس میشه و حس تازگی و بوی خزره اش خیلی کمتر از بویایی شیرینه
موندگاری وحشتناک عالی داره.
پخش بو برا من بیشتر از ۶ ساعت بود به خصوص توی محیط هایی که وارد میشی یهویی عطر شروع به پخش بو میکنه و تقریبا میشه گفت زمانی که میزنی اگر تو محیط گرم باشی اکثرا ازت میپرسن عطرت چیه

به نظر من برای مردا خیلی جالب نیست عطره ولی خانم ها خیلی میپسندن

گرماش زیاد حس میشه و من بوی شکلات میفهمم
انگار توی یه عمارت چوبی تاریک پشت یه میز بزرگ چوبی تیره نشستی و داری یه فنجون نوشیدنی گرمی که هاتچاکلته ولی کمی دارچین داره کنار یه شومینه گرم تو هوای نسبتا سرد
تصور من این بود.
سلیقه ی امضای من نشد ولی ازش راحت گذر نکردم

ترکیبات این عطر جوریه که تو ذهن من مثل بوی هویجه (به خصوص ترکیب سدر و خس خس و کهربا)
البته با کمال احترام به عزیزانی که غیرت دارن روی این عطر.
این مغز مریض منه که بوی هویج پردازش کرد😵‍💫
ولی بازم دوستش دارم ، واقعا کار با ارزشیه