منظورشون اینه که این عطر مناسب هوای بسیار سرد هست و حتی شاید بدرد زمستان معتدل هم نخوره... اگر مثلا در دمای ۲۰ درجه تستش کرده باشید تجربه متفاوتی از تست این عطر در دمای صفر درجه خواهید داشت.

درود، به هیچ عنوان به این نظرات منفی توجه نکنید؛ عطر بسیار خوشبویی هست؛ ممکنه بین عطربازان به خاطر فراگیر شدن بین عموم مردم در دهه نود جایگاهی نداشته باشه، اما اگر نسخه اصل کار از بوگارت رو تهیه کرده باشید (نه اسانس و...)، در بین عموم مردم بسیار جذاب و دلنشینه. وایبی که از این عطر می‌گیرید؛ مثل اینه که در اردیبهشت ماه در شهرهای مازندران تشریف ببرید به پیاده‌روی، بوی سرمست کننده بهار نارنج و سایر مرکبات در فضا پخشه و هوا هم هنوز گرم و شرجی نشده و آدم دوست داره با تمام وجود اون رایحه رو وارد ریه‌هاش کنه و غرق در لذت بشه.
اوایل دهه نود؛ من از اسانس روغنی این عطر استفاده میکردم (چندان با عطر اورجینال آشنایی نداشتم و حقیقا توان مالی خریدش رو هم نداشتم...) و خیلی دوستش داشتم؛ و کلی هم بازخورد مثبت گرفته بودم. اما بعد از ۹۲ یا ۹۳ دیگه هیچ وقت اسانس با کیفیت این کار رو پیدا نکردم.
یه چیز جالب دیگه هم اینکه، من اون موقع با طبع عطرها آشنا نبودم و چون تبدیل شده بود به عطر امضام (!)، توی تابستون چند سری ازش استفاده کردم و باعث شد کلا برای مدتی از عطر فاصله بگیرم؛ چون واقعا حال بهم زن میشد! احتمالا تابستان ۹۰ بود.
خلاصه اینکه بدون در نظر گرفتن نظرات منفی استفاده کنید و لذتش رو ببرید.
پاییز ۹۱ اما دانهیل لندن رو خریده بودم (اسانس) و اونم به شدت تو پاییز جذاب بود؛ این عطر هم طبع معتدلی داره و مختص پاییز و اوایل بهاره، یادمه چند سری اینم توی تابستون پوشیده بودم و حالم گرفته شد!
خلاصه اینکه لذت بردن از رایحه تا حد زیادی به فصل، زمان، مکان، اورجینال بودن کار و خاطرات بویایی بستگی داره.

متن زیر ترجمه ای است از کتاب A Century of Scents، اثر لیزی اوستروم، کتابی که سفری تاریخی و روایی به دنیای عطرسازی قرن بیستمه و داستان ۱۰۰ عطر برجسته این قرن رو روایت می کنه...

عطر دیسکو

چارلز روسون، بنیان‌گذار لوازم آرایشی رولون، عاشق این بود که روی اعصاب آدم‌ها برود. رئیس شدن برای چنین آدمی احتمالاً چیزی شبیه کابوس بود. خودش یک‌بار با لحنی به‌ظاهر دوست‌داشتنی درباره کسب‌وکارش گفته بود: «باید حسابی سفت و سخت باشی. همین که شل بگیریم، خیلی زود سقوط می‌کنیم.» او حتی کارمندانی را که فقط یک گیره کاغذ را اشتباهی داخل سطل زباله می‌انداختند، بازخواست می‌کرد. روسون در طول پنجاه سال فعالیت حرفه‌ای‌اش موفق شد بسیاری از بانوان سرشناس صنعت زیبایی را به خشم بیاورد؛ از همه معروف‌تر الیزابت آردن بود که او را «آن مرد» صدا می‌زد. خب، وقتی یک ایده خوب داری، چرا هدرش بدهی؟ چارلز هم نام اولین افترشیو خود را گذاشت... «That Man» (آن مرد).

با اینکه روسون در مقام یک مدیر، تا حد یک مستبد کنترل‌گر پیش می‌رفت، رولون به‌عنوان یک برند در ایجاد میل و حسرت نسبت به محصولاتش واقعاً استاد بود. کافی است امروز دوباره بعضی از آگهی‌های چاپی قدیمی این شرکت را بخوانید تا موقع تایپ کردن هم اعصابتان به‌هم بریزد! آن‌ها در استفاده از روان‌شناسی معکوس مهارت فوق‌العاده‌ای داشتند. مثلاً رژلب قرمز Fire and Ice را با مجموعه‌ای از سؤال‌ها تبلیغ می‌کردند تا مشخص شود آیا خواننده مجله آن‌قدر جسور هست که چنین رنگی بزند یا نه. فقط کسانی که از میان پانزده سؤال، دست‌کم به هشت مورد جواب «بله» می‌دادند ــ از جمله «آیا خز سمور، حتی وقتی تن زن‌های دیگر است، هیجان‌زده‌تان می‌کند؟» ــ شایسته پوشیدن این رنگ جسورانه محسوب می‌شدند.

وقتی Charlie در سال ۱۹۷۳ عرضه شد، روسون به سال‌های پایانی زندگی‌اش نزدیک می‌شد، اما هنوز هم می‌خواست یک قدم از رقبایش جلوتر باشد؛ و طبیعی بود که این بار اسم خودش را پای یک عطر بگذارد. او همیشه در پیش‌بینی اینکه مشتری‌ها بعد از این چه چیزی خواهند خواست، مهارت داشت؛ از لاک ناخن و رژلب‌های هماهنگ گرفته تا پودرهای معطر صورت که با حال‌وهوایی نوستالژیک، یادآور بنفشه‌های پارمای محبوب اواخر قرن نوزدهم بودند.

وقتی نوبت به ساخت معروف‌ترین عطرش رسید، چارلز و تیمش نسلی تازه از زنان جوان و پرانرژی را پیش روی خود می‌دیدند؛ زنانی که بله، عطر می‌خواستند، اما حاضر نبودند حقوق یک هفته‌شان را پای یک شیشه عطر خرج کنند. Charlie عطری گل‌فام و آلدهیدی بود که می‌توانست جایگزینی کاملاً قابل‌قبول برای عطرهایی مثل Chanel N°5 باشد، آن هم با کسری از قیمت آن‌ها. ارزان و سرخوش بود؛ درست مثل یک شلوار پاچه‌گشاد براق که می‌پوشیدید و راهی دیسکو می‌شدید، جایی که همه مشغول تقلید حرکات رقص فیلم Saturday Night Fever بودند. Charlie بدون هیچ خجالتی عطری عامه‌پسند و بازارگسترده بود؛ با همان حال‌وهوای شیرین و کمی «پنیرکی» و اغراق‌آمیز دوست‌داشتنی که از موسیقی Bee Gees سراغ داریم.

رولون در تبلیغات Charlie برای تأکید بر قیمت مناسب آن، مستقیماً با مخاطب و با ضمیر «تو» حرف می‌زد؛ انگار دو نفر در یک گفت‌وگوی صمیمی و خصوصی نشسته‌اند. شاید اینجا چند تأثیر فرهنگی با هم قاطی شده باشد، اما تقریباً انگار صدای خود عطر Charlie همان صدای چارلیِ فرشتگان چارلی بود. تبلیغ با حرف‌های نرم و اطمینان‌بخش، دختران تازه‌متولدشده‌ی «Charlie girl» را مورد تعریف و تمجید قرار می‌داد و به آرزوهایشان دست می‌گذاشت: «تو از زندگی بیشتر می‌خواهی، از عشق بیشتر می‌خواهی، از خودت بیشتر می‌خواهی.» بعد هم پیشنهاد می‌کرد که Charlie آمده تا با «بوی فوق‌العاده جذاب و جوانانه‌اش» به آن‌ها کمک کند. البته این صمیمیت بیش‌ازحد دوستانه، از نگاه امروز احتمالاً کمی تحقیرآمیز و از بالا به پایین به نظر می‌رسد.

رولون برای حضور در یک تبلیغ تلویزیونی جدید، بازیگر Shelley Hack را هم به خدمت گرفت. این تبلیغ نمونه‌ای درخشان از تدوین یکپارچه و بی‌نقص بود. دوربین شلی را دنبال می‌کند که با لباس ساتن یک‌تکه‌اش، کاملاً مشخص است Charlie را روی گردنش اسپری می‌کند ــ البته بیشتر عطر روی گونه‌اش می‌رود و نزدیک است داخل چشمش هم برود! ــ بعد از ماشین صورتی‌رنگش پیاده می‌شود و با حرکتی عجیب که ترکیبی از قدم‌زدن و چرخیدن است، وارد یک کافه یا بار کوکتل می‌شود.

آن‌جا همچنان به چرخیدن ادامه می‌دهد و مرتب موهایش را تکان می‌دهد تا یادمان نرود که عطر دائماً در حال پخش شدن از اطراف اوست. این صحنه آن‌قدر معروف شد که بعدها در Donny & Marie Show هم دستمایه شوخی قرار گرفت؛ جایی که بدل ناشیِ شخصیت Charlie در ماشین گیر می‌کند، شلوارش پاره می‌شود و یک میز را هم واژگون می‌کند.

موسیقی همراه تبلیغ، ساخته موسیقی‌دان کاباره، Bobby Short، به‌اندازه تیتراژ سریال‌های The Waltons و Little House on the Prairie سمج و ماندگار بود. وارد مغزتان می‌شد و بیرون نمی‌آمد؛ تا اینکه دفعه بعد که برای خرید به داروخانه می‌رفتید، در کنار جوراب‌شلواری و رنگ مو، یک شیشه Charlie هم داخل سبد خریدتان می‌انداختید.

Charlie شبیه Mateus Rosé بود؛ همان نوشیدنی صورتی‌رنگی که در همان دهه کمک کرد نوشیدنی از یک کالای نسبتاً لوکس و خاص به چیزی عمومی‌تر و در دسترس‌تر تبدیل شود و امروزه هم گاهی با حالتی شبیه یک «لذت گناه‌آلود» به آن نگاه می‌شود. Charlie هم هنوز برای کسانی که دنبالش بگردند وجود دارد؛ آماده است به محض اینکه درش را باز کنید، دوباره با یک چرخش رویایی به همان روزهای گذشته برگردد.

عطرافشان دکانت نمی‌فروشه، فقط سمپل و فول باتل، برای تهیه دکانت باید به سایت‌هایی مثل عطرآ..م..ی..ن یا خ..ل..ی..ف..ه..چ..ی مراجعه کنید. این کار هم حدود ۶۰۰ تا ۷۰۰ هزار تومان به ازای هر میل قیمت داره.
در کنارش پیشنهاد می‌کنم که یک میل لالیک وایت این بلک هم تهیه کنید.

<p>متن زیر ترجمه&zwnj;ای است از کتاب A Century of Scents، اثر لیزی اوستروم، کتابی که سفری تاریخی و روایی به دنیای عطرسازی قرن بیستمه و داستان ۱۰۰ عطر برجسته این قرن رو روایت می&zwnj;کنه...<br />
<br />
عطر جوان&zwnj;های یاغی دهه ۹۰<br />
<br />
دست&zwnj;ها بالا! چه کسی در دهه ۹۰ یک شورت باکسر Calvin Klein داشت؟ یا یواشکی باکسر دوست&zwnj;پسرش را می&zwnj;پوشید؟ هنوز هم یکی گوشه کشوی لباس&zwnj;هایتان مانده؟ همان رنگ خاکستری دلگیر آسمان یک صبح ابری، منتظر اینکه یک روز سر از تبلیغ پودر لباسشویی دربیاورد؟ خجالت نکشید؛ قدرت Calvin Klein در این دهه هنوز حسابی زیاد بود و این بار CK One داشت جای Obsession را می&zwnj;گرفت و تبدیل می&zwnj;شد به آب مقدس جدیدش. چند اسپری از این عطر مشترک زنانه و مردانه، با آن شیشه ساده و طراحی سرد و صنعتی&zwnj;اش، انگار بلیت ورود به یک جمع خاص بود؛ جمعی از دخترها و پسرهای بیست&zwnj;وچندساله که با لباس&zwnj;های مشکی، سفید و خاکستری گوشه&zwnj;ای می&zwnj;ایستادند، دست به سینه همدیگر را نگاه می&zwnj;کردند یا طوری با حرارت دست تکان می&zwnj;دادند که انگار دارند درباره یک مسئله خیلی مهم بحث می&zwnj;کنند؛ مثلا اینکه چرا باید آن تاپ&zwnj;های افتضاح بندباریک را بپوشند که نصف بازوهایشان را بیرون می&zwnj;اندازد.<br />
<br />
CK One نسخه یاغی و بی&zwnj;قید Friends بود؛ یا دست&zwnj;کم صفحات مجلات اواسط دهه ۹۰ که مدل&zwnj;هایی مثل Kate Moss و دیگر مدل&zwnj;های لاغر و رنگ&zwnj;پریده آن دوران را نشان می&zwnj;دادند، می&zwnj;خواستند این&zwnj;طور به نظر برسد. هیچ کاری نکردن، هیچ&zwnj;وقت این&zwnj;قدر مهم به نظر نرسیده بود؛ ژست&zwnj;هایشان در اصل خیلی شبیه نوجوان&zwnj;هایی بود که بعد از مدرسه کنار ایستگاه اتوبوس ولو می&zwnj;شوند، فقط با کمی کلاس و اعتبار بیشتر. مثل بازیگران سریال&zwnj;های نوجوانانه آن دوران، نزدیک سی سالشان بود ولی هنوز وانمود می&zwnj;کردند بچه&zwnj;اند.<br />
<br />
با اینکه خود شیشه عطر هیچ&zwnj;وقت در تبلیغات دیده نمی&zwnj;شد، انگار این مدل&zwnj;ها همه یک شیشه CK One را با هم شریک بودند؛ درست مثل شیشه نوشیدنی&zwnj;ای که ممکن بود دست&zwnj;به&zwnj;دست بینشان بچرخد، یا حتی انگار قرار بود عطرهایشان را هم با هم عوض کنند. مثل همان زوج&zwnj;های تبلیغاتی که یک تکه آدامس را با هم نصف می&zwnj;کردند، باحال بود که این ترکیب مرکباتی و کمی جوزدار را با هم شریک شوید و با اولین تجربه&zwnj;های عطری، بخش دوگانه و غیرجنسیتی شخصیتتان را هم بپذیرید. برای دخترها حتی مد شده بود که به اسپری خود شیشه کاری نداشته باشند، درش را باز کنند و عطر را مثل یک مرد با دست روی پوستشان بزنند.<br />
<br />
CK One در نهایت همان عطر آرمانی نوجوان&zwnj;های اواسط تا اواخر دوره بلوغ بود؛ نسلی که داشت کم&zwnj;کم از نوسانات اخلاقی نوجوانی فاصله می&zwnj;گرفت و اصلا دلش نمی&zwnj;خواست کسی بفهمد هنوز برنامه&zwnj;های تلویزیونی مخصوص نوجوان&zwnj;ها را تماشا می&zwnj;کند. شیشه CK One چیزی بود که باید روی قفسه اتاق خواب گذاشته می&zwnj;شد تا بقیه ببینند؛ در عین حال، صاحبش باید طوری رفتار می&zwnj;کرد که انگار چیزهای خیلی مهم&zwnj;تری برای فکر کردن دارد تا یک عطر مسخره. برخلاف مشتری&zwnj;های عطرهای لوکس اوایل قرن بیستم، خیلی از طرفداران CK One احتمالا پول خرید لباس&zwnj;های Calvin Klein را نداشتند و بیشتر سراغ لباس&zwnj;های معمولی و هودی&zwnj;های برنددار می&zwnj;رفتند و آنها را با شلوارهای جین کوتاه یا دست&zwnj;کاری&zwnj;شده می&zwnj;پوشیدند. بتشان، که طبیعتا باید یک شیشه CK One هم می&zwnj;داشت، Jared Leto در سریال My So-Called Life بود؛ موهای او و لباس&zwnj;های چهارخانه و نامرتب سبک جوان&zwnj;های یاغی دهه ۹۰ آن&zwnj;قدر به ظاهر Claire Danes می&zwnj;خورد که انگار هر لحظه ممکن بود این دو عطرهایشان را هم با هم عوض کنند؛ فقط اگر بالاخره دست از این همه کش دادن ماجرا برمی&zwnj;داشتند و با هم وارد رابطه می&zwnj;شدند.<br />
<br />
با همه این شوخی&zwnj;ها، CK One واقعا عطر باهوش و هوشمندانه&zwnj;ای بود. همراه با L&rsquo;Eau d&rsquo;Issey، سبک مرکباتی و شاداب قدیمی را دوباره از بایگانی بیرون کشید و به عطرهای سبک و راحت چیزی تازه برای گفتن داد. همه آن&zwnj;قدر به تقسیم&zwnj;بندی &laquo;مردانه&raquo; و &laquo;زنانه&raquo; عادت کرده بودند که یک عطر &laquo;برای هر دو&raquo; جسورانه و شدیدا مدرن به نظر می&zwnj;رسید؛ درست همان&zwnj;طور که چهار سال قبل&zwnj;تر، آن شاهکار طراحی دهه ۹۰، آب&zwnj;مرکبات&zwnj;گیر لیمویی Philippe Starck، همه را هیجان&zwnj;زده کرده بود که ببینند با یک لیمو چه کارهایی می&zwnj;شود کرد، انگار تا آن روز هیچ&zwnj;کس در دنیا آبلیمو نگرفته بود.<br />
<br />
CK One که زمانی انتخابی متفاوت و کمی خلاف جریان بود، حالا خودش تبدیل به یک کلاسیک شده. خیلی از کسانی که آن روزها از آن استفاده می&zwnj;کردند هنوز احتمالا ته یک کشو کمی از آن دارند؛ گاهی در روزهای گرم سراغش می&zwnj;روند، اما بیشتر اوقات همان&zwnj;جا می&zwnj;ماند، از ترس اینکه شاید حالا دیگر کمی برای این بچه همیشه خونسرد و باحال پیر شده باشند. با این حال، هنوز هم یک جورهایی تحت تاثیر اعتمادبه&zwnj;نفس و ژست بی&zwnj;خیال و جذابش هستند.</p>

درود
به نظرم قبلش از هر دو دکانت تهیه کنید و بعدش تصمیم به خرید فول باتل بگیرید. اما وقتی می‌فرمایید عاشق روایح تنباکویی هستید، قطعا هرود برای شما جذاب‌تر خواهد بود.

درود جناب طاهری
با این مرثیه‌ای که شما نوشتی، حداقل باید نمره ۹ رو براش ثبت می‌کردی 😂 آخه دیگه نمره رایحه ۶ و پخش و ماندگاری ۴ اینقدر ناراحتی نداره 😶‍🌫️

درود جناب طاهری

شاید باید پا رو فراتر بذاریم و بگیم، عطر بدون عطار رو نباید خیلی جدی گرفت! حالا میخواد اروپایی باشه، اماراتی باشه یا چینی و...

آیا من عطر اماراتی یا عطر بدون عطار ندارم؟ دارم! اما نیازی نمی‌بینم توی بوق و کرنا کنم که آی ملت این خود خود فلان عطره یا حتی ازش بهتره.

با واقعیت کنار میام، پول ندارم، اما برای ارضای نیاز عطربازی، گاهی تهیه می‌کنم و فعلا هم قصد ندارم به هیچ عنوان سمتشون برم... همین‌هایی که دارم کافیه. و واقعا با قیمت‌های فعلی هم خریدشون هیچ توجیهی نداره، چرا باید ۹ تومن بدم بابت این عطر وقتی می‌تونم با هزینه کمی بیشتر یا حتی کمتر! از لالیک، دیویدوف، یوپ، بنتلی، کالوین کلین، بوگارت و... بخرم؟

دقیقاً
حداقل دیگه با این قیمت‌ها ارزش خرید ندارن... و وقتی قرار نیست فول باتل تهیه بشه، حتی ارزش خرید دکانت هم ندارن.
اما اروپایی‌ها داستانش متفاوته، حتی اگر توان خرید فول باتل هم نباشه، در هر صورت برای لذت بردن از رایحه و آشنایی با یک اثر هنری، ارزش خرید دکانت دارن.
اوضاع مالی که بهتره صحبتش رو هم نکنیم، روز به روز فقیرتر میشیم...

درود سعید عزیز
من کلا از اماراتی‌ها قطع امید کردم! به قول شما، این مدت هرچی دکانت اماراتی تست کردم باب میل نبود که نبود! بودند عطرهای اروپایی که اصلا از رایحه خوشم نیومد، اما کیفیت، شفافیت و تراز رایحه برام تحسین برانگیز بودن.
من گاهی شیشه دکانت‌هام رو ردیف می‌کنم و بدون نگاه کردن به لیبل، بو می‌کنم تا ببینم رایحه رو درست تشخیص میدم یا نه، اما هر وقت به یک دکانت اماراتی می‌رسم، کاملا اعصاب بینی تحریک میشن و حس ناخوشایندی در قیاس با یک کار اروپایی به سراغم میاد.
به نظرم این شفافیت و کیفیت رایحه هست که به عطر هویت میده، اما اکثر عطرهای اماراتی (نمی‌گم همه، چون به هر حال معدود خوب هم پیدا میشه) شفاف نیستن! انگار یک لایه مه و غبار جلوشون رو گرفته.
چند روزیه دارم سبد خرید جدید دکانت‌هام رو می‌چینم، بازم توش چندتایی کار اماراتی گذاشتم اما دوباره پشیمون شدم و همه رو پاک کردم... اونم با این قیمت‌های وحشتناکی که پیدا کردن.
خلاصه اینکه فعلا پشت دستم رو داغ کردم که کار اماراتی نخرم و صبر کنم، تا بودجه کافی برای خرید یک کار اصیل رو کنار بذارم تا حداقل یه چیزی تهیه کنم که وقتی خودم بوش می‌کنم، لذت ببرم، وگرنه کسی که عطرباز نباشه، همون کار اماراتی و حتی یه سری اسانس‌ها هم براش خوشاینده، اما وجدان من عطرباز وقتی از یه عطر اماراتی استفاده کردم همش در عذابه، چون نمی‌تونم اون طور که باید از رایحه لذت ببرم...