آرماف ترس نویت، تلاشی برای نزدیک شدن به حس و حال کرید گرین آیریش افسانه‌ای.

بخوام از وایبش بگم، یه عطر خنک، سبز و با طراوت که حس قدم زدن توی یه جنگل بارون خورده رو تداعی می‌کنه، اینگار بوی خزه‌های روی تنه درخت‌ها، توی هوا پیچیده.

با اینکه قیمت بالایی نداره، اما کیفیتش قبل قبوله، البته مثل همه دوپ‌ها، یه چیزی کم داره! «اصالت»، همون امضایی که نسخه اورجینال رو توی روح و روان ما حک می‌کنه.

برای یک عطرباز حرفه‌ای شاید کاملا ارضا کننده نباشه، اما با توجه به شرایط فعلی، انتخاب بدی نیست.

وان من شو؛

رایحه‌ای از عصر طلایی مردانگی.

اصیل، قدرتمند و استوار؛

برای مردی که متفاوت بودن را انتخاب کرده است.

بلو فور من؛ تمیز، خنک و پرانرژی… دقیقاً مثل ماریو، مثل بچگی‌هامون...

دیروز تولد ۳۳ سالگیم بود، اما هنوز ته دلم حس می‌کنم ۱۸ سالمه.

این لگو هدیه‌ٔ خواهرم بود؛ یک‌روزه سرهمش کردم و همون موقع با خودم گفتم بین عطرهام کدومش بیشتر به شخصیت ماریو میاد… که بلو فور من نزدیک‌ترین گزینه بود.

امسال عطر هدیه نگرفتم، اما این کاراکتر خاطره‌انگیز دهه‌شصتی‌ها و هفتادی‌ها حسابی حالمو خوب کرد.

چه روزها و شب‌ها که پای این بازی ننشستیم، راه‌های مخفی پیدا کردیم، حرص خوردیم و… حتی یادمه وقتی تمومش کردم، اشک ریختم.

شما بگید، ماریو اگه عطر بود، بوی چی می‌داد؟

مالیزیا اومو وتیور برای من بوی نوستالژیه (بوی جعبه اصلاح پدر)

احتمالاً خنک‌ترین عطریه که تا حالا تست کردم، چند روزیه هوای شمال خیلی گرم شده و تنها عطری که سرحالم میاره، این شیطون بلا هست 😄

دیروز جای دوستان خالی، رفتیم به جنگل‌های اطراف ساری، قبل رفتن فکر کنم حدود ۱۰ یا ۱۲ پاف به گردن و پیراهنم اسپری کردم، چندین ساعت توی جنگل بودیم و موقع برگشت، وقتی توی ماشین نشستم، گفتم چقدر بوی خوبی میاد! یه لحظه یادم رفته بود؛ چی اسپری کردم که یادم اومد مالیزیا اومو زدم! با اینکه عاشق بوش هستم، اما این حجم از جذابیت بعد از چند ساعت غافلگیرم کرد.