« چشمهایش را باز کرد، گفت: این بوی باغ است. بوی آب است،بوی کسی است که منتظر مانده.»

ونوس خانم احساسی که از خوندن داستانتون پیدا کردم رو نمیتونم توصیف کنم. مرسی که انقدر خوب نوشتید، اینجا، برامون.

برام جالب شد بدونم کامنتتون رو از چه لحاظ فنی میدونید. چون به شیوه نگارش ادبی/حسی حمله کردید تصورم این هست کامنتتون رو فنی و ابژکتیو میبینید. چه قسمت هایی از متن تون؟

البته فرمودید مجالی برای ادامه بحث ندارید. بدشانسی ای که آوردید اینه که برعکس شما بنده این روزها خیلی بی کارم. به هر حال از نظر من کامنت اولیه ای که درباره این عطر نوشتید اتفاقا کاملا حسی هست و تفاوت چندانی با اون «عطر در گوشم نجوا میکند...» هم نداره، فقط درش از زبان و واژگان متفاوتی استفاده شده.

بیش از این مزاحم وقت ارزشمند شما نمیشم آقا مهرداد.

همین تک جمله ی شما به نظرم بسیار پرمعناتر از متن چندین خطی ایشون بود.

چه چیزهایی دیدید؟

کاملا.

یه نقد/ریویوی کاملا معمولی. همون قدر معمولی که نویسنده قصد داره به خود عطر نسبت بده. استفاده از تعابیر "سنتتیک"، "ژنریک"، و "هیچ کاراکتری نداره" هیچ کدوم باعث نشده خواننده ای که هرگز عطر رو ندیده بتونه ویژگی خاصی به عطر نسبت بده و اصولا اون رو به مثابه چیزی، هر چیزی، در نظر بگیره. چنین نوشته هایی چیزی به این دنیا اضافه نمیکنه. نوشته بشه یا نوشته نشه، فرقی نمی کنه.

«رایحه تابستانی‌ست؛ اما گاهی میانه یک زمستان بدرنگِ مالامال از پلیدی به کار خواهد آمد. می‌تواند کنار گوشتان نجوا کند: من هم اشک می‌ریزم، من هم تو را می‌دانم، و من هم خسته ام و رنج کشیده.. اما دعا خواهم خواند!»
چه خوب بود…

امشب، فرو رفته در آلو، چرم، امبر و تمشکی به جا و به اندازه، به زن گران قیمتی تبدیل میشوم. زنی که پالتوی خوب میپوشد، صدایش دورگه است و در پیاده روهای خیابان پنجم به سوی آپارتمانش قدم برمیدارد. نه این آدمی که شیر را به روی او بسته اند و هیچ از او برنمی آید.

ناگهان به یاد آوردم اینجا تنها مدیوم باقیمانده برای برقراری ارتباط نوشتاری هست. و خوب، چون باید از عطر گفت مینویسم که چند روز قبل پیرو یک اپیزود دشوار اما موفقیت آمیز بحث، داد و بیداد، بلافاصله و به هر زحمتی بود خریدمش. تا اندوه، به عطر وانیلی اورینتال مخلوط با کمی، فقط کمی گل مریم، آغشته و تحمل پذیر بشود. دژا وو از نظر من بیش از هر چیز یک کار وانیلی گورماند هست تا گلی. وسطهای کار گل مریم قشنگی برای مدت کوتاهی بیرون میاد. دوستش دارم و این روزها رو باهاش میگذرونم.

حالا اگر طرف باز چند تا دلیل بیاره برای این به اصطلاح شاهکار بودن، مثلا بگه ترکیب فلان نت و فلان نت فلان حس رو ایجاد کرده و یه حالت مخملی ای شبیه فلان چیز به ما میده که با هیچ چیز قابل مقایسه نیست و به قولی ما رو قانع کنه، باز قابل قبول تر هست برای من. ولی اینکه یک نفر بیاد بنویسه صرفا فلان کار لویی ویتون شاهکاره اصولا اعصاب خرد کنه.
من فکر میکنم صرف تعریف کردن به شیوه شاعران عصر غزنوی نیست که شما رو اذیت میکنه. بلکه بی بنیه بودن اون تعریف هست. حتی میشه یه متن نوشت که ف فبیولس عجب بوی پودر بچه ی جانسون اند جانسون آمیخته با فلان چیزی میده که آدم رو بلافاصله میبره به فلان جا و بعد با خوشحالی تهش اضافه کرد که عجب شاهکاری. و اون‌وقت این تعریف خوبه، و درسته.