AMOUAGE - Purpose

بعضی رابطه‌ها با یک بوسه تمام نمی‌شوند؛ با یک سکوت تمام می‌شوند. همان سکوتی که بعد از آخرین جمله میان دو نفر می‌افتد و هیچ‌کدام حاضر نیستند نخستین کسی باشند که آن را می‌شکند.

من و او، سال‌ها در همان سکوت زندگی کردیم.

اولش عشق بود. یا دست‌کم آن‌قدر شبیه عشق بود که کسی به خودش زحمت نداد بپرسد آخرش چه خواهد شد.

او را نخستین‌بار در گالری کوچکی دیدم؛ جایی میان دیوارهای سفید، تابلوهای نیمه‌تمام و بوی رنگ روغن. کنار تابلویی ایستاده بود که سراسر قرمز بود؛ قرمزی تیره، مثل زخمی که تازه بسته شده باشد.

گفتم: «این نقاشی تموم شده؟»

گفت: «نه.»

پرسیدم: «پس چرا دیگه روش کار نمی‌کنی؟»

نگاهم کرد و گفت: «چون بعضی چیزها وقتی کامل بشن، دیگه دوست‌داشتنی نیستن.»

همان‌جا باید می‌فهمیدم. ادم عاشق، استادِ نفهمیدن است.

سال‌های نخست، همه‌چیز بوی Purpose می‌دهد. شروعش با کندر، فلفل صورتی، ترنج و بخور است؛ روشن، خشک، ادویه‌ای و کمی تند. رایحه از همان ابتدا شیرینیِ آسان و دل‌فریب ندارد. انگار چیزی در آن از تو می‌خواهد که جدی‌تر نگاه کنی. ساختار رسمی عطر نیز همین مسیر را دنبال می‌کند و در قلب خود به زردچوبه، رز، جیر و مُر می‌رسد و در پایه با زعفران، جیر، جیرمانتوس، چوب‌های دودی و مشک، عمق بیشتری پیدا می‌کند.

اما اگر بخواهم بویش را فقط با نام نت‌ها توضیح بدهم، Purpose را از دست داده‌ام.

برای من، بوی کاغذی‌ست که رویش نامه‌ای را با عصبانیت نوشته‌ای و بعد پشیمان شده‌ای. بوی انگشت‌هایی که هنوز اندکی بوی بخور و ادویه می‌دهند. بوی اتاقی که در آن دو نفر همدیگر را دوست داشته‌اند، اما مدت‌هاست دیگر بلد نیستند چگونه.

کندر در این عطر، رایحه‌ای روحانی و خشک ایجاد می‌کند؛ چیزی میان دود، رزین و هوای گرم. فلفل صورتی به آن حرکت می‌دهد و ترنج، لحظه‌ای روشنایی می‌آورد.

مثل ابتدای یک عشق.

هنوز همه‌چیز امکان‌پذیر است. هنوز می‌توانی آینده را خیال کنی. هنوز نمی‌دانی قرار است چه چیزی را از دست بدهی.

او عاشق نقاشی بود. من عاشق خودش. این دو، شبیه هم به نظر می‌رسیدند؛ اما نبودند.

او می‌گفت: «من نمی‌خوام کسی منو نجات بده.»

می‌گفتم: «منم نمی‌خوام نجاتت بدم.»

دروغ می‌گفتم. می‌خواستم نجاتش بدهم؛ از خودش، از گذشته‌اش، از آن اندوهی که همیشه در چشم‌هایش بود. و شاید همین، نخستین اشتباه من بود.

Purpose هرچه جلوتر می‌رود، از آن تیزیِ آغازین فاصله می‌گیرد. رز و زردچوبه وارد می‌شوند؛ رز، لطافت می‌آورد، اما زردچوبه اجازه نمی‌دهد رایحه تبدیل به یک گلِ رمانتیک و ساده شود. مُر نیز حالتی رزینی، تلخ و کهنه به آن می‌دهد.

اینجا عطر، شبیه رابطه‌ی ما شده بود. هنوز عشق وجود داشت، اما دیگر خالص نبود. عشق با رنج قاطی شده بود؛ با غرور، با سوءتفاهم، با چیزهایی که گفته نشده بودند.

یک شب از او پرسیدم: «هنوز دوستم داری؟»

مدت زیادی سکوت کرد.

بعد گفت: «نمی‌دونم.»

همین دو کلمه از «نه» دردناک‌تر بود.

چون «نه» پایان است. اما «نمی‌دانم» آدم را در راهرو نگه می‌دارد؛ نه می‌توانی برگردی، نه می‌توانی جلو بروی.

Purpose در پایه، تاریک‌تر می‌شود. زعفران، جیر، چوب‌های دودی و مشک آرام‌آرام باقی می‌مانند؛ رایحه‌ای خشک، چرمی، دودی و اندکی حیوانی که دیگر آن روشنایی آغازین را ندارد.

این قسمت، بوی عشقِ بعد از خیانت نیست. چیزی بدتر است.

بوی عشقی‌ست که خیانت نکرده؛ فقط فرسوده شده.

آدم‌ها گاهی به هم خیانت نمی‌کنند. فقط آن‌قدر یکدیگر را زخمی می‌کنند که سرانجام دیگر چیزی برای دوست داشتن باقی نمی‌ماند.

آخرین باری که او را دیدم، در همان گالری بود.

تابلوی قرمز هنوز آنجا بود.

پرسیدم: «بالاخره تمومش کردی؟»

گفت: «آره.»

به تابلو نگاه کردم. قرمز هنوز قرمز بود، اما حالا یک خط سیاه از وسط آن گذشته بود.

گفتم: «این خط چی‌یه؟»

گفت: «تو.»

خندیدم. فکر کردم شوخی می‌کند. اما نکرد.

گفت: «هر چیزی که دوستش داریم، یه روز یه جایی وارد نقاشی‌مون می‌شه. بعضیا رنگ می‌شن. بعضیا خط.»

پرسیدم: «من کدومم؟»

گفت: «خط.»

و من برای نخستین‌بار فهمیدم که تمام این سال‌ها، در داستان او نقش عاشق را بازی نکرده بودم.

من، بخشی از زخمش شده بودم.

Purpose عطر راحتی نیست. اگر دنبال عطری هستی که با شیرینی و گرمای آسان، بی‌درنگ دل همه را ببرد، اینجا انتخاب ساده‌ای نیست. ساختار بخوری، ادویه‌ای، چرمی و دودی آن می‌تواند برای بعضی‌ها خشک، تلخ یا حتی بیش از حد جدی به نظر برسد.

اما اگر از عطرهایی لذت می‌بری که حضور دارند، نه صرفاً بوی خوش، Purpose ارزش جدی گرفتن دارد.

این عطر بیشتر به کسی می‌آید که می‌خواهد رایحه‌اش چیزی درباره‌ی درونش بگوید؛ کسی که با عطرهای بخوری، ادویه‌ای، چرمی و چوبی ارتباط دارد و از کمی تلخی و پیچیدگی فرار نمی‌کند.

در میان عطرهای نیشِ مشابه، Purpose را می‌توان جایی میان عطرهای بخوری و چوبیِ بسیار هنری قرار داد؛ اما تفاوتش در این است که بخور و ادویه را با یک وجه چرمی و انسانی همراه می‌کند. نتیجه کمتر شبیه «بوی یک کلیسا» است و بیشتر شبیه بوی یک آدم.

آدمی که چیزی را از دست داده. آدمی که هنوز به آن فکر می‌کند. و از آن بدتر— آدمی که نمی‌داند هنوز دوستش دارد یا از او متنفر است.

چند سال بعد دوباره او را دیدم.

موهایش سفید شده بود. من هم دیگر آن آدم سابق نبودم.

کنار همان تابلو ایستاده بود؛ قرمز، با همان خط سیاه.

پرسید: «هنوز عطر می‌زنی؟»

گفتم: «گاهی.»

گفت: «چه عطری؟»

مچ دستم را بالا آوردم.

Purpose.

لبخند خیلی کوتاهی زد.

گفت: «هنوز هم همون‌قدر تلخه؟»

گفتم: «نه.»

کمی مکث کردم.

«فقط دیگه نمی‌خواد شیرین باشه.»

نگاهم کرد.

این بار چیزی نگفت.

و عجیب بود؛ بعد از این همه سال، دیگر از سکوتش ناراحت نشدم.

فهمیدم بعضی عشق‌ها قرار نیست به وصال برسند. بعضی‌ها حتی قرار نیست به نفرت ختم شوند. بعضی عشق‌ها فقط می‌آیند تا چیزی را درونت خراب کنند؛ تا بعد، از میان خرابه‌هایش، آدم دیگری ساخته شود.

Purpose روی مچ دستم آرام گرفته بود؛ بوی بخور، زعفران، جیر و چوب. بوی چیزی که زمانی روشن شروع شده بود و حالا به تیرگی رسیده بود.

او از در گالری بیرون رفت.

من نرفتم.

برای نخستین‌بار فهمیدم چرا نام این عطر Purpose است.

شاید معنای زندگی، پیدا کردن کسی نیست که تا آخر عمر دوستش داشته باشی.

شاید معنایش این باشد که بفهمی چه چیزی باید در تو بمیرد تا خودت زنده بمانی.

و من آن روز، میان بوی بخور و چوب و تابلویی که سال‌ها پیش مرا به یک خط سیاه تبدیل کرده بود، فهمیدم:

بعضی آدم‌ها عشق زندگی ما نیستند؛ معنای زخمی هستند که زندگی، از طریق آن‌ها، به ما می‌آموزد دیگر هرگز خودمان را گم نکنیم.
امید وارم حال تمامی دوستان جای جای جهان خوب و شاد باشه.

امواج پرپس اولین بار که دکانت رو تهیه کردم شب یه پاف روی دستم اسپری کردم تا صبح ۵۰ بار دستم رو بو کردم و هر بار لذت بردم باتل امواج پرپس تو برنامه خریدم هست ولی امیدوارم زود این اتفاق بیفته واقعا بی نظیر و خوش بازخورده میتونه عطر امضا باشه برای سن ۳۰ سال به بالا محشره من عاشقشم

ارادت خاصی به برند آمواژ و امضای خاصش یعنی ادویه جات و دود و بخور دارم، اسمش رو تعصب نمی گذارم چون مشامم با این گونه روایح سنگین رفاقت صمیمی داره و رایحه های سنگین از برندهای دیگر را هم مورد استقبال قرار میدم. با این حال حتی اگر برند مورد علاقه ات هم که باشه باز هم از هر 10 کار ممکنه یه دونه اش مورد پسند واقع نشه. پرپس یکی از کارهایی است که مورد استقبال خیلی از مشتاقان دنیای روایح قرار گرفته و در هر دو نسخه به خوبی عمل کرده ولی علی رغم سه مرتبه تست توسط باتل اصلی، دکانت اصلی و اسانس در فصول مختلف باز هم نتوانستم ارتباط خوبی با این عطر بگیرم، شاید مشکل از خود رایحه نباشه و ایراد از مشام بنده باشه، اما چیزی که هست با هر بار استشمام پرپس فضای بیمارستانی، تزریقات، بتادین، اتاق عمل و لوازم استریل شده و ضدعفونی به مشامم میرسه که به هیچ وجه خوشایند نیست. در سایت های مختلف تحقیق کردم و متوجه شدم بله افراد دیگری هم بودن که این فضای بیمارستانی برای اونها هم تداعی شده.
مهم ترین دلیلش می تونه استفاده از نت پاپیروس باشه که رایحه‌ای خشک، کاغذی، کمی دودی و گاهی شبیه چوب‌های استریل یا کاغذ پزشکی دارد. علاوه بر آن نت بخور هم می تونه حالتی سرد، معدنی و ضدعفونی را برای عطر ایجاد کند. وجود نت زعفران هم بسته به مقدار و نوع استفاده اش می تونه حس فلزی و دارویی و حتی فضای اتاق تزریقات رو تداعی کنه.

اگر در مورد پرپس تجربه ای مشابه تجربه بنده رو داشتید خوشحال میشم نظرتون رو جویا بشم.

پاینده باشید و پیروز

با تعاریف ننفی ای که از خیلی از دوستان شنیده بودم فکر میکردم با یه عطر تند خفه کننده عربی روبرو میشم ولی الان که تو این هوای گرم یه پاف ازش از مچ دستم اسپری کردم اصلا اینجوری نبود
بنظرم من یه عطر متعادل هست
و برا شامه من نیم ساعت اول یه بوی کندر خیلی لطیف داره
و بعدشم چرم میاد در کنارش
بنظر من حتی تو هوای گرم هم قابل استفاده است

کندور و کندور و کندور و دیگر هیچ.این حس منه از این عطر.تو کامنتا دیدم از شباهت تریبوت آبی به این عطر نوشتن.از تریبوت آبی بوی چوبی خاکی احساس میکنم و نه کندور عمانی.

بوی عرق چهل گیاه میداد، خیلی تحمل کردم تا شاید با گذشت زمان بهتر بشه، اما کم کم داشت باعث دل درد و حالت تهوع میشد که شستمش.

عطری بسیار تند و تیز و با پاشش اول نتونستم تحملش کنم و لباسم رو در آوردم و دستهامو سریع شستم، مچ دستم قرمز شد انگار بهش حساسیت داشتم . در هوای مطبوع بهاری تست کردم اما اصلا ارتباط برقرار نشد و همه هم گفته بودن یا خیلی خوشت یا اصلا خوشت نمیاد که من گزینه دوم شدم .

آمواج پرپس
یکی دیگه از شاهکار های کوئنتین بیش
واقعا عاشق عطرای این نابغه ام
آمواج پرپس تنها عطریه که حتی تو فصل گرما دوست دارم استفاده کنم
هیچوقت منو خسته نمیکنه و همیشه بازخورد های خوب میگیرم ازش

خیلی سخت میشه راجع به آمواژ پرپس مرموز نظر داد . نمیشه هم به راحتی از کنارش رد شد. رایحه واقعا مسحور کننده ست و در همان ابتدای اسپری ذهن رو مشغول خودش می کنه .
اولین اسپری و در همون ابتدا سیتروسی به نظر میاد و رایحه لیمویی ترنجی خیلی دلپذیری حس میشه . تو این مرحله که مرحله نخست هست یک حس نوستالژی بودن هم داره و اگه روشن تر بخوام بگم بوی جعبه های پرتغال تازه رسیده عید نوروز رو با اون همه کاغذهای درهم پیچیده شده درون جعبه میده در حالیکه این جعبه ها در حال دست به دست شدن و جابجا شدن هستند و پراکندگی بیشتر بوی پرتغال . جعبه های پرتغال پر از کاغذهای سفید اسلاید شده که هرگز هم نفهمیدم حکمت این کاغذها چیه.
اما به سرعت و پس از دقایقی کوتاه رایحه کندر و یک رایحه دودی یا چرمی و شاید لاستیکی مانند که در نت ها ذکر نشده و یا نیست نمایان میشه .
عناصر بخوبی با هم ترکیب شدند و جز اون رایحه سیتروسی ابتدایی و آن رایحه کندری و دودی که بلافاصله به این رایحه سیتروسی اضافه شدند بقیه عناصر مثل گل رز و زعفران و غیره بصورت مجزا قابل تفکیک نیستند که البته بسیار هم در این عطر موثر واقع شده و این رایحه شگفت آور رو پدید آورده . پخش بو عالی . ماندگاری متوسط به بالا . در مورد رایحه نمیدانم 50/50 برخی می پسندند و برخی نمی پسندند.

امواژ پرپس غلبه کندر لا به لای رقص روایح چوبی ، صمغی و‌ خشک

برای شامه بنده بیش از حد تند بود کاش کمی کندر کمرنگ تر میشد تا رایحه نرم تر باشه نه اینقدر خشن و خشک !

بنظرم مناسب افراد میانسال و کت شلواری هست عطری که بیشتر به مدیریت میخوره و‌ حس جدیت میده

از لحاظ پرفورمنس که همه میدونن تقریبا همه کارهای آمواژ خاصیت بلعیدن عطرهای دیگه رو دارن حداقل یک روز ماندگاری و ۴ساعت پراکندگی