NASOMATTO - Blamage

Blamage؛ عطرِ آدمی که اشتباه کرده، اما هنوز عاشق است

بعضی آدم‌ها را وقتی برای اولین‌بار می‌بینی، فکر می‌کنی هیچ زخمی ندارند.

مرتب‌اند، آرام‌اند، لبخند می‌زنند و طوری راه می‌روند که انگار زندگی همیشه با آن‌ها مهربان بوده است.

اما کافی‌ست یک شب، کمی دیرتر از همیشه کنارشان بنشینی؛
وقتی خستگی از صورتشان پایین می‌آید و دیگر حوصله‌ی نقش بازی کردن ندارند.

آن‌وقت می‌فهمی پشت آن ظاهر آرام، چه چیزهایی دفن شده.

Blamage برای من بوی چنین آدمی را می‌دهد.

بوی انسانی که اشتباه کرده.
شکست خورده.
چیزی را از دست داده.
شاید حتی خودش را.

اما هنوز، با تمام این‌ها، یک جور زیبایی عجیب در وجودش باقی مانده است.

---

وقتی Blamage را روی پوست می‌زنی، اولین چیزی که حس می‌کنی یک رایحه‌ی تمیز و مرتبِ معمولی نیست.

برعکس؛ کمی عجیب، سبز، تلخ و خام است.

انگار وارد باغی شده‌ای که کسی آن را برای نمایش مرتب نکرده. برگ‌های خیس روی زمین افتاده‌اند، پوست درخت‌ها ترک خورده و بوی چوب تازه از میان هوا بلند می‌شود.

در شروع، برگ‌های سبز، مرکبات و نت‌های چوبی فضایی روشن اما کمی نامتعارف می‌سازند. یک تازگی وجود دارد، ولی این تازگی مثل عطرهای آبی و خنکِ مرسوم نیست.

طبیعی‌تر است.

حتی کمی نامرتب.

مثل بوی دستی که چند دقیقه قبل برگ یک درخت را لمس کرده باشد.

و این همان چیزی است که Blamage را انسانی می‌کند.

قرار نیست همه‌چیز در آن صیقل خورده و بی‌نقص باشد.

اسمش هم بی‌دلیل نیست.

Blamage یعنی رسوایی، خرابکاری، سوتی، اشتباه.

انگار عطر از همان ابتدا به تو می‌گوید:

«من قرار نیست کامل باشم.»

---

بعد از مدتی، رایحه روی پوست نرم‌تر می‌شود.

چوب‌ها، مشک و نت‌های گیاهی آرام‌آرام جلو می‌آیند و آن تیزی اولیه را می‌گیرند.

بویش تبدیل می‌شود به چیزی بین چوب تازه، پوست تمیز، سبزیِ خیس و یک لطافت خاموش.

اینجا دیگر احساس نمی‌کنی یک عطر را بو می‌کنی.

بیشتر حس می‌کنی یک آدم را بو می‌کشی.

یک آدم واقعی.

کسی که صبح از خواب بیدار شده، صورتش را شسته، لباس پوشیده و از خانه بیرون آمده؛ اما هنوز ذهنش درگیر حرفی است که دیشب نباید می‌زد.

این عطر برای من، بوی آن لحظه‌ای است که آدم جلوی آینه می‌ایستد و با خودش می‌گوید:

«کاش می‌شد برگردم و آن یک جمله را نگویم.»

اما نمی‌شود.

زندگی همین است.

بعضی جمله‌ها گفته می‌شوند.
بعضی آدم‌ها می‌روند.
بعضی درها بسته می‌شوند.

و ما می‌مانیم و خاطره‌ای که هرچقدر هم بخواهیم، نمی‌توانیم پاکش کنیم.

---

Blamage برخلاف بسیاری از عطرهای لوکس، نمی‌خواهد تو را با شکوه و زرق‌وبرق محاصره کند.

سادگیِ عجیب و بی‌پیرایه‌ای دارد.

حتی ممکن است در اولین برخورد با خودت بگویی:

«همین؟»

اما چند دقیقه بعد، وقتی رایحه با پوستت یکی می‌شود، تازه می‌فهمی قضیه چیست.

این عطر قرار نیست وارد اتاق شود و همه را ساکت کند.

قرار است نزدیک بایستد.

آن‌قدر نزدیک که کسی که کنارت نشسته، آرام بپرسد:

«چه عطری زدی؟»

و تو شاید فقط لبخند بزنی.

چون توضیح دادنش سخت است.

چطور می‌توانی بگویی:

«بوی آدمی را می‌دهد که دوستش داشتم، ولی نتوانستم نگهش دارم»؟

---

اما بیایید کمی هم بی‌رحمانه درباره‌اش حرف بزنیم.

Blamage عطر همه‌پسندی نیست.

اگر از عطر انتظار داری همان لحظه اول شیرین، جذاب، سکسی و چشمگیر باشد، احتمالاً ناامیدت می‌کند.

گاهی حتی ممکن است کمی خام، سبز یا نامتعارف به نظر برسد.

پخش بوی آن هم الزاماً از آن مدل‌هایی نیست که بخواهد تمام اتاق را تصاحب کند.

اما برای کسی که دنبال یک رایحه‌ی متفاوت و شخصی است، همین «نخواستن برای همه» می‌تواند جذاب‌ترین ویژگی آن باشد.

Blamage بیشتر برای کسی است که عطر را مثل لباس نمی‌بیند؛
مثل بخشی از شخصیت خودش می‌بیند.

برای آدمی که دوست دارد بویش تمیز باشد، اما بیش از حد مرتب نباشد.

برای کسی که از عطرهای کلیشه‌ای خسته شده.

برای کسی که دوست دارد وقتی عطری می‌زند، احساس کند چیزی از خودش روی پوستش نشسته است.

---

اگر بخواهم تمام Blamage را در یک تصویر خلاصه کنم:

غروب است.

کسی که دوستش داری روبه‌رویت نشسته.

هر دو می‌دانید رابطه تمام شده.

هیچ دعوایی نیست.

هیچ حرف بزرگی هم باقی نمانده.

فقط سکوت است.

او دستش را روی میز می‌گذارد و تو برای آخرین بار بوی پوستش را حس می‌کنی؛ بوی تمیز، کمی سبز، کمی چوبی و عجیب.

بلند می‌شود.

در را باز می‌کند.

قبل از رفتن برمی‌گردد و می‌گوید:

«مواظب خودت باش.»

در بسته می‌شود.

و تو می‌مانی و اتاقی که دیگر همان اتاق قبلی نیست.

Blamage بوی همین «بعد از رفتن» است.

نه بوی عشق در اوجش؛
بوی عشقی که زخمی شده، اما هنوز نمی‌توانی انکارش کنی.

و شاید زیبایی واقعی‌اش همین باشد:

گاهی آدم‌ها به خاطر بی‌نقص بودنشان در خاطر ما نمی‌مانند؛
به خاطر تمام اشتباه‌هایی که با هم کردیم، ماندگار می‌شوند.

«دل می‌رود ز دستم، صاحبدلان خدا را
دردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

کشتی‌شکستگانیم ای بادِ شرطه برخیز
باشد که بازبینیم دیدار آشنا را

ده‌روزه مهر گردون افسانه است و افسون
نیکی به جای یاران فرصت شمار یارا

در حلقهٔ گل و مل خوش خواند دوش بلبل
هان ای شفیق و مونس، معذور دار ما را

ای دوست دست حافظ تعویذ چشم‌زخم است
یا رب مباد کس را مخدوم بی‌عنایت

عاشق شو ار نه روزی کار جهان سرآید
ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی»

— حافظ شیرازی

شاید Blamage همین را آهسته در گوش آدم می‌گوید:

عاشق شو...
حتی اگر می‌دانی ممکن است اشتباه کنی.
چون بعضی زخم‌ها،
تنها مدرک این‌اند که یک روز
واقعاً زندگی کرده‌ای.

سلام به همه دوستان و اساتید
بلاماژ عطری هست که حدس زدنش سخته
درموردش صحبت کردن و توضیح نت هاش سخته
انگار قبلا شنیدیم اما عمیق که بوش میکنی میگی نه یه جای رایحه فرق داره
اولش میگی بوی حرم میده بعد از نیم ساعت میگی نه
اولش میگی بوی قدیم میده نیم ساعت دیگه میگی نه
خوب که در گیرت میکنه بعد از یک ساعت کلا فضای فکری رو عوض میکنه
مرزی نداره یا از قدیمه یا از آینده آیا الانم عطری شبیه هست ؟

بو یخوش مشک که کم کم چوبی میشه درآمیختگی هنر غرب و شرق که بیشتر شرقی‌شرقیه
حس بودن توی معبد هندوها
مثل قدم زدن توی بازار سنتی بندرعباس بازار دکه ای ایرانشهر
گاها به ذهنم خطور میکنه اون روزای سردی که بابام دستم گرفته بود شال و کلاه کرده بودیم نزدیک حرم قدم میزدیم بوی کندر و مشک از عطری ۱ گرمی مجانی که به زائرین هدیه میدادن همون رنگ ورنگا .....!!!
عجب داستانی شد این بلاماژ
گاها گریه م میگیره خیلی کم ها.... در حد چند تا دونه اشکی که سرازیر نمیشه
الان که بزرگ شدم بلاماژ منو حرکت میده ی دفعه جا میخورم
از فکر قدیم پرتم میکنه توی الان که دوره روایت لوکسه
با لحنی آروم بهم میگه ... یک ساعت باهام خاطره بازی کردی الان وقتشه بزنی بیرون میخوام دوباره برات خاطره بسازم اما نوع لوکسش ازون عطرهای هستم که جلوتر از تو قدم میزنم
پشت سرت رو نگاه نکن.....

داداش ها و آبجی های عطرافشانی خدا قوت میخواستم بدونم داستان سری این عطر چیه؟؟انگار کپک زده ممنون میشم پاسخ بدین. در پناه حق.

بلاماژ من‌و یاد ٍ قدیم میندازه، اون زمان که پدربزرگم با پالتو و کلاه شاپو و عصا میومد تو‌خونه‌ی قدیمی تو شمال ،وقتی پالتوی پشمیش رو در میاورد رایحه‌ی بلاماژ دقیقا همون زمان رو برام تداعی میکنه، دارمش و تو‌خلوتم میپوشم و لذت میبرم،مثل بقیه‌ی کارهای استاد گوالتیری ، بنظرم عطر هایی که همه پسند نباشن بهتر باهاشون ارتباط میگیرم،

اگر یک میلیارد طرفدار داشته باشی من یکی از آنهام
اگر یک میلیون طرفدار داشته باشی من یکی از آنهام
اگر هزار طرفدار داشته باشی من یکی از آنهام
اگر یک طرفدار داشته باشی قطعا اون منم
اگر هیچ طرفداری نداشته باشی قطعا من مرده ام!
این وصف بنده در مورد این عطر هست.
ناسوماتو بلاماژ، اشتباهی که به یک شاهکار تبدیل شد.
ممنون از آقای گولتیری بابت این عطر.

این چرا درش کپک زده ؟

هم شیرین
هم تلخ
و معتدل
رایحشو خیلی دوس دارم
آقای گوالتیری ممنون به خاطر اشتباه خوش بوت😀
خوشبو باشید

دیروز این عطرو روی مچم و پیراهنم تست کردم
در همان ابتدا شروعی عجیب داشت چشمانم گرد شد انتظار یک کار بسیار تند تر از این را داشتم که سیلی محکمی بهم بزند ولی...حس عجیبی ازش گرفتم تا کم کم هر چه زمان میگذشت حس قدرت به عطر اضافه میشد واقعا با زدن این عطر اولین چیزی که سراغ شما می آید حس کمال است .
عطری 4 فصل معتدل با پخش و ماندگاری ایده آل برای آقایان 40 سال به بالا پیشنهاد میشود
دوستانی هم که میگویند به صرفه نیست یا فلان برند 100 میل به صرفه است واقعا باید بگویم برادر جان این کجا و آن کجا.....

زمستون گذشته ازش استفاده کردم، مکمل تمام حسای خوبی که تو سرد بودن هوا میتونی به خودت و بقیه هدیه بدی بود. ازش راضی بودم، خونه مو که عوض کردم گم شد. امسال جدیدشو گرفتم ولی نمیتونم باهاش ارتباط بگیرم، نه حسا نه منطقا‌. از بابت این موضوع ناراحتم و اگه امکانشو داشتم میرم سراغ یه الترنیتیو.

بادرود بلاماژ یک شاهکار دیگه از استاد گوالتیری که برای طیف وسیعی از سلایق ساخته شده مثل بلک افغان گستاخ و زننده نیست قوی فرحبخش و اعتیاد آور و بهترین نوع ممکن از اشتباه یه شمشیر دوبله مثل خورشت بامیه میمونه یا عاشقش میشی یا متنفر حد وسط نداره عطر تنهایی است و شاید برای فضای باز در یک هوای تمیز و لذبخش کمی سرد پاییزی و حتی زمستون این روزها بهتره که روی لباس اسپری بشه برای اینکه باید بهش زمان داد امروز بپوش تا سه روز بعد لذت رایحه اون رو حس کن به هیچ وجه روی پوست اسپری نکنید ابتدای خوبی نداره ولی پایان بسیار دلپذیری داره البته بنده پایانی برایش متصور نیستم چوب چرم و مشک همین تمام شاد و پیروز باشید