Chaugan - Fleur de Pavot

پرسیدم عشق یعنی چه ؟
دستشو تو موهاش کشید و برد پشت گردنش و گفت :
_ عشق یعنی تبدیل شدن به یه قاب عکس خالی !
در دنیای عکس های بدون قاب ...
و در اون قاب باید عکس کی باشه ؟
_ : همه ی اون عکس های بدون قاب ...


گل خشخاش :
قبلا دربارش نوشتم اما اون موقع توی سایت صفحه ای نداشت .
مثل اسمشه . مثل تجربه ی کودکیم و ورود به یه خونه ی کاهگلی با تیرهای چوبی و سقفی که توش گنجشکا لونه داشتن و آزادنه از طریق پنجره رفت و اومد می کردن .. خاطره ی زل زدن به چند پیرمرد با صفا و دنیا دیده که هر کدوم به نوبت خاطره تعریف می کردن از قدیم ندیما !

الان که دارم بهش فکر می کنم با خودم میگم قدیم ندیما ؟ چقد زود همه چی قدیمی و یادش به خیر میشه !
سرعتش زیادی بالا نرفته !؟
همین سال مثلا 95 قیمتا چطور بود ؟ الان چند برابر شده ؟ خیلی دور نیستا ! اما چرا ، انگار انقد دور و قدیمیه که باید گفت یادش به خیر ...
جایی خوندم هرچی سن بالا تر میره مغز از نظر سرعت توانایی پردازش پی در پی و تطابق با وقایع در لحظه ، کند و کندتر میشه ...

شاید بشه با همین منطق این قدیمی شدن زود به زود رو توجیه کرد . چه میدونم ؟

این عطر رو سال به سال شبای یلدا و اوایل بهار قبل از رفتن به همون روستا استفاده می کردم . اما این یلدا دل و دماغشو نداشتم . بخشیدمش به کسی ...

ترکیبی از بوی کاهگل + خشخاش چاک خورده ، خاک باغچه و فضای آغشته به نسیم خفیف انیمالیک روستا ...

زیادی رسمی ! شایدم بشه گفت فقط مناسبتی - تاریخی ، مناسب برای سنین بالا 35 . با خلق و خوی کاملا بی تفاوت نسبت به قضاوت ها ، مخصوصا قضاوت هایی با ترازوی پست مدرنی ... و اگه به اون دوستمون بر نمیخوره کاملا مردانه ...

حس نوشتن نیست . روز خوش

پدر در پارکینگ رو باز کرد و اروم ماشین رو دنده عقب اورد بیرون و از ماشین پیاده شد.
خدای من پدر چقد جوون شده بود.
چشماش میدیدن! لبهاش میخندیدن! پاهاش سالم بودن. عین اون روزا که برای خودش کسی بود و اولین ماشین کوچه رو خریده بود.
خوشتیپ و خوش اندام و موقر مث همون روزا. شلوار دمپای قهوه ای و اورکت امریکاییش چه قشنگ رو تن ورزشکاریش نشسته بود.
مثل همون روزا با مهربونی نگام کرد و باخنده منو نشوند کنارش و حرکت کرد.رفت و از شهر زد بیرون.از کنار رودخونه گذشت و رفت به سمت کوه و یه جا کنار جاده وایساد.از ماشین پیاده شد و به دشت نگاه کرد و زیر لب با خوشحالی یه چیزی زمزمه میکرد.
از ماشین پیاده شدم .حالا فهمیدم چرا پدر اینقد خوشحال بود.زمستون تموم شده بود و بارون بهار شروع شده بود و همه دشت مه الود سبز شده بود.
پدر میخواست از خونه بره.از گوشه تاریک اتاق بلند شده بود که بره به اون دشت سرسبزی که ارزو داشت. خدا به همرات پدر. میدونم که حالا دوباره جوون شدی و خوشتیپ! حتما دیگه غصه هات تموم شده و رفتی پیش ادمایی که دوستشون داشتی! دوباره برگشتی به روزای خوبت!روزایی که برای خودت کسی بودی و پیر و جوون همه برای سلام کردن بهت پیشدستی میکردن.

راستی! دوباره خواب میدیدم که داری بین فامیلارو اشتی میدی! همون کاری که بیشتر از هرچیزی دوست داشتی! خدا به همرات پدر...

چوگان فلور دی پاوت

یه عطر دودی، خاکی، فوژه و شاید چرمی

فلور دی پاوت به نظر من بهترین کار چوگان هست که تست امروزش شگفت زده م کرد.
تو اولین اسپری یه رایحه هربال و دودی و خاکی ترش به مشام میاد که ترکیب نت های کانابیس، پچولی و نت های مرکباتی هست.
این رایحه بسیار کمپلکس و عجیب و سورئاله و حس مکان عجیبی داره که کاملا به اسمش میاد. و اگه شیشه رو ندیده بودم فک میکردم مثلا با یه کار از بای کیلیان طرف هستم.
به مرور اما نت های سدر و مریم گلی و سیپریول فضای کار رو به سمت عطرای فوژه کلاسیک میبرن و لحظه لحظه رایحه شیک تر و خاص تر میشه ودرواقع میشه گفت کار یه تم فوژه_ چرمی هم میگیره که شاید تاثیر نت سیپریول باشه.

دیدن این کار از یه برند ایرانی بسیار برام شگفت انگیز و مایه مباهات بود. خیلی خوب تونسته روایح خاکی و دودی و انیمالیک رو درکنار هم جمع کنه و درواقع یه جمع اضداد عجیب و غریب از این روایح هست که به یه پایان شیک و نوستالژیک میرسه.
از بین عطرایی که من دیدم فقط مانسرا وایلد لدر شباهت کمی بهش داره که البته اصلا قابل قیاس با این کار نیست و مضافا اینکه اینجا رز نداریم.
پرفورمنس کار هم قابل قبوله که البته برای قیمت حدود ۴ تومن انتظار بیشتری از ش میرفت.