AMOUAGE - The Library Collection Opus XIII Silver Oud

Opus XIII Silver Oud؛ مرثیه‌ای برای چیزی که دیگر بازنمی‌گردد

باران از عصر شروع شده بود.

مرد ساعت سه نیمه‌شب به خانه برگشت.
کلید را آرام در قفل چرخاند؛ آن‌قدر آرام که انگار می‌ترسید کسی بیدار شود.

اما خانه مدت‌ها بود ساکت بود.

روی میز، یک فنجان قهوه‌ی سرد مانده بود و کنار آن، عکسی که قابش شکسته بود. مرد عکس را برداشت. دو نفر در آن می‌خندیدند؛ تصویری از زمانی که هنوز هیچ‌کدام نمی‌دانستند بعضی خداحافظی‌ها، آخرین خداحافظی‌اند.

کتش را درآورد.

اتاق بوی چوب، دود و چیزی سرد و غریب می‌داد.

دستش را روی صندلی خالی کشید و زیر لب گفت:

— «فکر می‌کردم اگه برگردم، هنوز اینجایی...»

هیچ جوابی نیامد.

فقط صدای باران.

و همان‌جا بود که Opus XIII Silver Oud شروع شد.

این عطر بوی یک خانه‌ی خالی نیست؛
بوی خاطره‌ای است که هنوز در خانه مانده، اما صاحبش دیگر نیست.

شروع؛ وقتی تاریکی هنوز سرد است

Silver Oud از همان ابتدا قرار نیست یک عود شیرین و مجلسیِ آشنا باشد.

شروعش با عود، فلفل صورتی و نت‌های مرکباتی فضایی تیره، خشک و کمی فلزی ایجاد می‌کند. آن «نقره‌ای» بودن اسم عطر را می‌توان در همین حس سرد و صیقلی پیدا کرد؛ انگار تکه‌ای چوب تیره را زیر نور مهتاب گرفته باشی.

فلفل صورتی کمی درخشندگی و تیزی به آغاز می‌دهد، اما عود خیلی زود خودش را تحمیل می‌کند.

و این عود، عودِ آرام و مهربانی نیست.

خشک، تاریک و نسبتاً جدی است.

اگر دنبال عطرهای عودیِ نرم، شیرین و راحت‌پوش هستی، ممکن است همان دقایق اول با خودت بگویی:

«نه... این یکی برای من نیست.»

و این کاملاً قابل درک است.

بعد، عطر وارد اتاق تاریک خودش می‌شود

کم‌کم رز، زعفران و دارچین وارد صحنه می‌شوند و خشونت عود را کمی نرم می‌کنند. رز در اینجا قرار نیست گل رز عاشقانه و رمانتیک باشد؛ بیشتر شبیه گل سرخی است که مدت‌ها در یک اتاق تاریک مانده.

زعفران هم آن گرمای خشک و اندکی چرمی را اضافه می‌کند و دارچین، گرمای ادویه‌ای مختصری به رایحه می‌دهد.

اما همه‌چیز همچنان زیر سایه‌ی عود قرار دارد.

در این مرحله، Silver Oud بیشتر از اینکه «خوشبو» باشد، فضاسازی می‌کند.

بویش را می‌توان در یک کتابخانه‌ی قدیمی تصور کرد؛
قفسه‌های چوبی تیره،
کاغذهای کهنه،
یک شمع نیمه‌سوخته
و پنجره‌ای که از پشت آن باران می‌بارد.

پایان؛ چوبی که دیگر گرما ندارد

هرچه زمان می‌گذرد، رایحه به سمت عود، چوب‌های تیره، نعناع هندی و مشک حرکت می‌کند و حالت چوبی، خشک و تاریک آن بیشتر خودش را نشان می‌دهد.

اینجا دیگر داستان عاشقانه نیست.

مرثیه است.

عطر روی پوست مثل یک خاطره‌ی قدیمی آرام می‌شود؛ نه اینکه ناپدید شود، بلکه آن‌قدر در پس‌زمینه فرو می‌رود که مجبور می‌شوی برای پیدا کردنش دوباره نزدیک پوست شوی.

و شاید این غم‌انگیزترین بخش داستان باشد.

مرد دوباره به عکس نگاه می‌کند.

این بار قاب را تعمیر نمی‌کند.

عکس را برمی‌گرداند و در کشو می‌گذارد.

با خودش می‌گوید:

— «بعضی چیزها قرار نیست درست بشن... فقط باید یاد بگیریم با نبودنشون زندگی کنیم.»

چراغ را خاموش می‌کند.

در را می‌بندد.

و اتاق برای همیشه خالی می‌ماند.

اما روی صندلی، هنوز ردی از عود، چوب و ادویه باقی مانده است.

مثل کسی که رفته،
اما هنوز نتوانسته کاملاً از زندگی‌ات بیرون برود.

---

نقد صادقانه؛ Silver Oud برای همه نیست

نقاط قوت

• شخصیت بسیار متمایز:
اگر از عطرهای عودی، تاریک و هنری لذت ببری، Silver Oud شخصیت خودش را دارد و به‌سادگی در میان عطرهای معمولی گم نمی‌شود.

• فضای سینمایی و مرموز:
این عطر بیش از آنکه صرفاً «بوی خوب» بدهد، یک فضا می‌سازد؛ تاریک، سرد، چوبی و کمی مالیخولیایی.

• مناسب برای کسانی که عطرهای جدی دوست دارند:
برای کسی که از عطرهای شیرین و همه‌پسند خسته شده، می‌تواند تجربه‌ای متفاوت باشد.

• نام و شخصیت هماهنگ:
حتی مفهوم «Silver Oud» با آن حس سرد، فلزی و تاریک عود، با شخصیت رایحه همخوانی دارد.

نقاط ضعف

• راحت‌پوش نیست.
این عطر قرار نیست مثل یک عطر روزمره‌ی تمیز، سریع دل همه را به دست بیاورد.

• عود می‌تواند غالب باشد.
اگر با عودهای خشک و سنگین ارتباط نمی‌گیری، احتمال دارد تجربه‌ات از آن چندان خوشایند نباشد.

• برای هوای خیلی گرم انتخاب آسانی نیست.
در گرمای شدید، حجم و تراکم این فضای تاریک می‌تواند بیش از حد سنگین به نظر برسد.

• عطر اجتماعیِ بی‌دردسر نیست.
برای محیط اداری یا جایی که نمی‌خواهی رایحه‌ات توجه زیادی جلب کند، انتخاب مطمئنی نیست.

• قبل از خرید حتماً روی پوست تست شود.
به‌خصوص در مورد عطرهای عودی، تفاوت شیمی پوست افراد می‌تواند برداشت نهایی را کاملاً تغییر دهد.

---

برای چه کسی خوب است؟

Silver Oud مناسب توست اگر:

- عطرهای عودی و چوبیِ جدی دوست داری.
- از رایحه‌های شیرین و کلیشه‌ای فاصله گرفته‌ای.
- دنبال عطری با شخصیت هنری و تاریک هستی.
- پاییز و زمستان و شب را به تابستان و روز ترجیح می‌دهی.
- دوست داری عطرت «موضوع گفتگو» باشد، نه صرفاً یک بوی خوش.
- با عطرهای غیرمتعارف و کمی چالش‌برانگیز مشکلی نداری.

اما اگر دنبال یک عطر تمیز، شیرین، راحت‌پسند و مناسب هر موقعیتی هستی، احتمالاً Silver Oud انتخاب اولت نخواهد بود.

این عطر برای همه ساخته نشده.

و شاید همین، مهم‌ترین امتیازش باشد.

Silver Oud نمی‌خواهد همه دوستش داشته باشند؛ می‌خواهد بعضی‌ها عمیقاً درکش کنند.

و اگر بخواهم تمام این عطر را در یک جمله خلاصه کنم:

Silver Oud بوی کسی است که دیگر برنمی‌گردد؛ اما خاطره‌اش هنوز در چوب‌های خانه، در لباس‌های قدیمی و در سکوت نیمه‌شب نفس می‌کشد.

و برای پایان، چه چیزی شایسته‌تر از خیام؛ شاعری که بیش از هر چیز، ما را به کوتاهی این بودن یادآوری می‌کند:

«ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم
وین یک دمِ عمر را غنیمت شمریم
فردا که ازین دیرِ کهن درگذریم
با هفت‌هزار سالگان سر به سریم»

— عمر خیام نیشابوری

شاید تلخیِ Silver Oud هم همین باشد:

ما همه مسافریم؛
بعضی فقط زودتر می‌روند،
و بعضی دیرتر فراموش می‌شوند.

اين عطر مثل صحنه اي از يك فيلم ميمونه .
يك فيلم ٤ بعدي با قابليت حس روايح و زندگي در صحنه.

انگار يه شب سرد توي يه روستاي مرطوب ، پناه بردي به اسطبل اسبهايي كه تازه از تمرين برگشتن و عرق به تنشون نشسته و دارن خاك و فضولات اسطبل رو با پاهاشون پراكنده ميكنن، در حالي كه خودت داري پيپ ميكشي يا توتون پيپ رو سوار ميكني. جايي دور يا شايد نزديك به اسطبل، چند روستايي آتيش روشن كردن و بوي نمور و مه گرفته آتش به مشام تو هم ميرسه. انگار عطار خواسته داستاني رو با زبان روايح ، به تصوير بكشه و بنظر من موفق شده.

اين به تصوير كشيدن صادقانه حالت بكر روستايي بدون سانسور هيچ بخشي از طبيعتش رو دوست داشتم. بوي بكر، روايت بكر.

برادرم چندتا اسب داشت كه توي اسطبلي خارج از شهر نگهشون ميداشت. وقتي اسبها رو ميدواندند و خيس و عرق كرده برميگشتن كمي اونا رو به اصطلاح تيمار ميكرد و منم دوست داشتم همراهيش كنم. بوي اين عطر منو به اون حال و هوا برد.

وقتي در مورد اين عطر و زيزوليوم اورتو پاريسي شنيدم ، فقط به قصد تست رايحه اين دو عطر، شال و كلاه كردم و رفتم به عطر فروشي كه ميشناختم. و عجب بوي عجيب و شگفت انگيزي داشتن هر دو.

غیر قابل تحمل برای من هم این عطر هم رویال توباکو
رویال توباکو رو دوست داشتید بگیرید تست کنید شاید خوشتون اومد حتی همین عطر
سلیقه خودم رو گفتم جبهه نگیرید مشخصه خیلی ها عاشقشن
تو بخش نظرات خیلی از سایت ها گفتن این بدبو ترین عطریه که بو کردن کسی هم خواست لینک میدم خودش بره نگاه کنه ثابت بشه بهش
هنره من کسی نیستم که بخوام تخریبش کنم بهتره بجای ریویو بگم که نوپا ها و تازه کار ها بخرن یا نه نظرات برای اینه که اونا بفهمن
مشام مبتدی رو پس می‌زنه این عطر بلایند بای ممنوع
همون ایمجینیشن که میگن بوی حمام و صابون و اینا میده بازخوردش خیلی از این عطر بیشتره و کسی هم اذیت نمیکنه
دنبال کارهای خوشبو باشید برای قرار و استفاده روزانه و امضا) از گذشته یک چیز معطر و خوشبو بوده بزارید بمونه و با کار های عجیب غریب صنعت عطر رو به نابودی نبرید اصلا نباید عادی بشه
اینجور عطر هارو تو خلوت خودتون بزنید و لذت ببرید و کسی رو آزار ندید اگه عطر نزنید بهتره تا یک سری عطر هارو بزنید دوست دارید بازخورد مثبت بگیرید دیگه ؟ نه اینکه بگن چه بوی بدی میدی 😚😚 عزیزان مبتدی نو پا نظرات راجع به عطر های اورتوپاریسی و سورچینلی و امواج و ناسوماتو و خیلی از برند های دیگه رو ملاک خرید قرار ندید و حتما قبلش تست کنید

با درود-یکی از خوشبختی‌های مردمانی که در مدار های بالاتر این کره خاکی زندگی میکنند و در اکثر مواقع سال هوای سرد رو تجربه میکنند به نظر من استفاده از طیف وسیع تری از روایح عمیق ،جذاب و غنی است.
سیلور عود ساخته و پرداخته دست بانوی هنرمند عطار زاروکیان مختص فصول سرد با پیچیدگی‌های دلنشین بویایی و در عین حال سرشار از حس زندگی به روایت یک عطار چیره دست است.
ویژگی مهم عطار چه در این کار وچه در دوشاهکار دیگر (پرایوت لیبل و رویال توباکو) تلفیق روایح سنگین از چوب ،عود ،پچولی ،کهربا و... وخلق رایحه‌ای عمیق و مانا در دنیای عطر سازیست.
نکته مهم این که جنسیت عطار کمتر تاثیری در خلق رایحه دارد و ایشان به درستی درک عمیقی از مواد اولیه و علم ترکیب آن را به کار گرفته است.

این عطر یکی از هنری‌ترین و جدی‌ترین کارهای آمواج، از سری لایبری کالکشن یعنی مجموعه‌ای فلسفی و مفهومی که هر کدوم ازش مثل یک کتاب عطر.با اینکه اسمش عود نقره‌ای هست ولی در واقع یه ترکیب بسیار پیچیده از عود، بخور، سیپریول، وانیل، چوب و عنبر حیوانی که حال و هوایی تاریک، سنگین، فلسفی و در عین حال روحانی داره.
شروع سیلور عودمثل باز شدن در یک معبد قدیمی شرقی بوی بخور، چوب و عود فوراً به مشام میرسه
اما بر خلاف خیلی از عودها، اینجا بوی نظافت‌شده و متعادل داره نه تلخ و نه کثیف، بلکه ساختارمند و باشکوه.در پس‌زمینه یه وانیل شیرین و خامه‌ای میاد که تمام تیزی بخور و عود رو نرم میکنه.که ترکیب تضادها میشود تاریکی و روشنایی کنار هم.در میانه مسیر بخور سلطنتی آمواج کاملاً خودشو نشون میده اون حس مذهبی و باشکوهی که از کارهای آمواج میگیریم اما اینجا عمیق‌تر و متفکرانه‌تره.در کنار اون، چوب سیپریول و پچولی فضای خشک، خاکی و دودی خلق میکنن.
اینجا انگار داری در یک کتابخانه قدیمی پر از بخور و چوب صندل قدم میزنی که هر کتابش از راز و تاریخ حرف میزنه.وقتی میرسه به درای‌ داون، ترکیب شگفت‌انگیزی از وانیل و عود باقی میمونه.
این وانیل اصلاً شیرین یا خامه‌ای نیست بلکه عمیق، تاریک و چوبی، مثل وانیلی که در بشکه‌های عود کهنه شده.بوی کاستوریوم هم ته‌ته‌ها یه حس حیوانی خیلی ظریف و طبیعی میده که به پوست گرما و عمق میبخشه.نت پایانی سیلور عود از اون دسته رایحه‌هایی‌ که بعد از چند ساعت روی پوستت بوی خود تو اما باشکوه‌تر رو میسازه طبیعی، چوبی، دودی، کمی شیرین و بسیار مجلل.
ترکیب استادانه‌ی وانیل بوربون، عود لائوسی و بخور باعث شده یکی از شاهکارهای مدرن آمواج به دست استاد زاروکیان خلق شود.
پرفورمنس خوبی داره،پخش بو سیلاژ قوی و ماندگاری بالایی دارد.

رایحه‌ای تلخ و تاریک که بیشتر حاصل birch و نارگاموتا است. من حس چرم از این کار دریافت نمی‌کنم. بیشتر تلخی و فضای سبزِ تیره را تداعی می‌کند.‌

شاید تا حدی یاداور "ل پارتیسیپ پاسه" از سرز لوتنس باشد.

عود با ترکیب با این دو نت تیره و دارک کیفیت عودی معمول خودش را کاملا از دست داده است و صرفا با دقت بیشتر میتوان حضور جدی آن را در کار حس کرد.

بوی اعتیادآوری دارد این کار. اما بازخورد را نمی‌دانم.

عطا می‌گفت دروازه‌ی ورود به جهان عطر در طبقه‌ی چهل و هفتمِ و این طبقه برای از ما بهترون.

صرف نظر از اینکه خودشم چند دقیقه پیش از آسانسوری پیاده شده بود که نیم ساعت طول می‌کشید به هم‌کف برسه، باید ازش می‌پرسیدم منظورش چیه و مهم‌تر از این دلیلش؟
گره شالش‌رو یکم شل کرد و گفت:
خوب گوش بده عزیزم! کارگری که ماهی بیست/سی تومن حقوقشه اگه بخواد عطری که من دیروز خریدم‌‌رو (منظورش اوپوس ۱۳ سیلور عود لعنتی بود) بخره، تا آخر ماه فقط پول نون لواشش می‌مونه. حتی صبحونه هم نمی‌تونه بخوره؛ درحالیکه من دیروز سیلور عود خریدم و امروز چون دیدم الکساندریام داره تموم میشه، به سرم زده شارژش کنم؛ حتی می‌تونم یکی‌رم به گزینش تو بگیرم و اگه یکی دو تای دیگه‌م بردارم بازم مشکلی ندارم و می‌تونم هم بخورم هم بگردم هم بنوشم و هم به عشق و حالم برسم. کلا زندگی برا ما به ماه و سال و روز تقسیم نمی‌شه. ما همینجوری فقط زندگی می‌کنیم، ولی کارگر باید حساب سر ماهش‌رو داشته باشه.

عطا آدم باهوشی نیست؛ انگلس‌رو نمی‌شناسه و از مبانی مارکسیسم خبری نداره؛ فقط پول‌دار و مهربون و دست و دل بازِ. این حرفارم اینطوری که اینجا نوشته شد، نگفت. دَرهم و بَرهم و رو هم و تو هم بلغورشون کرده بود که ترجمه‌ای از مقصود گنگش‌رو تا جایی که از فهم ادبی کجم برمی‌اومد، واستون انجام دادم.



عطا اون روز یه الکساندریا ۲ گرفت و یه زولوجیست هیراکس به گزینش من می‌خواست بخره که چون نتونست پیداش کنه با کلافگی گفت بعدا سفارش میدم واسم میارن.

از عطا که مالک بلا قید انواع عطور نیش و دیزاینر و لوکسِ که بگذریم، می‌رسیم به م.الف: دوست دیگه‌ای که می‌دونم ابدا راضی نیست اسمش‌رو اینجا بیارم.
م.الف آدم با معرفت و فهیم و باشعور و فقیریه؛ از همونا که ورودش به طبقه‌ی اول هم ممنوعه. جاش کف خیابونِ و با ارفاق، نیم طبقه‌ی اول.
این م.الف بی‌چاره کلکسیونی نه چندان سرشار از لطافه و الحمبرا و ارض‌ الزعفران و زارا و یکی دوتام دیویدف داره که تازه اونارم به زور قسط و وام و قرض و دین و نسیه خریده.

عطا می‌ره مغازه یکی دو سه چهارتا عطر لوکس و خاص می‌خره و کارتشو می‌کشه و با عزت و احترام و اعتماد به نفس میاد بیرون و سوار بر تویوتا یا ماشینای دیگه‌اش میشه و برمی‌گرده خونه. و این همه فقط برای اینکه ملال مقطعی چند ساعته‌اش‌رو خاموش کنه. بارون هم که می‌باره باید بزنه بیرون.

اما م.الف! اگه بخواد عطری از لطافه بگیره یه ماه خیز برمی‌داره و بعد از یه ماه تازه می‌تونه شتاب بگیره و از خونه بزنه بیرون؛ با اتوبوس یا مترو بره بازارگردی و بعد از پرس و جو از چند مغازه به این نتیجه برسه که اگه از فروشگاه اینترنتی بگیره، به صرفه‌تره؛ در ضمن می‌تونه از فرصت طلایی خرید قسطی هم استفاده کنه، اونم با تخفیف بلک فرایدی.

اصلا لطافه‌رم همین م‌.الف عزیز بهم معرفی کرد.
یه روز گفت ابزورد جان از پیچ سمپل و زور باتل بیا بیرون. یه شرکتی هست اسمش الحمبرا، وابسته به لطافه ...

بعضی کاراش‌رو دیده بودم، ولی تست نداشتم. دغدغه‌ی تست هم نداشتم.
چند روز بعدش سرمو از لای کتابای نمورِ [به قول زوربا: ] به دردنخورم بیرون آوردم و سرکی تو گوگل مشغول جستجوی اسم الحمبرا و لطافه شدم.
چند دقیقه بعد نمی‌دونم چجوری شد یه نوشته‌ای دیدم با عنوان "هدیه‌ای برای روز پدر... عطرافشان"
سایت‌رو بالا آوردم و عطر تاباک از الحمبرارو دیدم که روی یه قوطی سفید ایستاده و یه توضیح یک خطی درموردش.
یکم داخل سایت گشتم و دیدم به به چه خبره.
دیوانه چو دیوانه ببیند خوشش آید :) خوشم آمد و خوش‌آمدم به جمع شما.

اینجوری و از این طریق با عطرافشان آشنا شدم:
راهنمایی م.الف و تصویر جناب اسعدی از تاباک در عطرگرام‌شون.
از همین‌جا هم از ایشون و هم از م.الفِ بی‌چاره تشکر میکنم.

و همچنان این مسئله برام گنگ و مایه‌ی تاسفه (مخصوصا بعد از ورودم به عطرافشان که با عطرگرام‌های غنی و گاه پرهیبت بعضی از همراهان مواجه شدم) که در جهانی (بخوانید مملکتی) عده‌ای هر چه بخواهند و هر طور، بخرند و مصرف کنند و مدام لذات جدید و تجربه‌های جدید و زیبا داشته باشند و برخی در همان یک تجربه هم ناکام و واپس‌رو باشند.
عطا و هم طبقه‌هایش (که ایرادی به ایشان وارد نیست، سوء تفاهم نشه) میلیون‌ها و میلیاردها برای عطر و تیپ و تکمیل استایل خرج کنند و م.الفی نگون بخت برای خرید باتلی از الحمبرای کپی کار و ارزان، دو ماه برنامه بریزد و نقشه بچیند و حقوقش را از صافی وام و قسط بگذراند تا بلکه به مقصود معطربودگی، فارغ از نگاه هنری و فلسفی و آسوده از عمق رنج بشری، برسد.

یکی صفر از صد و دیگری صد به حضورش صفری‌ست.
خوش به حال این؟
یا بدا به حال آن؟

همیشه دوست دارم آخر کار سوالی‌رو که سیلونه در پایان فونتامارا پرسیدرو بپرسم:

چه باید کرد؟

پ.ن از زبان رفقا:
باید از عطر نوشت. اینی که تو نوشتی داستان و چرت و پرتِ. مدیر هم باید در تایید چنین متونی تجدید نظر کنه :)

خب درد دل بود. گفتم کجا بهتر از عطرافشان؟ اومدم قامت بلند اوپوس‌رو در حد درک کوتاه خودم و فهم عرفی مخاطب پایین بکشم که خاطره‌ی عطا مجال نداد و قلم همچنان که همیشه، به بی‌راهه رفت.

این باررو ببخشید به دفعه‌ی بعد که به شرط حیات و قید خلاء وقت، متن مربوط به اپوس سیزده‌رو خدمت‌تون تقدیم کنم.
عرض پوزش بابت وراجی.

درود بر همه عزیزان
بسیار مسرور و مشعوفم که پس از ماه ها در جمع شما هستم و افتخار مطالعه نظرات ارزشمند شما را دارم
آقای الهی در همین صفحه همه اون چیزی که باید در مورد اپوس ۱۳ شرح داده میشد به کاملی شرح دادن و به زیبایی فضای چوبیه سوخته این کارو معرفی فرمودند و نیازی به گفته های ما نیست فقط اضافه کنم بازار هدف این عطرو…
این عطر یکی از ملزومات دنیای عطر برای امثال بنده هست
اینجانب مدت هاست نوازنده یک ساز هستم یک انسان با سره بی مو ،قد متوسط و ظاهری معمولی و غیر فریبنده که هیچ تناسبی با یک آدم‌ هنری و ترگل ورگل و دوست داشتنی نداره وجود یک تم مذهبی در پشت این تیپ ظاهری باعث شده من تا به الان در هیچ جمعی دست به ساز نبرم و موسیقی را برای شخص خودم دنبال کنم چون یه جورایی حس میکردم به تیپ من نمیخوره که جایی با وسیله ای مثلا مثل ویولون دیده بشم ، در محافل خانوادگی و رسمی هم علاقه به حاشیه مجلس دارم و هرگز با افراد دیگه قاطی نمیشم این درست در حالیه که در زمینه های کاری آدم با اعتماد به نفس بالا و قوی هستم و‌موفق به انجام کارهایی در سنی شدم که شاید خیلی در بین هم سالانم مرسوم نبوده و کسی حتی فکر انجام اونارو در سر نداشته اگر قصد انتخاب سیلور عود آمواج را دارید باید بدونید دقیقا فلسفه این عطر بیانگر کارکتری هست که عرض کردم
این لانچ آمواج برای اون دست آدم هایی نیست که بطور معمول در کانون توجهات هستند و برای اون آدمها این عطر میتونه یک فاجعه بازخوردی به همراه داشته باشه فضای تاریک و سوخته این لانچ یک وجه تمایز بزرگی بین شخص و بقیه ایجاد میکنه این عطر نمایانگر یک مرد نه چندان جذاب،ثروتمند و سنگینه که شأن و شخصیت بالایی هم داره اگر در بین شما کسی به لحاظ رفتاری خودشو شبیه به این مرد میبینه چشم بسته این کار آمواج را تهیه کنه چون این عطر دقیقا کارکتر خودشه این لانچ آمواج یک تنهایی خاصی داره که خانم زاروکیان به شکل فوق العاده ای موفق به اجرای اون شده و البته ایشون یک ساخته دیگه هم دارن که دقیقا نقطه مقابل این لانچ قرار داره و اون هم موفقیت بسیار بسیار زیادی کسب کرده
پخش و ماندگاری این عطر برای من حتی بالاتر از نسخ ۲۰۱۲ اینترلود بوده به طوری که فقط با دو‌پاف ازین کار یک روز کامل با قدرت بسیار زیاد رایحه عطر احساس میشد و بازخوردهای مثبت و منفی بسیار زیادی هم‌به همراه خودش داشت
ازون طیف کارهایی که هرگز هایپ نمیشه هرگز کپی نمیشه و طرفدار زیادی هم پیدا نخواهد کرد و میتونه انتخاب افرادی باشه که ضمن دارا بودن شرایط بالا به خاص و کم نظیر بودن رایحه عطر خودشون اهمیت میدن

عرض ادب
با احترام به دوستداران روایح انیمالیک،هیچوقت متوجه نشدم روایح حیوانی حاصل از بیدستران،سیوت،زباد و غیره،چه کاربرد و کارایی و یا چه جذابیتی بر پرفورمنس و گرفتن بازخورد داره؟ و اینکه کجا و در چه موقعیتی میشه از این روایح به اصطلاح کثیف و کدر و سنگین استفاده کرد؟! (جز در استفاده و لذت شخصی)

این عطر بگونه ای طراحی شده که رایحه حیوانی، چوبی و دودی داشته باشه. انگار نشستن فکر کردند که چجوری عطری بسازند که وقتی بو کنیش یاد تمام تاریکی های زندگی بیوفتی. شما لیست روایح رو نگاه کنید:
-سیپریول که رایحه دودی و چوبی داره که تم تاریکی رو به هر عطری اضافه میکنه.
-نعناع هندی که رایحه سبز، خاکی و تاریک داره.
-عود هندی که به دلیل تخمیر شدن و تولید سولفور به وسیله باکتری ها حین تخمیر از عود های حیوانی و طویله ای محسوب میشه.
-چوب درخت غان سوخته شده که به صورت مصنوعی ساخته میشه( برای استفاده روی پوست، اگر طبیعی استفاده بشه مثل عطر cuir de russie areej le dore دیگه عطر قابل استفاده روی پوست نخواهد بود) که رایحه به شدت دودی و سوخته شده به عطر میبخشه.
۲ نوع مشک حیوانی تهیه شده از سگ آبی( در اکثر مواقع بصورت مصنوعی ساخته میشه و رایحه حیوانی و گرم داره) و امبراروم ( که با توجه به تحقیقاتم از تبدیل صمغ لابدانوم درست میشه و بوی حیوانی و شیرین داره) که روایح حیوانی،چرمی و گرم به عطر اضافه میکنند.
و در این عطر روایح چوبی هم داریم مثل چوب سدر و چوب گایاک که روایح خزه مانند، چوبی ، دودی و بالزامیک به عطر میبخشند.
ترکیب این همه روایح تاریک و سوخته و حیوانی و زمینی و خاکی و چوبی و چرمی و خزه ای عطری رو میسازه که برای من یاد آور طبیعتی هست که در حال سوختن باشه،همه چیز با هم سوخته شده باشه مثل برگ ها، درختا، طویله حیوانات، خاک، کلبه ها و... که البته رایحه جالب و جذابی رو میسازه و در واقع چیزی که از یه عطر "نیش" انتظار داریم یا حداقل من انتظار دارمو براورده میکنه. این وسط نوت های وانیل و مشک امبراروم سعی میکنند تا با شیرینیشون کمی از بوی سوخته عطر کم کنند و این وسط یه تعادل ایجاد کنند که این شیرینی از ابتدا روی پوست حس میشه و تا انتها هر چه ساعت ها بگذرند قوی تر حس میشند اما تم اصلی عطر کماکان حیوانی و سوخته است با پس زمینه شیرینی(روی لباس شیرینی عطر به شدت کاهش پیدا میکنه و بیشتر دودی میشه). دو پاف روی دستم زدم و ۶ ساعت در گرمای ۴۰ درجه بیرون بودم، وقتی برگشتم بعد ۶ ساعت همه بوی حیوانی و سوخته این عطرو تا شعاع ۲ متری من احساس میکردند که نشان دهنده ماندگاری و پخش بوی عالی این عطر هست. پوشیدن این عطر در اجتماع به نظر من غیر ممکن هست با توجه به تمی که داره مگر ایکه برای لذت خودتون و تنهایی استفادش بکنید. من شخصا رایحشو خیلی دوست دارم.