GUERLAIN - Shalimar EDP

به نظر من عطرهای برند گرلن را باید با یک تهور خاص استفاده کرد و لذت برد بی هیچ نگرانی از بازخورد دیگران و یا ترس از کلاسیک و قدیمی به نظر رسیدن!
گرلن را باید برای تجربه کردن تاریخ و تجربه بی همانند اصالت و شکوه بر تن کرد...

این داستان شالیمار است…

سال ۱۶۱۲ لاهور:
زن توی باغ ایستاده بود،شوهرش برایش حوض‌هایی ساخته بود از سنگ مرمر سفید،با لبه‌هایی که آب ازشان پایین می‌چکید، وسط تابستان بود،نارنج‌های روی درخت‌ها داشتند زرد می‌شدند و پوستشان روغن می‌داد، زن دستش را دراز کرد، یک نارنج چید، ناخنش فرو رفت توی پوستش و ترشح کرد عطر ترنج و برگ نارنج پیچید توی هوا، زن گفت: این جا را دوست دارم.

شوهرش گفت: اسمش را بگذار،زن گفت: (شالیمار)
آن زن ممتاز محل بود، آن مرد شاه جهان…

سال ۱۶۳۱ برهانپور:
زن داشت می‌مرد، چهاردهمین بچه را به دنیا آورده بود و خون نمی‌ایستاد،ملافه‌ها خیس شده بود،شوهرش کنار تخته نشسته بود، دستش را گرفته بود، زن دیگر نمی‌دیدش،چشمهایش را باز نگه داشته بود اما ته چشمها سفید شده بود، به سقف خیمه نگاه می‌کرد و لب‌هایش تکان می‌خورد،شوهرش خم شد پایین، گوشش را گذاشت نزدیک دهان زن؛ زن گفت:(باغ شالیمار را فراموش نکن)
شوهرش سه روز در خیمه را نبست،غذای سرد خورد، به کسی جواب نداد،روز چهارم بیرون آمد و گفت: (برایش آرامگاه می‌سازم،از مرمر سفید،وسط باغ، وسط بهشت)

سال ۱۶۵۶ لاهور:
تکمه‌های لباس شاه جهان دیگر بسته نمی‌شد، بیست و پنج سال از مرگ زنش گذشته بود،تاج محل تمام شده بود، حالا نشسته بود توی باغ شالیمار، زیر درخت نارنج، به آب حوض نگاه می‌کرد، پیر شده بود. پسرانش پشت سرش حرف می‌زدند،یکی می‌گفت: پدر دیوانه شده،یکی می‌گفت:بیست و پنج سال است زن مرده، هنوز عزا گرفته…
شاه جهان چیزی نمی‌گفت، دستش را برد توی آب، خنک بود، بعد دستش را بیرون آورد، قطره‌ها چکید پایین، نگاه کرد به کف دستش، گفت:هنوز بوی پوستش را می‌دهد…

سال ۱۹۲۵، پاریس،خیابان شانزلیزه
ژاک شیشه را گذاشت زمین، ساعت سه صبح بود، شش ماه بود روی من کار می‌کرد، هزار و چهارصد و بیست و هفت بار فرمول را عوض کرده بود، دست‌هایش بوی ترنج و وانیل و رزین گرفته بود. دیگر شامپو هم بوی من می‌داد، سگش وقتی می‌آمد توی کارگاه، عطسه می‌کرد.
ژاک خسته بود،چانه‌اش را گذاشته بود روی کف دستش، زل زده بود به شیشه‌های ریز روی میز. عکس شاه جهان و ممتاز محل را سنجاق کرده بود روی دیوار؛یک ماه پیش کتابفروش خیابان سن‌آنوره گفته بود: این کتاب را بخر، عطرت را می‌سازی…
کتاب سفرنامه بود، ژاک یک کلمه هم فرانسه نبود، آلمانی بود، نخرید… عکس را کند و برداشت و آورد.
آن شب، عکس کج شده بود روی دیوار، ژاک بلند شد، عکس را صاف کرد،ایستاد نگاه کرد به صورت زن، نور چراغ نفت می‌افتاد روی کاغذ زرد شده، ژاک برگشت سر میز؛ پیپت را فرو برد توی شیشۀ اوپوپاناکس،چهار قطره چکاند توی ویال،یک قطره بیشتر از همیشه.
بعد شیشه‌های وانیل را برداشت،وانیلی که سال ۱۹۰۲ از ماداگاسکار آورده بودند، بیست و سه سال توی قفسه خوابیده بود،ژاک درش را باز کرد، بو کشید. ابروهایش رفت بالا،رنگ کهربایی‌اش توی نور می‌درخشید…
بعد ترنج،بعد عنبر،بعد مشک،بعد چرم،بعد یاسمن، بعد زنبق…
هفت صبح بود که ژاک مچ دستش را زیر شیر آب گرفت، خشک کرد، و من را زد روی پوستش…
دستش را برد جلوی صورتش،بو کشید،چهار دقیقه ایستاد، بعد گفت:سلام،اسم تو شالیمار است…

سال ۱۹۲۵،نمایشگاه بین‌المللی هنرهای تزئینی، پاریس.
غرفه‌ی گرلن گوشه‌ای بود، نه جای خوبی،بطری‌ها را چیده بودند توی ویترین شیشه‌ای،من کنار میتسوکو ایستاده بودم؛ میتسوکو گفت:شش ماه دیگر برمی‌گردیم پاریس،گفتم:نه،ما نمی‌رویم…
روز سوم، زنی ایستاد جلوی ویترین،موهای کوتاه داشت، لباس سبز پولک‌دوزی، کلاه لبه‌دار، انگشتش را گذاشت روی شیشه، از روی من رد شد، آمد روی بطری فیروزه‌ای ایستاد.
به فروشنده گفت:این را می‌شود زد؟
فروشنده بطری را باز کرد، محکم زد روی مچش، من پاشیدم هوا…
زن مچش را برد زیر دماغش، یک نفس بلند کشید، چشمهایش بسته شد،ده ثانیه،بیست ثانیه، سی ثانیه؛فروشنده نگاهش می‌کرد،زن پشت دستش را بو کرد، دوباره،دوباره…
چشمهایش را باز کرد، گفت: این بوی باغ است. بوی آب است،بوی کسی است که منتظر مانده.
کیف پولش را درآورد، پول را گذاشت روی ویترین، بطری را برداشت و رفت سمت در…
پشت سرش، میتسوکو گفت:به تو گفتم…

سال ۱۹۴۷، هالیوود…
ریتا هیورث روی تخت نشسته بود، جوراب ابریشمی پایش می‌کرد، شوهرش علیخان ایستاده بود پشت سرش، دست‌هایش را گذاشته بود روی شانه‌های ریتا،ریتا برگشت بهش نگاه کرد،پرسید:چه عطری می‌زنی؟
علیخان گفت: شالیمار، پدرم می‌زد؛می‌گفت بوی خانه را می‌دهد.
ریتا دستش را برد پشت گردن علیخان ،کشیدش پایین ،بینی‌اش را فرو کرد توی گودی گردنش، بو کشید، پرسید:خانه کجاست؟
علیخان گفت: هند اما دیگر نیست…
ریتا گفت: هست،توی این شیشه است.

سال ۱۹۶۸،ویتنام…
سرباز توی سنگر نامه می‌نوشت،دستکش پارچه‌ای پاره، انگشتانش سیاه از باروت،چراغ قوه را گذاشته بود زیر چانه، کاغذ خیس باران بود، مداد فرو می‌رفت توی خمیر کاغذ…
نوشت: مادر،ادکلنی که فرستادی رسید، شالیمار. توی جیب سینهام گذاشتم،شب‌ها درش را باز می‌کنم و می‌گذارم کنار بالش…، فکر می‌کنم، یک روز برمی‌گردم. یک روز بوی این عطر را فراموش می‌کنم، یک روز عادی می‌شوم.
سی سال بعد، آن سرباز که پیر شده بود، آمد فروشگاه گرلن خیابان شانزلیزه،گفت: یک شالیمار می‌خواهم. همان مدل قدیمی،بطری فیروزه‌ای…
فروشنده گفت: این مدل جدیدش است،فرمول عوض شده،وانیل کمتر شده، قوانین جدید اروپا…
پیرمرد بطری را گرفت، پول داد،رفت بیرون…
توی خیابان ایستاد،در بطری را باز کرد،زد روی مچ دست چپش، مچ را برد بالا،بو کشید،ابروهایش رفت توی هم…
ایستاده در پیاده‌رو پاریس، نگاه کرد به آسمان خاکستری، سگش که دیگر نبود، سنگر که دیگر نبود، جنگ که دیگر نبود.
بطری را گذاشت توی جیب کتش، راه افتاد سمت مترو….

سال ۲۰۲۴،اینستاگرام…
دختر جوان شیشه را از قفسه برمی‌دارد،دوربین را روشن می‌کند،می‌گوید:امروز آنباکسینگ قدیمی‌ترین عطر گرلن،بیایید با هم بو کنیم…
اسپری می‌کند روی نوار کاغذی.،بو می‌کند، می‌گوید: وای خدای من،بوی مادربزرگم را می‌دهد،یادش بخیر، همیشه می‌زد.
سه هزار لایک، صد و چهل و دو کامنت،یکی می‌نویسد: مال مادربزرگ منم بود، عطر پیرزن‌هاست…
دختر نوار کاغذی را می‌اندازد توی سطل زباله…


حالا…
بطری من روی قفسه است، گردنم صیقلی شده از بس دست خورده، ته شیشه کم است،بیست و سه قطره مانده، شاید بیست و چهار…
چهار صد و دو سال از آن روز توی باغ گذشته،
ممتاز محل تاج محل خوابیده، شاه جهان کنارش خوابیده، باغ شالیمار هنوز هست، درخت‌های نارنجش پیر شده‌اند، حوضچه‌های مرمرش ترک خورده…
ژاک گرلن زیر خاک خوابیده…
من مانده‌ام…
و هر بار که کسی در مرا باز می‌کند، من همان زنم که در باغ ایستاده، زیر آفتاب هند، دستش را دراز کرده برای چیدن یک نارنج، و شوهرش از پشت سر دارد نگاهش می‌کند.
قطره‌هایم یکی یکی تمام می‌شوند.
اما آن روز توی باغ تمام نمی‌شود.

این داستان شالیمار بود.

عطری دارک و سنگین که از همون نت اول تا آخر باابهت جلو میره،ی عطری کاملا سلطنتی شیک و باصالته

خیلی شیک و خاصه. شاید الان جزو عطرهای اغواگرانه به نظر نیاد چون بیشترشون خیلی شیرینن اما این واقعا خاصه که یه شخصیت جدا داره و میتونه اغواگر هم باشه اگه درست پوشیده شه مثلا با لباس طرح پلنگی تا اون جلوه انیمالیکش بیاد بالا :)
به نظرم به خانومای ایرانی واقعا میاد و ازینم نگذریم که شالیمار هم برای یه خانوم ایرونی ساخته شده بود
ماندگاری و پخشش هم واقعا روی پوست من خوبه فقط نمیدونم میشه توی تابستون هم استفاده کرد یا نه:)

عطری خوشبودر اوپنینگش بوی مرکبات هم قوی است که دوست داشتنی است . شیک و با کلاس و موقر باهاش حس خوبی می گیرم فقط بعد از چند ساعت بوی خطی می گیره و بهتره قبلش تمدید بشه

در توضیحات عطر نوشته برای خانمهایی که سن و سال جوانی را پشت سر گذاشته اند مناسب است و چه تعبیر نازیبایی!اولا عطر سن و سال نمیشناسد دوما خانمهایی که به قول شما سن و سال جوانی را پشت سر نهاده اند چرا نباید از عطرهای فرش وجوان پسند و امروزی حتی عطرهای جدید استفاده کنند و چه بسا خانمهایی جوان و امروزی که همین شالیمار را ددست میدارند😪

یه عطر گرم تند و تیز و تلخ ادویه ای که سلیقه من نیست.

زیبا و اشرافی

و اما شالیمار عزیز من که بعد از سالها بلاخره خریدمش . بوی خیلی کلاسیک و رسمی ای داره . اول که درش رو باز میکنید یه بوی مردونه طور داره که اصلا بهش توجه نکنید وقتی اولین پاف رو می زنید و روی لباس می مونه بوی مشک و نعنای هندی و زنبقش غالبه .بنظر من اصلا بوی لوازم ارایش نمیده . بوش تند و تلخ و گرمه . تندیش اونقدری نیست که ازاردهنده باشه . من دوسش دارم واقعا . برای کلاسیک پسندها انتخاب فوق العاده ایه . و اینکه فصل استفاده ازاین ادکلن بنظر من فقط پاییز و زمستونه.

دوستان برای کسی که عاشق عطرهای شرقی وانیلی و گورمند هست و بوی رز رو اصلا دوست نداره این عطر و پیشنهاد میدین؟کاراملی و وانیلی و شیرین رو خیلی میپسندم.