ماین بدون شک یکی از ادکلنهای پر سر و صدای بازار کشور ایران پس از اعلام حضور در آن بود. دلیل این اقبال عمومی تنها به یک مسأله بازمیگردد و آن تشابه رایحه این محصول به ادکلن گران قیمت و محبوب کرید اونتوس است. هدف تولید کننده ارائه ادکلنی بوده که در عین حالی که رایحه اونتوس را تداعی میکند، قیمت مناسبی نیز داشته باشد تا همه اقشار جامعه بتوانند این رایحه را تجربه کنند و تا میزان قابل قبولی در این کار موفق بوده است.
باید دید با توجه به حضور ریو اویتوس که آن هم مورد اقبال عمومی قرار گرفته، رقابت بین این مطرحترین جایگزینان اونتوس به نفع کدام یک ادامه پیدا خواهد کرد. و این همان سؤالی است که بسیار پرسیده شده است. ماین پور هوم بهتر است یا ریو اویتوس؟!
عطرافشان تجربه استفاده از رایحه باطراوت ماین را به شما عزیزان توصیه مینماید.
| نوع عطر | ادو پرفیوم |
| برند | مارک جوزف |
| طبع | خنک |
| گروه بویایی | چوبی ادویه ای |
| کشور مبدأ | ایران |
| مناسب برای | آقایان |
| اسانس اولیه | پرتقال، لیمو ترش، گریپ فروت ، جوز |
| اسانس میانی | ترکیبات سبز ، خس خس ، زنجبیل ، فلفل صورتی |
| اسانس پایه | مشک ، نعناع هندی ، چوب صندل سفید |
در یکی از جلسات تاریخی و سرنوشتساز شورای پول و اعتبار، مقرر شد جملهای بر روی اسکناسها درج شود که هم اعتبار ببخشد، هم آشنا باشد، هم میراث فرهنگی محسوب شود و هم اگر شد، بشود در کتاب مطالعات اجتماعی پایه هشتم ازش سؤال چهارگزینهای طرح کرد.
پژوهشگران با بهرهگیری از هوش مصنوعی، یادگیری عمیق، یادگیری نیمهعمیق، و حتی یادگیری سطحی، به سراغ انبوهی از متون فارسی رفتند؛ متونی که در قالب اعداد باینری، در سرورها خاک میخوردند. پس از کاوش در میلیاردها ایمیل، نامه اداری، درخواست مرخصی استعلاجی و اخطار کسر حقوق، سرانجام الگوریتم با صدایی رسا اعلام کرد:
«این گواهی بنا به درخواست نامبرده صادر شده و فاقد هرگونه ارزش قانونی دیگری است.»
برای لحظاتی طولانی، سکوت بر جلسه حاکم شد. سپس یکی از اعضا در حالی که اشک می ریخت زیر لب گفت: «فرهنگ، یعنی این»!!
بدیهی است برای درک عمق این شاهکار، نیازی به حقوقدان بودن نیست. اگر گواهی، ذاتاً ارزش قانونی دیگری دارد، که این جمله نمیتواند آن را سلب کند و اگر هم ذاتاً هیچ ارزش قانونی دیگری ندارد، درج این جمله دقیقاً معادل این است که زیر آب بنویسیم: «این مایع، خیس است.»!!
اما ریشههای تاریخی این عبارت فاخر، طبق یافتههای هوش مصنوعی، به بیستوچهار سال پیش بازمیگردد؛ زمانی که کارمندی محافظهکار، بسیار وسواسی و بهطرز الهامبخشی خوابآلود، برای اولین بار در انتهای نامهای آن را تایپ کرد. دندانهایش هنوز بقایای شام دیشب را با خود حمل میکرد و پنج پاف کامل از عطر Mine زده بود؛ پنج پافی که سرنوشت مکاتبات اداری کشور را تغییر داد.
همان لحظه که انگشتش روی کلید «Print» رفت، تاریخ به دو نیم تقسیم شد: قبل از «فاقد هرگونه ارزش قانونی دیگری است» و بعد از آن.
آن عطر نیز خود شاهکاری مستقل بود؛ تصویری کاریکاتوری از اونتوس. با حذف آن وجه دودی و آناناس آبدار نسخه اصلی، و افزودن رایحه بیسکویت ویفر پرتقالی — از آن مدلهای بینام و نسان که در سولهای دورافتاده میان چند گونی آرد تولید شده و در ورودی ترمینال های اتوبوسرانی به فروش می رسند — اثری خلق شده بود که رایحه آن برای شامه های تربیت شده یادآور آن جمله تاریخ ساز بود.
سالها بعد، وقتی این مسئله با مدیری نسبتاً جوان و متقی — که در استخدام دولت سودای ارضای حس عمیق ریاستطلبی خویش را داشت — مطرح شد، ایشان با صلابت مدیریتی فرمودند:
«ما سالهاست که ذیل گواهیهای صادره مینویسیم این گواهی بنا به درخواست نامبرده صادر شده و فاقد هرگونه ارزش قانونی دیگری است.»
و بدینسان، هرگونه امکان تفکر انتقادی در نطفه خفه شد. چون وقتی سالهاست مینویسیم، دیگر چرا ننویسیم؟
هیهات از این همه منطق. هیهات از این قدرت اقناعگری!!
شایان ذکر است که عطر آن مدیر نیز همان Mine بود؛ عطری که بعدها در مسیر تعالی اداری، به King Richard صادره از بندر چابهار، ارتقا یافت؛ رایحهای مناسب برای امضای بخشنامههایی که هم هستند، هم نیستند، هم ارزش دارند، هم ندارند.
و اینگونه بود که جملهای بیبدیل، از دل مکاتبات اداری برخاست، بر تارک فرهنگ نشست، و ثابت کرد اگر چیزی را به اندازه کافی تکرار کنی، بالاخره تبدیل به حکمت میشود!
روزگارتان معطر باد.