Dior - Eau Sauvage

عطر زیبا و کلاسیک که ملایم و تلخ و رایحه ای مرکباتی و تندی داره،بسیار جلوتر از زمان خودش بوده اثری فاخر که واقعاً زیباست رایحه های زیبا و دوست داشتنی،هنوز که هنوز قابلیت رقابت داره،متاسفانه هیچ وقت باتل نداشتم ازش ولی اینبار جز بلایندبای من بی شک،توصیف من مثل بنز قدیمی کلاسیک تمیز و شیک که درسته قدیمی ولی هنوز هم بنز و دوستداران خاص خودشو داره.
(خوش رنگ،خوش بو،خوش قلب باشیم)

•باری دیگر “کمال” در ابژه‌ای متبلور شد!

درب نقره‌ای-آهنربایی از استوانه‌ای به ارتفاع یک بند انگشت با ریزالگویِ نقش‌برجسته- شیارمانند ‌شبیه به فلس اژدها و یا پوست کروکودیل(همان کوروکو) تشکیل شده بود.
پایه‌ای فلزی و ساده میان شیشه‌ی عطر و درب آن قرار داشت. در حدود ۳ میلی‌متر.
همین عدم اتصال کوچک، ارزش “فاصله‌گذاری” در تولید اشیا را همانند دیگر شاخه‌های هنر و البته طراحی صنعتی بازنمایی می‌کرد.
پیکر، شیشه‌ای بود با خطوطی برجسته و مورب، اما صیقل‌خورده. کمربندی نقره‌ای با عرض ۲سانتی‌متر دور تا دور بدنه‌ را در بر گرفته بود. طرح “فلس‌گونه‌ی برجسته‌نما” تکرار‌ شده بود اما در جهتی دیگر.
لوگو با قلمی کلاسیک در مرکز غلاف سیمین، متقارن با پلاکی فلزی در پشت فلاکون منقوش به مشخصات تکمیلی برجسته، قرار داشت.

•طراحی، محصول را از کالا به اثری هنری تبدیل می‌کرد. “شخصیت‌ساز” بود. مرجعی آکادمیک برای طراحی صنعتی.

•فرم:
-استفاده از عناصر اولیه بصری: دایره، مربع-مستطیل، خطوط اریب
-نوع فلز، ضخامت و رنگ
-الگو‌ها و نقوش
-فونت و‌اندازه قلم
-اندازه‌های بسیار قاعده‌مند
و در نهایت اجرای بی‌نقص تمامی موارد فوق، ردای “کمال” را بر تن فرم ارائه‌شده مبتنی بر رایحه‌ی اثر می‌پوشاند.

•فضا:
وارد اتاق شد؛ مطمئن. پیراهن سفید بود و چشمانش ریز و نگاهْ نافذ. ریش‌ اصلاح‌شده و کتی تیره او را در آغوش گرفته بود. طنین گرم صدا و کلمات انتخاب‌شده‌اش، نشان از اعتماد به نفسش داشت.
عطرش هم با او وارد شد. مرکبات و رزماری، سپس ریحان در پی آنها.
نفسی عمیق در سکوت حزین اتاق، می‌شد فضا را سیاه و سفید تجسم کرد. لحظه‌ای بی‌زمان که دل‌های تنگ و چشمان بی‌تاب گریستن انتظارش را می‌کشند.

•رایحه:
ابتدا: مرکباتی-معطر
ابتدا به میانه: معطر-گیاهی، سبز-آروماتیک
میانه تا انتها: گیاهی-چوبی-آروماتیک
بیس‌نت مدهوش کننده است!

بهترین‌های شیشه‌های عطر برای من تا کنون:
۱: کلایو کریستین، هدونستیک: ۱۰/۱۰
۲: پنهالیگونز: اندیمیون کنسانتره
۳: دیور او ساواژ(همین نسخه): ۱۰/۱۰
۴: کیلیان، سری لیکرز: ۹:۱۰
۵:


کاراکتر:
آلن دلون در جوانی، مجدد پاول نیومن در میانسالی

رایحه: ۱۰/۱۰
طراحی شیشه: ۱۰/۱۰
پرفورمنس:۷-۸

نکته: برای درک بهتر این متن و فضاسازی نویسنده، ابتدا عبارت René Gruau Eau Sauvage رو سرچ کنید تا براتون گنگ نباشه.

گاهی پیش می‌آید که آدم روی یک شخصیت کارتونی کراش بزند. من خودم اعتراف می‌کنم که در سال‌های اول نوجوانی، حسابی شیفتهٔ روباه رابین هود دیزنی در نسخهٔ دههٔ ۱۹۷۰ بودم. معشوقه‌اش، روباه مید ماریان (Maid Marian)، هم بین پسرها کم‌طرفدار نبود؛ البته بعد از جسیکا ربیت (Jessica Rabbit)، با فاصلهٔ خیلی کم!. اگر از دنیای عجیب‌وغریب حیوانات کارتونی بالغ فاصله بگیریم و برگردیم به دنیای آدم‌های واقعی، می‌رسیم به یکی از جذاب‌ترین مردانی که تا حالا در قالب تصویر کشیده شده: آقای «او ساواژ».
این مرد اسم ندارد؛ که البته برای تبدیل شدنش به یک موضوع جذاب و خواستنی، بد هم نیست. آن‌قدر جذاب است که انگار با چند خط جوهر و مرکب نمی‌شود چنین مردی را کشید! خالقش هنرمند ایتالیایی فرانسوی، رنه گروئو (René Gruau)، بود؛ کسی که در قرن بیستم بعضی از خاص‌ترین و به‌یادماندنی‌ترین تصویرسازی‌های تبلیغاتی دنیای مد را خلق کرد، مخصوصا در همکاری طولانی‌مدتش با خانهٔ دیور.
حتی قبل از اینکه پنکه‌های برقی وارد عکاسی تبلیغاتی شوند و موهای مدل‌ها را برای عکس‌ها به حرکت دربیاورند، گروئو خودش بلد بود به نقاشی‌هایش جان بدهد. لباس‌ها و آدم‌هایی که آن‌ها را پوشیده بودند، در کارهای او پر از انرژی بودند و مهم‌تر از همه، یک جور شیطنت و شوخ‌طبعی داشتند.
خیلی از زن‌هایی که گروئو می‌کشید، حتی وقتی لباس‌های فوق‌العاده گران‌قیمت اوت‌کوتور (مد سطح بالا و درجه یک) به تن داشتند، سرشان را عقب می‌انداختند و با دهان باز از خوشحالی به نظر می‌رسیدند؛ انگار همین الان چشمشان به آدم محبوب زندگی‌شان افتاده که دارد به سمتشان می‌آید.
اما بهترین کارهای گروئو زمانی از راه رسیدند که مشغول تبلیغ عطر شد. فروختن یک لباس خودش به‌اندازهٔ کافی سخت هست، اما دست‌کم یک چیز واقعی داری که می‌توانی در تصویر به آن جان بدهی. ولی عطر را چطور باید تصویر کرد؟ حتی اگر از بسته‌بندی هم کمک بگیری، باز کار سختی است. چون باید حس، شخصیت و حال‌وهوایی را که یک رایحه به آدم منتقل می‌کند، تبدیل به یک آدم واقعی کنی.
و «آقای او ساواژ» که می‌شود گفت شاهکار گروئو در تبلیغات عطر است؛ آن‌قدر زنده و واقعی به نظر می‌رسد که واقعا می‌توانی تصور کنی دلت می‌خواهد با او قرار بگذاری! که احتمالا اصلا هدف همین بوده: این عطر را برای پارتنرت بخر، شاید کمی از آن جذابیت و استایل هم به خودش بگیرد!
البته اگر یک روز خیلی بد داشته باشی، ممکن است به تبلیغات او ساواژ نگاه کنی و به‌جای یک مرد جذاب، یک «هیمبو» ببینی؛ یعنی یک مرد خوش‌هیکل و خوش‌قیافه که چندان هم باهوش به نظر نمی‌رسد و کمی هم خودش را تحویل می‌گیرد.
بدن ورزیده‌ای دارد و عاشق حوله‌های پرزدار است. بیشتر اوقات یا با حوله‌ تن‌پوش سفید و دمپایی دیده می‌شود؛ با پاهای پرمویی که کاملا بیرون مانده‌اند؛ یا لخت است و حوله‌ای روی شانه انداخته (هول نکنید! مرد از بغل ایستاده و حوله هم دقیقا در جای مناسبش قرار گرفته!).
جسورانه‌ترین تصویر هم او را نشان می‌دهد که در حمام، لخت مشغول اصلاح صورتش است و بیننده از گوشه‌ای سرک کشیده و نگاه می‌کند؛ طوری که فقط کمی از باسنش دیده می‌شود.
این مرد انگار در خانه برای خودش می‌چرخد و از زندگی لذت می‌برد. فضای تصاویر بیشتر از اینکه یادآور یک صبح شلوغ و عجله‌ای باشد، حس آرامش بعد از دوش گرفتن را دارد؛ انگار عصر است، راحت لم داده و صدای برخورد یخ با ورموت داخل لیوان به گوش می‌رسد.
گروئو با تصویر کردن یک مرد شهری، که معلوم نیست متأهل است یا مجرد، دقیقا توانسته بود حال‌وهوای او ساواژ را به تصویر بکشد.
عطر را عطرساز مینیمالیست، ادموند رودنیتسکا (Edmond Roudnitska)، ساخته بود؛ یک جور برداشت هوشمندانه از ادوکلن. رایحه‌ای مرکباتی و خزه‌ای که با استفاده از مولکولی به نام هدیون (یا متیل دی‌هیدروژاسمونات)، که در گل یاس هم وجود دارد، روشن‌تر و درخشان‌تر شده بود.
او ساواژ کاملا با خودش راحت است. می‌داند که برگ برنده را در دست دارد، ولی لازم نمی‌بیند مدام آن را به رخ بقیه بکشد.
جالب اینجاست که برخلاف خیلی از عطرهای زنانهٔ اوایل قرن بیستم که خیلی زود قدیمی به نظر می‌رسیدند، او ساواژ را حالا سه نسل از مردان پوشیده‌اند، بدون اینکه هیچ‌وقت واقعا از مد افتاده یا بیش از حد «عطر بابایی» به نظر برسد. خیلی از مردانی که پدرشان او ساواژ می‌زده، با خیال راحت همان عطر را برای خودشان انتخاب کرده‌اند.
این سادگی ظاهری که در کار رودنیتسکا و گروئو می‌بینیم، در واقع نتیجهٔ تغییرات اجتماعی بزرگی بود که چنین تصویری از مرد را ممکن کردند.
تا آن زمان، برای فروختن عطر به مردها، تبلیغات معمولا به چند ترفند نسبتا خسته‌کننده متوسل می‌شد. اما گروئو همهٔ این‌ها را کنار گذاشت: متن‌های تبلیغاتی طولانی، همسر شیفته‌ای که گونهٔ شوهرش را می‌بوسد، شعارهای کلیشه‌ای و لوس و از این جور چیزها.
به جایش، یک مرد را نشان داد؛ معمولا تنها، راحت و کاملا در دنیای خودش.
او ساواژ چیز زیادی نمی‌گوید، ولی خیلی چیزها را به ذهن می‌آورد.
احتمالا در هر حال دخترها را جذب خودش می‌کند، اما دلیل اینکه این عطر را می‌زند، این نیست.
او او ساواژ را برای خودش می‌زند؛ دور از چشم بقیه و دور از هیاهوی اجتماعی. و چیزی که بیشتر از هر چیز دوست دارد، این است که عصرها با دمپایی‌های پوست گوسفندی‌اش، بی‌خیال در خانه بچرخد و به کارهای خودش برسد.

** متن بالا ترجمه‌ای بود از کتاب A Century of Scents، اثر لیزی اوستروم، کتابی که سفری تاریخی و روایی به دنیای عطرسازی قرن بیستمه و داستان ۱۰۰ عطر برجسته این قرن رو روایت می‌کنه...