GUCCI - The Voice Of The Snake Eau de Parfum

درود برشما... جناب بوترابی اتفاقا بینِ فُرم‌های هنری بیش‌ازهمه به دارک کمدی علاقه‌مند هستم. کُمِدی ها. کُمُدی نه. دارک کُمُدی در حیطه‌ی تخصصِ دیگرانه. ولی فعلا برای کُمِدی دل و بینی ندارم. ببخشید؛ دل و دماغ. شاید بپرسید چرا؟ چون روسندو ماتئو. عطار کهنه‌کار. چند روز قبل یادش رفت نفس بکشه. چه آدم فراموشکاری. روسندو مُرد وَ من تا صبح به یادش بودم. آخه گفته بودن یادآوریِ مکرر، آدم‌ها رو زنده نگه می‌داره! دوباره خبرها رو چک کردم. ولی زنده نشده بود. آدم‌ها این‌روزا چقدر جدی می‌میرن. چقدر بی‌تفاوت شدن. روسندو مُرد وُ باخودش فکر نکرد پس من باید چکار کنم. آدمِ خوابالو. خوابالو بودن خیلی کُشنده است! از مرگ وُ فراقِ روسندو بدتر این بود که تیئری واسر نوشت: استاد جات خالی نباشه، حقا که بهشتی هستی. واقعا گلچین روزگار عجب خوش سلیقه است، می‌چیند آن گلی که به عالم نمونه است. از خداوند برای آن عزیزِ ازدست رفته مغفرت وُ بخشش وَ برای بازماندگان صبرِ جمیل وُ تابِ صبیح آرزومندم. تابِ صبیح دیگه چیه؟ یکی نیست بگه مردِ حسابی تو نمی‌خواد آرزومند باشی. بیوفت روی خاکِ تَمنا وُ توبه کن. جای این حرف‌ها میزکارِ گرلن رو بسپار به دِلفین ژلک وُ برو تبت سی سال خودت رو ببند به درخت شاید کمی از بارِ گناهانت کم بشه. سالی هشتادوسه میلیون عطر لانچ میکنی که چی بشه گل پسر. تیئری در انتها اضافه کرد : هفتم آقای روسندو خونه‌ی من به صرفِ خرماگردویی با ردی از نارگیل خامه‌ای و بلک تی دودی. انقدر بدم میاد از این کاراش. اون وسط آنتونیو باندراس فریاد زد : ما شام میخواییم یاالله. ما شام میخواییم یاالله. مهران مدیری لبخندی زد و گفت : آه زُرو. تا حالا عاشق شدی؟ :|| باید دید واکنش گوالتیئری چیه. شاید یه عطر بسازه به‌نامِ بلک روسندو. بعد داخلش رطب، برگ درخت گردو، نارگیل و کاکائو استفاده کنه. ای بابا. امیدوارم این اتفاق نیوفته. چقدر باید تعريف و تمجید بشنویم. این وسط آنتون لی قاطی نکنه خوبه. بازسازیِ شب اول قبر. هیچی دیگه. دوباره روز از نو روزی از نو... خبر می‌رسه که بیایید بگیرید ضد عطر ساختن ریختن تو بازار...

جناب بوترابی در یک تصمیم دشمن افکن بر آن شدم که زِدَهر اعتبار بِستانم وَ برم ایلان ماسک رو بُکشم!! باید کاری کنم همه چیز طبیعی به نظر برسه. بعد یکی از فضاپیماهایِ خارجیش رو بدزدم و برم مریخ برای همیشه. جایی که آدم‌ها نباشن تا همش بخوان بمیرن و حوصله‌ی من رو سر ببرن. میخوام اونجا یه خونه‌ بسازم. چندتا آفتاب‌پرستِ بروکسیا، میمونِ دماغ‌دراز، کوئوکا، تامارین، پنگوئن، مارمولک و اورانگوتانِ فضایی پیدا کنم و باهمونا هم خونه بشم. دوست دارم از اونجا به زمین نگاه و تنباکو دود کنم. اونجا دیگه کسی نوشته‌ی کسی رو تو جوب نمی‌دازه. از تورم وُ بورسِ اوراقِ صفادار وُ این چیزها هم خبری نیست. فقط کمی طوفان خورشیدی و اینجور لوس بازی‌های بین ستاره‌ای هست که باهاش کنار میام. خوبیش اینه که مارمولک فضایی‌ها هیچ‌وقت نمی‌میرن. ولی شاید من بعنوان تنها گونه‌ی آدمیزاد بر روی مریخ، اونجارو هم به گَند بکشم وَ مُردن رو بهشون یاد بدم. البته در حد نظریه است فعلا. چون قبلش باید چندتا گورکن فضایی پیدا کنم. بعد یک قسمت از خاکِ ماه رو تسخیر و تبدیل به قبرستون می‌کنیم. آی پولدار بشم. چون فضایی‌ها احتمالا نَدید بَدید بازی در میارن و هی میخوان بمیرن. منم بهشون قبر می‌فروشم. راستی می‌دونید فضایی‌ها چرا نمیان روی زمین؟ چون عاشق آدم‌ها میشن. بعدش یهو یکی از معشوقه‌ها میوفته برای خودش می‌میره. ناگهان فضاییِ مذکور غصه‌دار میشه. ولی چون غصه رو درک نمی‌کنه گلوش بزرگ میشه و میترکه. بعد کل کهکشان میره تو عزای عمومی. از زحل و مشتری تشریف میارن برای عرض تسلیت. کجا باید جاشون بدیم. هتل استقلال هم احتمالا درجا مانیفست صادر میکنه که از پذیرفتنِ فضایی‌های بد یا بی‌حجاب معذوریم. حالا خر بیار باقالا بار کن. یکی نیست بگه اینا اصلا جنسیت ندارن. آبرومون در کل کهکشانِ راه لاکتونیک میره. تهش یک حجله میذارن بین خورشید و زمین. به یاد جاندارِ ناکامِ فضایی. دلیل مرگ : دل بستن به یک آدم. تو قهوه‌خانه‌های پلوتون هم یک بَنر می‌چسبونن و روش می‌نويسن : بچه‌ها مارمولک هم رفت! جات سبز اسطوره.

خلاصه اگر تا آخر ماه بعد خبری ازم نشد بدونید رفتم مریخ برای خودم. از اونجا براتون نوشته‌هام رو شاید فرستادم. ولی خب باید زبان مریخی یاد بگیرید. چون میخوام با سرعت و قدرت زبان مادریم رو فراموش کنم... فقط یک درخواست... میشه قبل رفتن عطر گَنِمید رو بدید به من؟ آخه قراره به مشتری نزدیک‌تر بشم. :)


پوزش بابت بی‌ربط بودن...! باشد دوباره حادثه‌ی قهقهه رخ دهد و خونِ نیمه منجمدشده‌ی ما دگر بار حرارت و جریان به خود ببیند.

بله …..حسرتی…نگاهی…و اهی…..الان روزندو متیو نامیر فایو رو گرفتم تو دستم درشو باز میکنم بوش میکنم دوباره میبندم شیشه رو براندازش میکنم.روزندو متیو.رفت.این همه احساس و عشق و شامه و هنر رفت.چقدر بدحسابه این دنیا هیچوقت امانتدار خوبی نیست هرچی گرفت پس نداد.مسیح جان بزار یکجا موافقت نباشم.گفتی ادما چقدر جدی میمیرن ولی من میگم خیلی شوخی شوخی میمیرن یعنی اصلا قرار نیست بمیرن ولی یهویی میمیرن.حالا دیگه خیلی عطار بعد از روزندو میان ولی هرکس خودشه و دیگه روزندویی نیست که عطر روزندیی بسازه.

بله جانم. شوخی شوخی و پابرچین پابرچین!

بگذریم از این تکدر و دلتنگی که خورشیدِ شفابخش دوباره طلوع خواهد کرد و من همین الان دارم صدای خشنِ چندکلاغ رو می‌شنوم! آوایِ آغازِ دوباره. زیباست. آوازِ ماقبلِ طلوعِ کلاغ‌ها رو بسیار دوست دارم. برای تکمیلِ پروژه‌ی لذت هم، برید سراغِ شماره‌ی یکِ سراسر شادی و ایضا اینسنس وود. عطری خلق شده برای رسیدن به مقصود و معنویت. سفری از تاریکی به روشنایی. شبیه به سبک شدنِ پس از اعتراف!

درآخر امیدوارم روسندو ماتئو صحيح و سالم برسه به مریخ و از اونجا دوباره به زمین نگاه کنه. بقول کارل سِیگن به این نقطه‌ی آبی کمرنگ!

مسیح عزیزم درود

هر چند با گنیمید ، مشتری مات و مبهوت و انگشت به دهان میشود که قمرش در دستان توست ولی کافی نیست

در مریخ هوا سرد است و همواره زمستان است مراقب خودت باش و با گرمای بلک عود لوران مزون خود را بپوشان

در غروب آبی رنگ مریخ sundowner را فراموش نکن و به یاد زمینی ها آن زمان را سرخوش باش ،

در مریخ شبانه روز ۳۷ دقیقه بیشتر از زمین است ، شب هنگام او کوئر دو دزرت را بپوش و به مریخ بگو در زمین ، ستارگان در آسمان کویر بسیار درخشانند ،

به بالای بلند ترین کوه منظومه شمسی ، کوه المپوس برو و اون رز دی کاندهار را بپوش و رایحه رز را به رخ بکش و در عمیق ترین دره منظومه کزباه را ،

در اتمسفر سرخ رنگ مریخ Ursa را به قمرهای فوبوس و دیموس نشان بده و بگو ما راه را بلدیم ،

پس از شروع سفر به محض خارج شدن از مزوسفر و در حدفاصل ترموسفر و اگزوسفر ، ویاژ هرمس را بپوش و با کره زمین از فاصله ای دور خداحافظی کن ،

و در آخر برای سوخت موشکت به پیشنهاد یکی از دوستان از بلک افگانو و اینترلود استفاده کن ،

سفر خوش و
... Send her my love

عالم با یک تشبیه و هزاران خیال‌پردازی ایجاد شد...!

درود برشما. به‌نظر من رویاپردازی تنها مُسکنِ ما برای خلاصی از دردِ استخوان‌سوزِ 'آدمیزاد بودن' است. مرفینی که در رگ جاری می‌شود و شما را از خاکستریِ تک‌بُعدیِ واقعیت به داخلِ جعبه‌ی مدادرنگیِ چندوجهیِ توهم پرت می‌کند وَ بخشی از رویا همین است که شما ترسیم کردید. تزریقِ واقعیت‌های معلومِ دردسترس در واقعیت‌های معلومِ دست‌نیافتنی. مدلی شاداب برای ایجاد سورئال. مثال. اجرای قانونِ ممنوعیت نوشیدن الکل برروی سیاره‌ی کوتوله‌ی هائومیا و یا نصبِ چراغ راهنمایی حدفاصلِ ماه وُ خورشید وَ ایضا چند ورودممنوع به سمت زمین تا مبادا شهاب‌سنگ‌های قانون‌شکن هوس کنند به سمت این خیابان یکطرفه بیایند. زیرا ما باید تکلیف ارز مسافرتی را مشخص کنیم و اصلا حوصله‌ی منفجرشدن نداريم :) الگویی ساده، بسیط وَ بسیار طنزپذیر. عطر هم که تمامش توهم است. البته موسیقی و ادبیات متوهم‌ترین هنرها هستند؛ سپس عطر، نقاشی، سینما، مجسمه‌سازی و..! اما عطر قطعا ابزترکت ترین است. یعنی ژنتیکِ رایحه ذاتا انتزاعی و شمایل شکن برخورد می‌کند. حال اگر شما موسیقی، رایحه و نقاشی را ترکیب وَ کمی گرانول فلفل سیاه، اسموکی سوییت پاپریکا، دارچین، زنجبیل، زعفران، روغن زیتون و نمک صورتی به آن اضافه کنید نتيجه کتلتِ سودا خواهد شد. با نانِ گرانِ گرم وُ گوجه‌ی سراسر نیترات نوش جان وَ تپل مپل شدن را تجربه کنید و یک نه گنده بگویید به تمام رژیم‌های اجباریِ بدون کربوهیدرات.

سان'داونر :) دو بار با این مخلوق برخورد داشتم. اما نه بیشتر. چرا؟ چون صاحب باتل پسری است خسیس که این نوشته را هم احتمالا می‌خواند و به او اصلا هم سلام عرض نمی‌کنم :| قطره چکان کردن ادویه‌های گرمادیده در مغزِاستخوانِ مرکبات وُ چوب‌ وَ بیرون کشیدن مفهوم شیرینی از جان آقای تنباکو و خانمِ کاکائو. گذشتن از فصل تیرگی و رسیدن به میهمانی بانو شادی. خطوطی بوزی رها میان دودِ سیالِ آغشته به تنباکو. اما اینجا یک پچولی (مانند) هست که کمی خيالات تاورویل'ی در سر دارد و میل به تیره کردن اوضاع اما با پادرمیانی باقی آکوردهای سرخ و ریش‌سفیدهای مجلس تن به مصالحه می‌دهد وُ قضیه ختم به خیر می‌شود. اروپایی‌ها به وقت غروب خورشید؛ آنجا که نارنجی تفسیری تازه به خود می‌گیرد، نوشیدنی الکیِ سبک مصرف می‌کنند تا خستگی و عصیانِ روز از تن به‌در کنند. سانداونر همان نوشیدنی است :) البته در روانشناسی هم معنا می‌گیرد و مدلی از زوال و بی‌قراری است که هرچقدر به غروب نزدیک می‌شود شدت به خود می‌بیند! تاور با مخلوقات تازه(تر) خود، از بین هیولاهای به‌خواب رفته در شماره‌ی دو، سه و پنج فرار می‌کند و به گرمای رزهای قندهار پناه می‌برد. نوشیدنی سرخوشی سر می‌کشد و به هنگام تماشای غروب آفتاب‌ تنباکوی اعلا دود می‌کند. خرسند از تمام جنون‌هایی که پشت سر گذاشته. شماره‌ی پنج اینسنس اکستیریم که تا خفه نکند دست بردار نیست. اندی میل به کشتار دسته جمعی دارد احتمالا. سوئیسی خندانِ انتحاری ندیده بودیم؛ که دیدیم :)

باری. برروی پنتاگونِ آبی و مرموزِ اندی اکنون شکوفه دیده می‌شود. چقدر ظریف هنرمندانِ واقعی گذار، ژرفا و دورنمای فکر خویش را حتی با بروزهای بصری به مخاطب نشان می‌دهند وَ چقدر زیادی هنر است عطر و چقدر زیادی هنرمند هستند عطارها و چقدر زیادتر از زیادی اندی تاور دوست‌داشتنی است و چقدر مشکوک وُ زیادی ادامه‌دار شد این نوشته! کتلت دیوانگی. آماده‌ی سرو کردن. لقمه بگیرم؟ :) شاد و سرزنده باشید عزیزان.

سلام مسیح عزیز:
به به چقدر خوب بود این دست نوشتت. لذت زیادی بردم از خوندنش. رهایی در ژرفای این پهنای وسیع ( هنر عطر سازی و روایح) خیلی امید بخش و جذابه و صد البته ترغیب به این مهم که تو ازش سخن گفتی خیلی جذاب تر و زیبا تر هست.
پاینده باشی دوست هنرمند