TOM FORD - Black Orchid

از اولین باری که با این عطر آشنا شدم تا چند روز پیش، یعنی برای سال‌ها، ازش متنفر بودم.
اولین مواجهم باهاش، توی عطرفروشی‌ای در قشم بود. وقتی که در کمال تعجب، بابام که از همه عطرها متنفره، این رو پسندید و برای خودش خرید. شدت شیرینیش حالم رو بهم می‌زد.
بعدش هم شد عطر لوکس بابام که توی هوای ۴۵ درجه با رطوبت ۸۰٪ به خودش پنج-شیش‌بار اسپری می‌کرد. (درسته که اغلب توی فضای سربسته و خنکیم، ولی همچنان کافی نیست.)
غیرقابل تحمل، وحشتناک، توصیف‌ناپذیر. شیرینی‌ای شدید با حس عسل که عسل نبود، فقط غلظتش رو داشت. ادویه، میوه، یک عالمه گیاه، یک بوی ترش عجیب کپک‌زده که احتمالاً به خاطر قارچ ترافله.
ماندگاری و پخش بوی شدیداً بالا، چیزی که حتی برای عطرهای مورد علاقه‌م هم نمی‌پسندم. چه برسه به چیزی که حالم رو بد می‌کنه و باعث عود میگرنم می‌شه.
بهم تصویر غارنشین که یک عالمه سبزی جویده و‌ زیربغل عرق‌کرده‌ش کپک زده، کوه آذوقه‌های فاسدش روی زمینن رو می‌داد (و در گرما می‌ده).

تا اینکه چند روز پیش که باتلش توی یخچال بود، بوش کردم و دیدم لااقل از داخل شیشه، خوش‌بوئه. سنگین و‌ تاریک و همچنان زیادی شیرین، ولی جذاب.
بعدش هم توی یک فضای سرد ساختگی؟! تستش کردم. (یعنی در حالی که هر دو اسپیلت روشن بودند، چند ثانیه داخل یخچال فرو رفتم و بعدش به خودم اسپری کردم.)
اون موقع مطمئن شدم مشکلم با خود رایحه نیست، هر چقدر هم که برای خودم نپسندمش، مشکلم ۱۰۰٪ استفاده‌ش در هوای گرم و شرجیه و همچنین، زیاد اسپری شدن.
البته، توی اون فضای مثلاً سرد، بوی شیرین رو حتی بیشتر حس می‌کردم، چون اون ترشی کپکی وجود نداشت.
برای من در این حالت، رایحه اولیه انگور فرنگی و قارچ ترافلی که دیگه به عطر حالتی گس می‌داد، بود. حسی میوه‌ای و خیلی شیرین و البته کمی ترشی مرکباتی که بیشتر شیرینن و گل.
حالتی چوبی-ادویه‌ای، که توش نمی‌تونستم ادویه‌ای کاملاً پررنگ رو تفکیک کنم که بگم بیشتر بوی دارچین یا مثلاً زنجبیل می‌ده. همچنین‌ پچولی‌ واضح که تیزی ناگهانی‌ای بهش می‌داد.
همه این‌ها در یک بستر کهربا غرق می‌شدند. کهرباش حسی نسبتاً گورماند بهم می‌ده، مثل شیره و عسل که اون لبه تیز پچولی رو‌ نرم می‌کنه. کهربایی بین چوب‌های صندل که روش پودر کاکائو پاشیده شده.
از نکات مثبت این عطر برای من: یاس ایندولیک نیست و حتی در هوای گرم که ازش متنفرم، حس یاس ایندولیک رو نمی‌ده و یاس پررنگ اما ملیحیه.

در نهایت، همچنان به هیچ وجه عطری نیست که دلم بخواد خودم استفاده کنم، اما توی هوای سرد و موقعیت مناسب، می‌تونه خیلی دلنشین باشه. شیرینی و گرمایی مرموز و در عین حال، امن بده.

Tom Ford Black Orchid
طاقت بیار رفیق...

شروعی تاریک، مرطوب و کمی غریب: ترافل و یلانگ‌یلانگ دست به دست هم می‌دن تا چند دقیقه‌ی اول این سؤال رو در ذهن بعضیا ایجاد کنن که: «واقعاً مطمئنم اینو دوست دارم؟»
بعد کم‌کم ادویه‌ها از راه می‌رسن، ارکیده‌ی سیاه وارد صحنه می‌شه و عطر تصمیم می‌گیره به جای عجیب بودن، اغواگر باشه. شکلات تلخ، وانیل، کهربا و پچولی هم در پایان جمع می‌شن و ترکیبی گرم، خاکی و عمیق می‌سازن. این ترکیب برنده، کاری می‌کنن که مثل یه معتاد دائما پوست خودم رو اسنیف کنم.

پرفورمنس: مثل مهمون خوش مشربیه که قرار بود یکی دو ساعت بمونه، اما تا فردا روی پوست جا خوش می‏کنه.
بلک ارکید مثل آدم‌های کم‌حرف و مرموز نیست که گوشه‌ای منتظر کشف شدن بایستن؛ از در وارد می‌شه، چراغ‌ها رو روشن می‌کنه، روی مبل لم می‌ده و اعلام می‌کنه: «از این لحظه، شخصیت اصلی داستان منم».
جنسیت رو پس میزنه. زنانه؟ مردانه؟ بلک ارکید با احترام می‌گه: خیر

معمولاً تو گرما در کنار عطر خنک روزانه یه پاف بلک ارکید هم می‌زنم؛ نه برای جلب توجه، نه برای تعریف شنیدن.
صرفاً برای اینکه گاهی آدم دلش می‌خواد بوی شخصیت منفیِ یک فیلم هنری اروپایی رو بده.
بعد از این همه سال رفاقت، تابستون امسال بالاخره گفت:
«ببین، من هر غلطی کردم و هرچی که هستم، ولی برای مرداد و شهریور ساخته نشدم»!
اگر از اینکه در گرما سراغش می‌رم تعجب می‌کنید، من بیشتر از این تعجب می‌کنم که بعضی‌ها می‌گن: اه، این که همه‌جا هست. کلونش ریخته بازار.
ببخشید ... کدوم بازار؟ کدوم همه‌جا؟
اگر قرار باشه هر عطری که چند نفر ازش کپی های کاریکاتوروار زدن تکراری حساب کنیم، پس نصف صنعت عطرسازی باید تعطیل شه.

هفته‌ی قبل دیگه طاقت نیاورد و آخرین قطره‌اش هم تموم شد.
حالا جای شیشه ‏اش مدت ها توی کمد خالی خواهد بود. اونم همزمان با این برف بی سابقه و سرمای تهرون درست وسط شهریور!
بعد از تموم شدن بلک ارکید، آب‌وهوای منطقه هم دچار بحران روحی شد.

سر دوستان سلامت. 🍷

بلک ارکید، با ظاهر مشکی طلایی و مرموزانه و فضای دارک و خاصش .
اولین ویژگی بلک ارکید که به ذهن مخاطب میرسه قطعا خاص بودنشه و قطعا رایحه اش طوری نیست که تکراری باشه (برخلاف نظربرخی از دوستان!) به خاطر خاص بودنش به درد هر شخصیتی نمیخوره این عطر کرکتر خاص خودش رو میطلبه ! تحت هیچ شرایطی به درد دختر خانومای کم سن نمیخوره ، اگه یه دختر خانم سن پایین این عطر رو استفاده کنه هم رایحه عطر رو خراب کرده و هم پرزنتیشن خودش رو ،سبک این عطر خلاقانه و در عین حال بسیار جدیه ! طبع بویایی شیرینی داره و یه مقدار تلخی رو هم میشه توش حس کرد خیلی خیلی خیلی خیلی کم بوی حشره کش هم میشه ازش حس کرد ،به نظرم قبل از خرید حتما باید تستش کنید، و از قبل هم آماده باشید که رایحه همه پسندی نداره ! خاصه به هر حال !

این عطر از سال 2012 2013 بعد از اینکه اسانسش فراگیر شد تقریبا دیگه همه جا بود ! به دلیل شلوغی نوت اول معمولا حتی بی کیفیت ترین اسانس ها هم خیلی شبیه به کار اصلی بودن . عجیب تر اینکه خیلی از آقایون هم استفاده میکردن !

بوی شلوغ و شیرینی تندی داره.نه خوراکی .شیرینی ادویه ای انگار.یه بوی مشک خام .همسر من دوسش داشت و یه مدت استفاده می‌کرد ولی اصلا خوشم نمیومد.اون بوی شیرین گرمش اذیتم میکر د انگار یه آدم بیکار شل و ول نچسب بی کلاس با لباس پشمی زرد بهت بچسبه .عجیبه ولی تصور منه.
خداروشکر عوضش کرد.هنوز شیشه اش هست گاهی بو میکنم و هردفعه هم بدم میاد.

اولین باری که بلک ارکید را امتحان کردم، مطمئن نبودم دوستش دارم یا نه. اما یک چیز را همان لحظه فهمیدم؛ نسبت به این عطر نمیتوان بی تفاوت بود.(Hate or Love).

یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های بلک ارکید اینه که با وجود عرضه شدن به عنوان عطر زنانه، از همان ابتدا مردان زیادی هم به سمتش جذب شدند. حتی تام فورد بعدها بارها روی نگاه «فراتر از جنسیت» در عطرهایش تأکید کرد. به نظر من بلک ارکید از معدود عطرهایی است که واقعاً روی پوست افراد مختلف شخصیت متفاوتی پیدا می‌کند
شروع عطر برای من مانند ورود به سالنی نیمه‌تاریک است؛ جایی که بوی گل‌های تیره، شکلات تلخ، ادویه‌ها و میوه‌های رسیده در هوا پیچیده است. همه‌چیز در همان ابتدا غلیظ، پررنگ و اشباع‌شده به نظر می‌رسد، با گذشت زمان، رایحه عمیق‌تر و مخملی‌تر می‌شود. چیزی در این عطر وجود دارد که همیشه مرا به یاد پارچه مخمل مشکی، نور کم‌رنگ شمع و زرق‌وبرق فراموش‌شده سالن‌های قدیمی می‌اندازد. حسی که نه کاملاً زنانه است و نه مردانه؛ بلکه فراتر از این دسته‌بندی‌ها حرکت می‌کند.

آنچه بیش از همه در بلک ارکید دوست دارم، جسارتش است. نه شیرینی دلبرانه دارد، نه لطافت معصومانه و نه شادابی روزمره. این عطر برای زمانی است که می‌خواهی شخصیتت را پنهان نکنی.هر بار که از بلک ارکید استفاده می‌کنم، احساس می‌کنم وارد نقش متفاوتی شده‌ام؛ نسخه‌ای جسورتر، مرموزتر و بااعتمادبه‌نفس‌تر از خودم.
حتی اسم عطر بلک ارکید کاملا انتزاعی است ارکیده سیاه در طبیعت عملاً وجود ندارد. در واقع تام فورد از این نام برای خلق یک مفهوم استفاده کرده؛ تصویری از گلی خیالی، تاریک، کمی ممنوعه و اسرارآمیز. شاید به همین دلیل است که خیلی از افراد نمی‌توانند دقیقاً بگویند بوی چه چیزی می‌دهد، اما حال‌وهوای آن را به خوبی احساس می‌کنند از نظر من بلک ارکید بیشتر از آنکه یک عطر باشد، یک فضاست؛ فضایی تاریک، لوکس و اغواگر که اگر روزی با آن هم‌فرکانس شوید، برایتان فراموش نشدنی میشود.

تام فورد بلک ارکید
جلوه ای لوکس ، تجملاتی، اعیانی و قدرتمند از برند تام فورد که روایح متضاد را کنار یکدیگر ، گردآوری کرده است .
نت های زیادی در فهرست جای گرفته اند ولی بیشترِ آنها نقش آفرینی نمی‌کنند!
بلک ارکید احساس fresh بودن مرکبات را ندارد ، احساس fruity بودن میوه هارا ندارد ، و البته ! با اینهمه گل که در نت ها وجود دارند ، یک عطر فلورال هم به حساب نمی آید .
گول نت های این عطر را نخورید ! این عطر از خاک برایتان سخن می‌گوید، از گلِ ارکیده مدیترانه ای در زیرِ باران سخن می‌گوید، از غبارِ تاریکِ نتِ ترافل سخن می گوید، از تلاطم های زندگی سخن می‌گوید و هیچوقت هم خسته نمی‌شود.
بلک ارکید به من یادآوری می‌کند که حتی در تاریک ترین برهه های زندگی هم ، می توان زیبایی هارا پیدا کرد .
برای من، بلک ارکید کاراکتری شبیه به گود گرل و تام فورد وانیل فتال دارد ، عطرهایی که شفاف نیستند و بویی غبار مانند همیشه در پس زمینه حضور دارد .
بلک ارکید یک انسان مرموز است ، انسانی نوستالژی که می‌خواهی روح و وجودش را موشکافی کنی !
انسانی که همیشه حرفی برای گفتن دارد ، انسانی که نمیتوانی به عمقِ اقیانوسِ قلبش راه پیدا کنی .
بلک ارکید خلأِ پس از دانستن است
خلائی که نمی‌گذارد آرام باشی
خلائی که به زندگی انسان ها معنا می بخشد .

هر چه خوبان همه دارند تو یکجا داری.

نمیدونم چی بنویسم که برازنده این شاهکار تمام عیار باشه. یه اثر هنری از هر نظر. پکینگ جذاب . طراحی فلکن، خیره کننده. یه موجود با وقار که چگالی میز آرایش رو چند برابر میکنه. سیاه و مرموز و در عین حال مهربون. با شانه های پهن و انحنا دارش که نماینده قدرت توأم با لطافته؛ با گردنی کشیده و گردن آویز ساده و درخشان که برازنده رایحه بلند پروازشه. شیارهای ظریف روی تنپوش سیاهش حس لوکس بودن رو چند برابر میکنه.
و اما رایحه…
باوقار، سنگین، مرموز و اغواگر. از اون عطراس که وقتی بوش میکنم دستام شل میشن و آویزون میمونن به شونه هام.
یاس مرموز، خزنده و چگال که جادوی نرم و دودیش با مکر ارکیده و نت نافذ پچولی و لطافت وانیل، منو دیوانه میکنه.
قطعا در پاییز و مخصوصا زمستان پرفورمنس بینظیرتری داره. مخصوصا در شب.
قاعدتا باید برازنده مراسم سنگین و رسمی باشه ولی من در اوج شیطنتهای اوایل آشنایی با همسرم این عطر رو میپوشیدم 😊 و خاطره ابهت رایحش برای هر دوی ما با شیطنت و شور و سرزندگی همراهه.
خلاصه که بلک ارکید جانم! خواهم تو شوی محبوب دلم.

تندرست و معطر باشید 🌹

یادم میاد توی دوران مدرسه ، اونم ماه اردیبهشت و خرداد که هوا گرم میشد با این عطر دوش میگرفتم و میرفتم مدرسه، با مانتو شلوار سورمه ای تیره، توی کلاس در بسته، نزدیک به ۳۰ نفر دانش آموز... واقعاً نمیدونم اون موقع چه فکری با خودم میکردم! بیچاره افرادی که تحملم میکردن توی اون شرایط.
آخرش هم مادرم که از بوی این عطر فراری بود و به جای دسته گل ارکیده و یاس شیرین و آتشین من فقط عامل سردرد رو روی طبقه ام میدید، این زیبا رو به مادر بزرگم هدیه داد.
بگذریم،،،در کل عطر زیبایی هست و من خیلی دوسش دارم، اما لطفاً بخاطر اطرافیان تون این عطر رو در هوای گرم استفاده نکنید.

حسم از این عطر بخوام بگم اول که زدم حس بدی نگرفتم ...اولش انگار یه گیاه از وسط نت هایی که هنوز برام مبهم بود ولی گلی طور بود عجولانه میخواست چیزی بگه ...رفته رفته که جا افتاد بوی پرتقال یا به قول بعضی دوستان پرتقالی که یکم مونده شده باشه ولی نه دیگه فاسد 😁 به علاوه ی بوی قارچ خودشو نشون داد ...و کم و کم رگه هایی از بوهایی مثل مرکبات و ادویه حس کردم و در آخر بویی شبیه موز خشک شده و کمی وانیل ولی بوی خوشمزه ای نبود از یه جایی نتش خطی میشه دقیقا بوی آدامس موزی های زرد 😁....عطر کاملا سلیقه ای هست ولی مورد پسند من نبود و جذابیتی نداشت ...عطر معتدلی هست نه جزو عطر های خنک میشه گفت نه گرم ...جزو بوهای شیرین هم نیست ...