خانمِ اردیبهشت

برای من، اردیبهشت زنی زیبا و نجیب است.
بانوی با وقاری که معصومیت بر چشمانش مستولی شده.
زنی که هنگامِ نواختنِ سازِ باران بر شیشه، دامن گلدارش را پا کرده و دست در دستِ محرمِ جان و محرمِ روحش، به حیاط خانه می رود.
با پای برهنه، لوند و دلبرانه و تنها پیش چشم و با شوهرِ عاشق پیشه ی خود می رقصد.
در این رقصِ مستانه، نمِ بارانِ اردیبهشتی بر گیسوانش بوسه می زند. 
در حیاط، عطرِ خاک نم خورده و باران، عطر شکوفه های سفید و صورتی و رز های سرخِ عاشق پیشه و پیچ های امین الدوله، بر این مستی می افزاید.
خیال کن این بانو بر خاطره انگیزترین کتاب فروشی ها و کافه ها قدم گذارد و عطر خود را تنیده در بوی آن ها کند.
این زن پس از خداوند، خالقِ زیباییِ آن رودِ بلندی ست که از دره های آکنده از درختانِ ارغوان می گذرد.
خانم اردیبهشت چنان اصیل و وصف نشدنی ست، که قلمم محتاطانه رقصید و بیش از این توان یاری ام را نداشت.
خدای را سپاس! آفریننده ی زیبای این همه زیبایی...

حال با خواندن نگارش بنده و حس خود از ماه مذکور، مایلم بدانم چه عطری برای شما تداعی کننده ی این ماه است و بوی اردیبهشت را قطعا نه کامل، بلکه اندکی حمل می کند؟