آخرین کارِ فرانسوا دماشی برای لاین سوواژ
کلاسیک:
موضوعی که شخصا بهش خواهم پرداخت. ( ادیبانه هم نمینویسم تا مخاطب با واژگان سخت و ثقیل آزار نبینه هرچند زیباست اما مخاطب مهمتره)
واژهی کلاسیک به وفور به گوش ما میرسه، اصولا مردم کلاسیک رو چطور تعبیر میکنن؟ خیلیا سریع میگن "قدیمی"😉
خب اما من تعبیرم چیز دیگهای هست، برای من کلاسیک اینطور تعبیر میشه که: هر آنچه که از ذهن یا از دایرهی زندگی انسانها خارج نمیشه. یا شاید هم به راحتی خارج نمیشه و نه "صرفا فقط قدیمی"
چطور؟ اینطوری که ما واژهی کلاسیک رو برای خیلی از موارد استفاده میکنیم ولی آیا اون موارد از ذهن و یا حتی زندگی حذف میشن؟ لزوما نه ممکنه کمرنگ بشن برای دورهای ولی بعد از کمرنگ شدن دوباره برگردن یا مخاطب میل پیدا کنه
بعنوان مثال:
فیلمهای کلاسیک، لباسهای کلاسیک، ماشین های کلاسیک، دکوراسیون های کلاسیک، رفاقتای کلاسیک و و و
کیه که همچنان هوس فیلم های هیچکاک رو نکنه؟ سرگیجه، مرد عوضی، سایکو، کیه که همچنان فیلم ۱۲ مرد خشمگین سیدنی لومت رو با هنرنمایی درخشان هنری فوندا به خاطر نیاره ( شخصا ۱۶ بار دیدم) و یا هوس دیدن دوبارهشون رو نکنه یا مثلا صورت زخمی پاچینو، پدرخوانده، سه گانه دلار سرجیو لئونه و بازی بی بدیل کلینت ایستوود و خیلی فیلمهای دیگه
کیه که همچنان هوس تیپ های کلاسیک ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ رو نکنه؟ شلوار های پارچهای راسته اتو کشیده ،کت شلوار و پالتو به تن و کلاه شاپو به سر با ساعت های عقربهای زنجیر دار در جیب؟
کیه که همچنان با دیدن دوج چلنجر ها یا کادیلاک و فورد موستانگ های کلاسیک یک چَک به مدرنیته نزنه ماشینهایی با اون کنسول و داشبورد های طرح چوب و رزینی مانند و قربیلک فرمان های باریک و بزرگ؟
کیه که همچنان از دکوراسیون منزل های غیرمدرن سابق بدش بیاد یا فراموششون بکنه؟ فرشهای دستباف رنگ و وارنگ و گچبری های سقف و رنگ و لعاب وسایل و دکور منازل؟
من به این میگم کلاسیک👆 هیچوقت "قدیمی" نمیشه و شخصا میل شدید دارم بهشون چیزی که همیشه در ذهن من باقیست و همیشه دوس دارم زندگیم به این شکل باشه پر از رنگ و لعاب.
عطرها با تِم کلاسیک هم همچنان همینطورن: مدتی کم مصرف میشن ولی هیچوقت فراموش نمیشن انگار مثل آلبومی که بعد از سالها ته انباری پیدا میکنی و با دست غبار از روش پاک میکنی و ورق میزنی.
کلاسیک نه به معنای قدیمی که به معنای همیشگیست. و ای کاش که زندگی دوباره در سرتاسر دنیا کلاسیک میشد و متوقف. من از این حالت بی روح دنیا و رنگهای خنثی که بیشترشان سفید و سیاه هست خستهام، منِ از مدهای عجیب و غریب و بدون اصالت به ستوه آمده.
بگذریم سوواژ الکسیر برخلاف فلنکرهای قبلی علی الخصوص نسخهی مادر یعنی سوواژ او د توالت رایحهای بشدت آرام تر، متین تر و سنگین تر و کلاسیک ( از مد نیافتادهتر) دارد انگار هرچه که اون پسرک چموش سعی در جلب توجه داشت و میخواست بگه به منم نظر کنید ببینید من اینجام؛ اما این نسخه میگه من ی گوشهای نشستهم آرام و بی صدا از دور فقط نگاه میکنم هرکس منو دید به سراغ من میاد احتیاجی به داد و هوار ندارم، این نسخه برخلاف نسخهی اولیه طبعی گرم داره هرچند که دو نسخه کاملا متفاوته، اون یکی خنک و این یکی گرم اما این بزرگوار یک محیط پرایوتی از شما رو پوشش میده و فقط کسانی که صمیمیت بسیار بالایی به شما دارند و نزدیک شما قرار میگیرن با روحیهی این رایحهی موقر و جدی آشنا میشن اینجاست که این عطر یک سیلی به فرزند چموش خانواده میزنه و میگه "ببین که دایرهی ارتباط من محدوده اما عمیق"
پیشاپیش از دوستان بابت ملاحظهی این تصویر و خوانش متن سپاسگزار هستم.