درود ونوس عزیز
قبل از هرچیزی از تو و مجدد بقیه دوستان ممنونم برای زمانی که صرف خوندن این رویو کردین و بازخورد ارزشمندتون
قدردان لطف و قلب مهربانت هستم عزیزدلم❤️
با توصیفات و کلماتی که بکار بردی حسابی شرمندم کردی
من چون اختلاف سنی کمی با مادرم دارم(۱۸ سال) و وجود
خواهرم و حتی خالم که با اون هم ۵ سال تفاوت سنی دارم،هممون یجورایی با هم بزرگ شدیم
زمانی که من بدنیا اومدم از اون جایی که مامانم همون تجربه رو ۵ سال پیش راجب خواهرش داشت و هم بخاطر سن کمش ،بیشتر منو به چشم خواهرش دید تا دید مادر و فرزندی
سر همین مجموعا خیلی زودتر تو دنیای روایح و عطر و لوازم آرایش گیر افتادم و تا الانم همچنان دیوانه‌وار دنبال می‌کنم و نمی‌تونم رها کنم😂😂😂
مثلا می‌خواست لوازم آرایش یا عطر بخره همیشه منو با خودش می‌برد و خصوصا وقتی ۱۰/۱۲ سالم شد رو من تست هم می‌کرد یا سالن و آرایشگاه می‌رفتم باهاش همیشه راجب ناخن و آرایشش نظر می‌دادم و سر همین شاید به نسبت همسن‌وسالهام زودتر اومدم توی این خط و الان توی سن ۲۸ سالگی احساس بازنشستگی دارم😂

وایت‌ پچولی از اون عطرهایی هست که اگر مثل من خوش‌شانس باشید از رد بو باهاش آشنا می‌شید و احتمالا اگه به منظور تست و خرید برید طرفش،فضای اپنینگش اونقدر دامنیت هست که مجال قضاوت درست(خصوصا راجب فاز نهایی یا درای داون) رو تا یکی‌دو روز ازتون می‌گیره
من زمانی با این رایحه آشنا شدم که یجورایی هنوز پاش به ایران و مغازه‌های راسته وزرا باز نشده بود و یه شخصی که بعدها دوست خانوادگیمون شد،برای پیوندکلیه مادرشون موقتا از سنتامونیکا آمریکا اومده بودن اون موقع(حدود سال ۸۹/۹۰) و از این رایحه استفاده می‌کردن و آشنایی ما هم دقیقا به همون زمان برمی‌گشت
چون آشنایی ما از طرف خالم بود گویا رایحه بنظرش جالب و جدید میومده و ازش اسم عطرشو پرسیده و گفته تام فورد،از اونجایی که اون زمان دوران پادشاهی بلک‌ارکید بوده خالم گفته بلک‌ارکید؟بلک‌ارکید نیستا و اونم گفته:بلک‌ارکید که خیلی وقته رو بورس نیست،این لانچ جدیده اسمش وایت پچولیه و از آمریکا خریدم
خیلی هم تاکید کرده دوستاش و دخترای لس‌آنجلسی خیلی از این عطر استفاده می‌کنن و از همون زمان توی آمریکا رکورد فروش بالایی داشته
اون موقع یادمه کل مغازه‌های وزرا و میدان آرژانتین و پاساژهارو بالا پایین کردیم و نبود که نبود
بالاخره خالم چند ماه بعد از یه بوتیک‌عطر توی میلادنور شکارش کرد
بعد ها و می‌شه گفت برای اولین بار بعد از اون عزیزی که گفتم،به وفور و خیلی بیشتر توی گلستان شهرک‌غرب به مشامم می‌خورد
از اونجایی که اون موقع شهرک‌غرب حکم کف اکسپلور اینستاگرام امروز رو داشت،آخرین مدوترندهای عطر و استایل برای اولین بار از اونجا درمیومد و شاید بخاطر این بود که از قدیم اینطور جاافتاده،شهرک‌غرب=بورلی‌هیلز ایران
و چون کلنگشو آمریکایی ها زدن و طراحی شهریش خصوصا فاز یک از معماری آمریکایی(شهرهای غرب آمریکا) الهام گرفته شده،ساکنینش هم بالذات یه افاده آمریکایی دارن و مدهای هالیوودی زودتر از جاهای دیگه توی شهرک‌غرب جا باز می‌کردن

برسیم به وایت پچولی که برای من تماما توی دو چیز خلاصه میشه
نعناهندی در تندترین و شاید غلیظ‌ترین اسانس و دوزش+رایحه اینسنس،دودی،عودی

تندی در اپنینیگ‌کار به جرئت بلد‌تر و پررنگ‌تره و رایحه گشنیز درکنار یکسری روایح اسپاسیِ فرش و تیز،بک‌گراند نعناهندی رو که از اول به مشام می‌رسه رو بیشتر تقویت می‌کنن و به مرور رایحه به سمت گرم و عودی شدن می‌ره و از شدت تندی اولیه کمی کاسته می‌شه.(دوستان اشاره کردن و بنظرم من هم تا حدودی درسته،اکورد اینسنش مشابه کافور هست)
یه نکته مشترک راجب این عطر و بلک‌ارکید(به علاوه فلنکرهای مختلفش) وجود داره:

این عطر ذاتا باید بهتون بیاد نه صرفا براساس قدرت خرید و علاقه‌شخصی

فرض کنید مثلا سایز لباس شما ۳۶ هست،در بهترین‌حالت تن‌خور یه پیرهن سایز ۳۶ رو درنظر می‌گیریم که تماما روی اندام شما نشسته
اما
اندازه بودن یه بحثه،اومدن یه بحث جداست
هر لباسی که از لحاظ اندازه فیته،لزوما به شخص نمیاد و این بحث اومدن به خیلی از فاکتورهای دیگه مثل رنگ لباس و تناژ پوستی اون شخص،شکاف و دکولتها باتوجه به تایپولوژی بدن،قالب کلی لباس،تکسچر و جنس لباس و...بستگی داره
یعنی باید تمام این تایتل ها بصورت جداگانه نمره 10/10 رو متناسب با بدن اون شخص بگیره که نهایتا بشه به اون لوک،در کنار اندازه مناسب نمره 100/100 رو بدیم
این دو عطر و شاید بشه گفت تمام عطر‌های تام فورد بسیار به دمای هوا،مکانی که استفاده می‌شه،مقداری که اسپری می‌شه و حتی استایل شخصیتی/ظاهری اون فرد بستگی داره و با اینکه من خودم منتخبی از این برند نداشتم،اما افرادی رو دیدم که هم وایت‌پچولی،هم بلک‌ارکید که نمونه‌های سنگین و شاخص این برند هستن بسیار تن‌پوش زیبایی رو آن این افراد داشتن
همون عزیزی که گفتم،از دید من شیمی‌پوست و استایلشون با عطرهای فوژه،شیپق با غلبیت نعناهندی هماهنگی بسیار زیادی داره و تا الان به ترتیب عطر های
وایت پچولی،بریزر ول کارتیه،بارنیا رو ازشون متوجه شدم و بااینکه سلیقه شخصی من نبود اما از تطابق این روایح با لوک‌نهایی+شخصیتشون واقعا لذت بردم و برام دلنشین بوده
اونقدری که این چند روز مدام راجب این عطرها ریویو می‌دم
امیدوارم شما هم بتونید از طریق شخصی که این عطر تن‌پوش خوبی روشون داره و خوب پرزنت می‌کنه،آشنا بشید و کیف کنید

سپاس از نگاه ارزشمندتان❤️

بارنیا،وایت پچولی یا بیزر ول کارتیه هیچوقت انتخاب‌شخصی من نبود اما هربار از رد بوی این عطرها دیوونه می‌شدم و اونقدر حس شیکی،کیفیت و یونیکی می‌گرفتم که باید اسمش رو می‌پرسیدم
چیزی که خیلی توجهم رو راجب برند هرمس گرفته با وجود اینکه برند دیزاینری هست،از ترندها فاصله گرفته و اصالتش رو قربانی مارکتینگ و فروش نمی‌کنه
حتی بارنیا که به نسبت لانچ جدیدی هست،همون DNA شیپق/مرطوب و خزه‌ای/تند/چوبی/مرکباتی با بعضی از عنصرهای اصلی عطرهای فوژه مثل خزه و چوب‌بلوط رو حفظ کرده و خودشو درگیر رنگ و لعاب عطرهای گورماند امروزی نکرده
تست کامل از اپنینگ تا درای‌داون این عطر رو نداشتم و همون‌طور که کامنت قبلی گفتم،صرفا یک شب با ردبوش مواجه بودم که بشدت قوی و کل محیط رو گفته بود
چیزی که توی رد بوش متوجه شدم رایحه بسیار قوی و کمی mossy از چوب،تندی نعناهندی و سوسن اسپایسی بود
شباهت بسیاربسیار زیاد به بیزر ول کارتیه اما بریز ول یه مقدار سبک‌تر و گلی‌تر هست
در مجموع عطرهای هرمس به من حس اُلدمانی و استخوان‌دار بودن رو می‌دن،کسایی که برای اثبات کمیت و کیفیت بالای زندگیشون،لزوما نیازی به دیده‌شدن یا دنبال‌کردن ترندهای دو سه روزه ندارن
بشدت احساس اطمینان و اعتماد از روایحش می‌گیرم،یجوری که اگه زبون داشتن با یه صدای خشدار می‌گفتن:حرف من حرفه،رو من همیشه می‌تونی حساب کنی
مثل یه پناه امن و محکم می‌مونن بین کلی رایحه فانتزی و پرزرق و برق
حتی اونقدر ساده و کلاسیک هم نیستن که محدود به یه دوران خاص و سنین بالاتر بشن یا حوصله سربر باشن
همچنان آپدیت،همچنان کاریزماتیک،همچنان پیشرو و یونیک و در مجموع:
کیفیت،کیفیت،کیفیت👌🏼
اصالت،اصالت،اصالت👌🏼

نارسیسو رژ

یکسری از برندها با وجود تنوع روایح و کاوریج تمام گروه‌های بویایی،یکسری DNA مشترک دارن و برند نارسیسو هم یکی از همین برند هاست
مثلا کارهای لاین‌زنانه برند هرمس عموما با کیفیت‌ترین فضای شیپغ،فوژه،چوبی/ادویه‌ای ،مرکباتی،کلاسیک و اصیل رو ارائه می‌دن
کارهای مرولیس،بارنیا،ژوق د هرمس رو وقتی برای اولین بار تست کردم هیچ اکورد کلیشه‌ای که توی عموم عطرهای زنانه برند های دیزاینری پیدا میشه رو حس نکردم و حتی هر سه بنظرم یونیکس بنظر میرسیدن
از لاین زنانه ژان‌پل‌گوتیه همیشه حس اغراق‌آمیز بودن میگیرم و حس یه نوشیدنی رو بهم میده که هرچقدر هم میزنی باز یه لایه اضافه‌ای پیدا میشه که روی نوشیدنی شناور بمونه و اون حس well blended بودن و همراستا بودن رو نمی‌گیرم.همیشه یه نتی اون وسط هست که جیغ‌تره و ممکنه ربطی هم به کامپلکس نداشته باشه و اتفاقا این استراکچر رو بسیار میپسندم،چون امضای بیشتر روایح لاین زنانه ژان پل گوتیه هست
و اما برگردیم به نارسیسو رژ
راستش هیچ‌وقت نتونستم نظر قاطعی راجب این برند بدم،نه اینکه حتی انتقادی داشته باشم،اصلا...
اما یه مقایسه بین همین روایح پودری انجام بدم فکر میکنم بهتر بتونم منظورم رو برسونم
کار ولنتینو پودر یا ژولیت هز اِ گان Mmm از دوز powderyness، یه کامپلکس پودرِکرمی و نرم،وانیلی و مدرن ارائه می‌دن
نقطه مقابل این مجموعه که گفتم میشه کار اینسولنس و آتالیا که اون حس نرم،مدرن،مینیمال و روشنِ پودری تبدیل شده به یه رایحه پودریِ سالید و خشک‌تر،کلاسیک،وینتیج،سنگین و تاریک.
از دید من دوز powdeyness باید صرفا توی همین دو شاخه خلاصه بشه و وقتی نارسیسو رژ رو تست کردم،حس کردم از طرفی میخواد با باتل دیزاین مکعبی-مینیمال،اکوردبندی و کمپین تبلیغاتیش بگه من استخوان‌بندی کاملا مدرن و امروزی دارم اما در بطن اونقدر شفافیت و حسی که باید رو انتقال نمی‌ده و یه مقدار حس کلاسیکِ shallow(سطحی) رو میده
زیبایی روایح کلاسیک در پرزنت کردن حس اصالت و غنا خلاصه میشه و این عمق در نارسیسو دیده نمیشه
دوقطبی بودن عطر،لزوما چیز بدی نیست و چه‌بسا گاها غافلگیرکننده هست و آدم شیفته همون تضاد می‌شه چون کاملا برنامه‌ریزی شده هست
اما این یه دوقطبی بلاتکلیفیه که نه تونسته اینوری باشه،نه اونوری و سر همین اصالتش رو گم کرده و شاید خودش هم نفهمیده که می‌خواسته چی باشه و چه حسی رو انتقال بده.

- چه رایحه‌ای داره؟

شروعی شیرین و کمی چوبی داره که به مرور تندی زنبق و فضای سنگینی از مشک غالب میشه.
اثری از رایحه مریم،رز و شکوفه پرتقال حس نکردم مگر اینکه رگه‌های شیرین رایحه از روایح گلی نشأت گرفته باشن.
با شروع فاز درای‌داون بطور همزمان هم اکورد پودری بسیار صابونی حس میکنم و هم یه آکورد متریال(مثل کاغذ یا چوب رنگ‌خورده،مثلا وقتی میرید مغازه‌های لوازم تحریر و نقاشی بوی پاستل و گواش دقیقا همون رایحه)

- رایحه پودریش شبیه لوازم آرایش هست؟

در مقایسه با ولنتینوپودر بخوام بگم،ولنیتنو پودر دقیقا از لحظه اول اون حس لطافت پودر‌های فشرده شده یا پنکیک رو میده و حتی بوی کرم‌پودر مایع هم حس میشه اما نارسیسو رژ یه آکورد متریال/چوبی داره که بیشتر به مشام من بوی پاستل های رنگی بچگیم رو می‌داد یا لوازم آرایش قدیمی که مثلا بالای ۱۰/۱۵ ساله تاریخشون گذشته و یه مقدار بوی خام و متریال‌گونه گرفتن بخاطر تغییر ترکیبات و حتی اکسایش.
درکل ابدا رایحه بدی نداره اما من رایحه‌پودری رو یا به شکل کرمی و smooth می‌پسندم که با تونکا یا وانیل عمیق پیدا کنه
یا با مشک و کهربا فضای سنگین به سمت کلاسیک شدن بره رو می‌پسندم و این رایحه دقیقا نمی‌فهمم به کدوم سمت می‌ره

- در مقایسه با نارسیسو پودر چطوره؟

DNA و پس‌زمینه مشترک دارن اما نارسیسو پودر رایحه گلی نداره و بیشتر iris-woody-aromatic(زنبقی/چوبی/آروماتیک) هست و حتی یه مقدار هاله soapy یا صابونی،کل استراکچرش رو در بر گرفته
نارسیسو پودری floral-musky-woody(گلی/مُشکی/چوبی) هست و نت یاس و رز حتی از مشک بُلدتره اما روی بستر چوبی و حتی کمی dusty یا غبارآلود پیاده شده و شخصا زیاد متوجه اون دوز پودری نبودم

درمجموع از برند نارسیسو مدل فور هر EDT یا همون فورهر مشکی رو بسیار می‌پسندم،یه کامپلکس شفاف و کمی مرموز از غلبیت شکوفه پرتقال و مشک کاملا صیقل و روشن
پیور ماسک هم واقعا آکورد مشکی صیقل و شفافی داره اما متاسفانه از مدل فور هر EDP،پودری و رژ حس مشکِ dusty یا غبارآلود رو میگیرم و حتی این مشک‌غبارآلود و سنگین به آکورد رز توی فورهر EDP و پودری هم سرایت کرده و باعث شده نت رز خیلی پژمرده و بلاتکلیف بنظر برسه
من ابدا از نت‌هایی که حس وینتیج یا حتی آلدهیدی/کهربایی بده بدم نمیاد مثل شنل نامبرفایو یا کوکونویر و چه‌بسا حس اصالت و کلاسیک میگیرم اما این کلا یه چیز گیج‌کننده هست که نه کلاسیکه نه مدرن
درمجموع رایحه بدی نداره و ابدا من رو اذیت نمیکنه و اورال با در نظر گرفتن پرفورمنس،سیاژ و آکوردبندی می‌تونه نمره ۶.۵ یا ۷ رو بگیره در مقایسه با هم‌رده های خودش
امیدوارم برای مخاطبان و خواهان این رایحه مفید بوده باشه

سپاس از نگاه ارزشمندتان❤️

درود جناب رضایی‌شوشتری
سپاس از لطف شما و زمانی که برای خوندن و نوشتن بازخوردتون کردین
قدردان محبت و همچنین رویوهای حرفه‌ای شما که رایحه رو برای بنده و مخاطبان قابل‌لمس تر می‌کنه هستم و خواهم بود

پاینده باشید

دی‌لایلا،معشوق رام‌نشدنی من!

او زن من بود
وقتی او مرا فریب می‌داد
من نگاهش می‌کردم و عقلم را از دست می‌دادم
دی‌لایلای من...
چرا با من چنین کردی دی‌لایلا...
من می‌تونستم ببینم که اون دختر برای من خوب نیست،
اما من گم شده بودم
مثل یک برده
دامی که هیچ مردی ازش آزاد نمی‌شه...
"قسمتی از ترجمه ترانه دی‌لایلا از تام جونز-1968"
.
دی‌لایلا زنی زیبا و افسونگر که از طرف رهبران قومش بکار گرفته شد تا راز قدرت سامسون رو دریابد،درنهایت سامسون قربانی عشق دی‌لایلا شده و راز قدرتش که در موهای بلند او نهفته شده بود را فاش می‌کند
با کوتاه شدن موهایش قدرتش را از دست می‌دهد و به اسارت فلسطینیان درمی‌آید اما در ادامه با بلند شدن موهایش مجدد،قدرت خود را بازمی‌یابد.
.
دی‌لایلا،
زنی که قرار نیست مثل لیلی خوشایند،مطبوع و دلنشین باشد
پاکی و متانت لیلی را ندارد که هربار در کمال تواضع دسته‌‌ای از گل‌های سفید را پیشکش معشوقش می‌کند و تلاش می‌کند لبخندی روی صورت مجنونش بنشاند.
دی‌لایلا مهرش را نثار کسی نمی‌کند و به قول خودش که در نهایت غرور می‌گوید:
من عشق را گدایی نمی‌کنم،تعقیب هم نمی‌کنم اما در نهایت جذب میکنم،طوری که خودش هم نمی‌فهمد و چون نمی‌فهمد،نمیتواند از آن رها شود.
تفاوت بین دی‌لایلا و لیلی،تفاوت عشق و دوست داشتن هست.
لیلی مثل زنی هست که پیش از معشوقش تن به دام عشق می‌دهد و برای آنکه معشوقش او را ببیند،برای خوشحالی‌اش تلاش می‌کند،تواضع بیشتری دارد،وفاداری و صداقت مطلق دارد اما همه این ها برای عاشق شدن کافی هست؟
معشوقش راجب او چه فکری میکند؟
لیلی با من مهربان است،تمام وقت و توجهش را وقف من می‌کند،پاکی و نجابت دارد،برای فهمیدن من تلاش می‌کند
لیلی را دوست دارم چون معنی تمام این کلمات یعنی دوست داشتن و دوست داشتن فرمول ساده‌تری دارد تا عاشق شدن.
من لیلی را دوست دارم اما عاشقش نیستم...
اما داستان دی‌لایلا...
دی‌لایلا کنجکاو و باهوش هست،حرفی را مستقیم و شفاف نمی‌زند اما نگاهش...
نگاه و چشمانش آنقدر افسونگر هستن که پیش از آنکه اون خودش بخواهد،تن به تمام خواسته‌هایش می‌دهم.
چشمانش پرحرارت و نافذ اما نگاهش آنقدر سرد و بی‌توجه هست که حس می‌کنم برای به دست آوردن توجهش، باید تمام وجودم را فدایش کنم تا ذره‌ای اشتیاق در نگاهش ببینم.چون دی‌لایلا به راحتی اشتیاق و میل را در چشمانش نشان نمی‌دهد.آن اشتیاق و عشق را دریغ می‌کند و همین خاموشی و سکوت دی‌لایلا،عطش رسیدن را در من بیشتر می‌کند.
دی‌لایلا بیشتر معامله‌گر است و می‌داند تا معشوق برای به دست آوردنش تلاشی نکند،عشقش ارزشی نخواهد داشت و برای همین مثل لیلی تمام عشقش را همان در نگاه اول به پای معشوق نمی ریزد،چون به اعتقاد دی‌لایلا دیگر چیزی برای تلاش کردن و به دست آوردن وجود نخواهد داشت و معشوق پیش از آنکه تلاشی کند یا به فکر تقلا بیوفتد،از پیش آنچه که باید را به دست آورده و چون تلاشی نکرده،به راحتی هم از آن گذر خواهد کرد.
رفتار دی‌لایلا مرموز هست،نگاهش جست‌وجوگر و ترسناک هست،حرف‌ها و حرکاتش بوی فریب می‌دهد پس چرا من هنوز هم حاضرم تمام وجودم را فدایش کنم؟
چیزی برای دوست داشتن وجود ندارد،محبتی از سمت او وجود ندارد که مرا باید دوست داشتن ترغیب کنید،پس چرا با این همه بدبینی و سنگینی نمیتوانم رهایش کنم؟
درسته،همین تناقض یعنی خودِ عشق
عشق معامله عادلانه ندارد،حساب کتاب ندارد،دودوتا چهارتا ندارد و وقتی هزار دلیل برای رها کردن شخصی پیدا کردید اما یک دلیل برای قانع کردن دلتون پیدا نکردید که رهاش کنید یعنی عاشق شدید.
اگر سامسون در دنیای امروز بود فکر میکنم می‌گفت:

"من میدونستم داره فریبم میده،فکر می‌کنی احمقم؟اما درد فریب خوردن از درد دوری و رها کردنش کمتر بود و تصمیم گرفتم فریب بخورم تا از دستش ندم،نقش فریب‌خورده بازی کردم تا حتی شده یک ثانیه بیشتر ببینمش،یک ثانیه بیشتر کنارش باشم.چون اگه میگفتم که متوجه شدم،فرار میکرد و از دست می‌دادمش.حتی الان که فهمیدم فریب خوردم احساس بهتری دارم،چون من هم اون رو فریب میدم و اینطوری هر دو فریب‌خورده ایم و هیچ پشیمانی در کار نیست!"
رایحه دی‌لایلا درست مثل شخصیتش هست.نت شامه‌نواز،شفاف و به قول معروف حال‌خوب کن و دوست‌داشتنی وجود نداره اما بسیار گیرا هست.
کامپلکس عودی،پودری و شیرینی وجود داره که خیلی من رو یاد بوکت‌آیدل کازاموراتی میندازه و حتی میتونم بگم ۹۰ درصد شباهت داره.
تفاوتشون به شروع کار برمیگرده که بوکت آیدل اپنینگ کاملا اسپایسی و گرم‌تری داره اما دی‌لایلا بجای تندی ادویه،تندی مرکبات رو حس می‌کنید اما سریع فروکش میکنه و با ورود به فضای درای‌داون یه رایحه غالبا کهربایی از جنس نت‌های پودری و رگه‌های رز رو احساس می‌کنید که با اکورد عود و شیرینی‌وانیل و پرالین ادغام شده.
به نسبت بوکت‌آیدل یه مقداری مِلو تر و فمینن تر هست اما همچنان بین روایح عودی/پودری/شرقی جا می‌گیره.
در مقایسه با لیلی دقیقا مقدمه‌چینی کردم و نتیجه راجب تفاوتشون قابل پیش‌بینیه.
خودمونی بخوایم بگیم لیلی یه دختر ساده،یکرنگ،مهربان و کمی شوخ‌طبعه که رایحه‌ای شفاف با غلبیت کامل گل‌های‌سفید خصوصا مریم داره و دقیقا مثل باتلش القاکننده حس تمیزی،سفیدی و معصومیت هست.بیشتر برای انتقال حس خودمونی و دوست‌داشتنی بودن تلاش می‌کنه تا مرموز و خاص بنظر رسیدن.
دی‌لایلا یه زن باتجربه‌تر هست که زندگی پیچیده‌تری داشته،با آدم‌های بیشتری نشست‌و‌برخاست کرده و به قول معروف آدم‌شناس هست.محتاط‌تر هست و بخاطر زخم‌هایی که خورده انگار با واقعیت دنیا زودتر مواجه شده و دنبال ثابت کردن حسن‌نیت و گرفتن رضایت شخصی نیست.
.
پرفورمنس قوی،سیاژ و ماندگاری خوبی داره
با دیدن باتل‌دیزاین،جزئیات،رایحه،کیفیت و ماندگاری به برند خوش‌نام و حرفه‌ای پارسیِ نیمانی و تلاش آقای نیما بهنود یکبار دیگه و بیشتر مفتخر شدم.

سپاس از نگاه ارزشمندتان❤️

نیلوفر عزیز تست داشتم و جز موردعلاقه‌هام هست

و اینکه نیلوفرجان توی روایح پودری نظرت راجب کنزوفلاور چیه؟خیلی عجیبه رایحش یادم رفته
مدل آمور اگر اشتباه نکنم یادمه بسیار شباهت داشت به هیپنوتیک‌پویزن دیور،یه فضای شیرینیِ وانیلی پودری
هیپنوتیک پویزن،لامور و ولینتینو پودر،جولیت هزگانmmm عاشق جنس آکورد پودریشون هستم
لاین نارسیسو،از نارسیسو پودر بیشتر بوی رز ،یاس و دوز زیادی از مشک رو حس کردم،مدل رژ رایحه پودری داشت اما بسیار مشکی‌تر،کمی‌صابونی و تندی زنبق رو اضافه کرده بود
کلا از لاین نارسیسو حس مشکی‌تر،چوبی‌تر و کمی صابونی میگیرم
گرلن اینسولنس و مارلی آتالیا به نسبت کلاسیک،سرسنگین و یه حس اشرافی و اصالت خاصی داشت برام بین روایح پودری

حالا بنظرت کنزو فلاور توی کدوم کتگوری قرار میگیره و برداشتت چیه؟

درود نیلوفر عزیزم
چقدر تجربه‌های مشابهی داریم
این عطر و حتی میدنایت رز زمان خودشون بسیار پربازخورد بودن خصوصا از سمت آقایون
و نکته‌ای که راجب لانویت ترزور وجود داره اینکه در هوای مطلقا سرد،سوزدار و خشک باید تست بشه
خودم حتی توی هوای بالای ده درجه هم استفاده نمیکنم چون واقعا فضای بالزامیکی و اینسنسش حس چسبناک بودن میده
یبار یکی از دوستانم توی گرما این عطر رو پوشیده بود،حس کردم یه چیز فوق‌العاده شیرینی خوردم که از شدت شیرینی سینه‌ام میسوزه و بشدت حس چسبانک گرفتم
اما...
توی هوای فوق‌العاده سرد و سوزدار زمستان بسیار دلچسبه از دید من و این عطر هم از اون دسته‌هاست که اولین شیشه‌اش رو هدیه گرفتم و بعدا خودم تمدید کردم و خاطرم هست اون اوایل خیلی تحت‌تاثیر زیبایی شیشه و فیس‌ این عطر،پنه‌لوپه کروز قرار گرفته بودم و رایحش به همون اندازه برام دلربا بود
توی شب‌های سرد خاطرات خوبی رو برام رقم زد و میتونم بگم بیشتر بخاطر حافظه‌تصویریم بهش علاقه دارم تا خود رایحه
چون اگر مداوم استفاده بشه دلزده می‌کنه آدم رو تا حدودی و از اون عطراست که باید دلتنگش بشی تا بکشه سمت خودش و قطعا توی زمان و فصل خودش
فلنکر لافولیش رو حتما تست کن،ابدا فضای بالزامیکی و دودی این نسخه رو نداره
شفاف‌تر و همه‌پسندتر هستش

آغوش مادر برای من یعنی بی‌دلیشز DKNY
هنوز هم مادرم تمدیدش می‌کنه و یه حس قدیمی و نوستالژی داره که حتی اگر مطلقا هم بوش رو جایی نشنیده باشید(که احتمالش خیلی کمه) تا بوش کنید میفهمید قدمت عطر بیشتر از بیست ساله
رایحه‌ای کاملا شیرین،جویسی،شاداب با محوریت خیار،سیب و کمی مرکبات
خاطره‌ای که از این عطر دارم
اگر درست یادم بیاد حدودا سال ۸۴-۸۵ مادرم با دوستان دوران دبیرستانش هر هفته خونه یکی دورهمی مینداخت
هفته‌ای که دورهمی خونه ما بود،صبحش رو یادم میاد که مادرم حموم میرفت،از حموم که میومد داخل اتاق یه رادیو اسپیکر کاست‌خور داشت و به یاد دوران قبل ازدواجش کاست مدونا رو بیرون می‌کشید از بین کاست‌ها و شروع می‌کرد با دکمه ها کلنجار رفتن تا رسیدن به آهنگ:
La isla Bonita و vogue
همزمان با پلی شدن،میومد روبروی میز آرایشی از مرطوب کننده قوطی فلزی نیوه‌آش شروع می‌کرد تا اسپری دئودورانتش که یادمه کاملا و یدست سفید بود به جز مربع سرمه‌ای دورش که نوشته شده بود نیوه‌آ
شلوار فاق کوتاه سنگشور میپوشید و یه تاب بند‌نازک که کوتاه بود و از کمرش پایین تر نمیومد
بخاطر کوتاه بود فاق‌شلوار و تاپ باید قسمت میان‌تنه و کمر مشخص می‌شد
موهاش کوتاه،خرد و پرحجم خصوصا قسمت های نزدیک به ریشه بود،با بابلیس کرلی‌ریز میکرد و روشون کلی تافت و ژل میزد که فیکس بمونن
پشت پلکش سایه‌آبی یا سبز میزد و داخل چشمش رو با مداد چشم‌بل سیاه می‌کرد،مژهاشو ریمل آرکانسیل میزد
خط‌لب تیره و قهوه‌ای میزد و داخل‌لب رو یه رژ فوق العاده روشن و صدفی برخلاف رنگ‌ خط‌لب می‌زد که یادمه لانکوم بود و اون‌موقع ظرف مشکی کاملا ساده و یه شاخه رز طلایی روی بدنه داشت که به مرور کمرنگ میشد
چقدر هم بوی خوبی داشت
با اینکه ابروش کاملا نازک و به قول اون زمانیا "دم‌موشی" بود با وسواس دورش رو خالی می‌کرد
همزمان آهنگ های مدونا رو لب میزد و هر قسمت صورتش که تموم میشد یه لبخند ریزی میزد و منی که به قول خودش اون پشت مُشتا از روی تخت محو تماشاش بودم و از انعکاس چهرش روی آیینه،حرکاتش رو دنبال میکردم و همزمان خودمو تصور میکردم یعنی میشه منم به این سن برسم؟یعنی میشه منم همین‌لباسارو بپوشم،آرایش کنم،با دوستام مهمونی بگیرم
حرکت آخرش اسپری کردن همین عطر بود که اون رایحه لوازم آرایش،مرطوب‌کننده،تافت و ژلی که داخل فضای اتاق پیچیده بود رو پررنگ تر می‌کرد و جنس رایحه‌اش انگار خیلی نزدیک به رایحه خود اتاق قبل اسپری کردن عطر بود و چقدرم عشق میکردم از رایحش
هر سری هم که منو بغل می‌کرد و صورتم به قفسه‌سینه و گردنش می‌چسبید از نفس کشیدن و پرکردن ریه‌هام از رایحه این عطر سیر نمی‌شدم
سرتونو درد نیارم،خلاصه برای من همینقدر نوستالژی و دوست‌داشتنیه
نکته‌ای که راجبش متوجه شدم من مادرم چون همیشه بعد حموم این عطر رو اسپری میکرد و فوق‌العاده لباساش تمیز و خوش‌رایحه بودن،پرفورمنس و تن‌پوش فوق‌العاده خوبی داشت اما بعدها خصوصا زمانی که آلودگی‌هوای تهران تشدید شد روی لباس هایی که ته‌بوی دود و کمی تعریق داشتن به مشامم رسید واقعا فاجعه بنظر میومد و حداقل راجب این عطر تمیزی ناحیه یا پارچه‌ای که روش اسپری میکنید بشدت مهمه و کاملا باید تمیز باشه تا اون حس شفافیت و شادابیش رو انتقال بده

دقیقا فوق العاده با نظرتون موافق هستم
درهرصورت دنیای عطر نامحدود و فارق از زمان و جنسیت هست اما توی تم پودری گزینه‌های جدیدتری هست که با یه تغییر جزئی در استایل پودری می‌تونه امضای یونیک‌تر و جدیدتری باشه خصوصا برای نسل جوان‌تر
ولنیتو پودر رایحه و پرفورمنس بسیار خوبی داشت اما متاسفانه دیسکانتونیود شد