بیام و صحبتم رو با این شروع کنم: توی عطرها واژه ای به کار میره به نام او (Eau) و این واژه به معنای سبک بودن رایحه هست. پس وقتی بگیم او د کلون یا او د پارفوم باید خاصیت سبک بودن رو در رایحه پیدا کنیم. و اینجا خطی هست که چهار گروه او دارن و سه گروه او ندارن. لذا شما در لحظه ای که بلو د شنل رو میخواین انتخاب کنین خیلی سریع متوجه میشین که اگر پارفوم رو بخرین دیگه عطر سبکی نخریدین در حالی که اگر او د تویلت بخرین باید سبک باشه.
حالا این عطر او د پارفومه، ولی خاصیت سبکی نداره، انگار پارفوم هستش. به جای اینکه بوی فرشی از مرکبات داشته باشه بیشتر سنگینه. بعد شروعش مثل EDP هست و لیفت داره ولی بعدش مثل پارفوم میشه و دیگه لیفت نداره. خب این به تنهایی چیز بدی نیست چرا که در عوض ماندگاری عطر بد نیستش ولی از اونجا که بر مبنای EDP ساخته شد، دیگه مثل پارفوم با عرق کردن یک دفعه خودش رو نشون نمیده، بیشتر انگار همونجا هست و یک بویی میده. لذا به این عطر مثل فیرو یا تورینو نگاه نکنین. تم کار خیلی باب روزهای گرم و عرق کردن زیاد نیست، برای روزهای خنک تر تابستون یا روزهای گرم بهار و پاییز خوبه (البته شهر تا شهر فرق داره).
البته به نظر من تنها راهکار فرار از این مشکل بالا بردن تعداد اسپری هست. مثلا به جای ۴ تا پاف، ۱۰ تا پاف کار رو در میاره. البته پاف زرجوف کلا نیم پافه و مثل عطرهای دیگه زور نداره ولی خب نکته همین پافه دیگه. تو این عطر خوبیش به اینه که زننده نمیشه و با توجه به ماندگاری مناسبش آدم رو رازی میکنه. در نهایت من این مشکل رو با گرین لی از پارفوم د مارلی هم دارم ولی اونو که اول با تعداد پاف بالا که اسپری میکنم زننده میشه.
در نظر داشته باشین که ترکیبات گفته شده برای یک عطر ارتباط چندانی با مواد واقعی داخلش نداره. برای همین تغییر در نوع ماده اولیه یا مقدار مواد اولیه به راحتی بوی اون ماده ای گفته شده رو عوض میکنه. خیلی از مواد اولیه هم به کل گفته نمیشن در حالی که هستن. لیفت یک عطر به مواد لیفت دهنده ی اون عطر بستگی داره و اونا هم هیچ وقت لیست نمیشن. برای همین دو عطر با لیست نت های یکسان میتونن بوی بسیار متفاوتی داشته باشن.
این تنها نکته منفی این عطره. عطری با تن پوش راحته، سبک و استایل نمیخواد، هر جایی میشه زدش. سیف هم نیست (وقتی میگیم سفیه عین تیغ دو لبه میمونه که هم میشه راحت زدش و هم کسل کننده هستش)، گروه سنی هم نداره.
برعکس پخشش ماندگاری خوبی داره، پخشش هم که با یه هفت، هشت، ده، پونزده تا پاف ناقابل درست میشه. ولی اینجوری دیگه مثل کرید نیست که دستت باشه موقع رسیدن بزنی که مشخص بشه.
از نظر کیفیتی هم مثل همه ی زرجوف های دیگه در رده ی بالا قرار میگیره.
و اما نمره دهی: من به این عطر ۸.۵ میدم از ۱۰. اینکه این ایرادها رو گرفتم ولی این نمره رو دادم دو علت داره: اول اینکه قیمتش خوبه. نیش های دیگه ای که این بو رو دارن مثل کرید دو برابر این عطر فروخته میشن. دوم اینکه ماندگاره، پخش رو میشه با تعداد اسپری جبران کرد ولی ماندگاری رو نمیشه با ۱۰۰ تا اسپری هم کاور کرد. مثلا شما چه ۲ پاف ارولفا بزنی چه ۲۰ تا عمرش ۳۰ دقیقه بیشتر نیست.

نمیدونم چرا هیچ وقت در مورد این عطر صحبت نکردم. البته از قدیم گفتن هیچ وقت فلنکرهای یک عطر خوب رو نخرین.
اولش که این عطر اومد این صحبت در موردش زیاد بود که بوی اون اونتوس اولیه رو میده نه بچ کدهای جدیدش ولی اینجوری نبود. همچنین از دور یک مقدار sour هستش در حالی که از نزدیک شیرینه، درحالی که اونتوس از دور میوه ای بودش. همچنین این sour بودن توی خشک شدن بیشتر نمایان میشه. این رو هم بگم که من نمیدونم چرا ولی یک حس هربال توی این عطر هست، شاید تو چند دقیقه ی اول به چشم نیاد ولی بعدش نمایان میشه. به نظرم بهترین قسمت اونتوس لطافتش بود ولی این عطر اونقدرا لطیف نیست. یکم sour هست، یکم هرباله، یکم تنده. اون شیرینی اولش هم زود میپره، نمیپرید هم فقط برای کسی که میزنتش مشخصه نه برای دیگران.
همچنان اونتوسه ولی لیفتش کمتره، در عوض عمرش بیشتره، یک جورایی بادی سنت میشه و اون بادی سنتش میمونه (باز به چند ساعت نمیرسه). در کل انگار خواستن جای چهار تا چیز رو عوض کنن ولی ساختار همون بمونه ولی نمیکردن بهتر بود.
خب نمره دهی به این عطر بی معنی هست چرا که دیگه نیست. ولی اونتوس عطری بود که صنعت عطرسازی رو تغییر داد و خیلی ها معتقد هستن که انقلاب گر عطرسازی مدرن این عطر بود. ولی بعضی میگن پایه گذار عطرسازی نوین عطرهای شنل و دیور بودن (یادم نمیاد کدوم عطرها) و بعد اونتوس اون شلیکی بود که به قلب عطرسازی قدیمی خورد و اون رو از پا درآورد.

من به شخصه متوجه اون وایب لیمو نعنا (موهیتو) نشدم. هم لیمو هست هم نعنا ولی اونقدر غالب نیستن که بشه تمایز زیادی براشون قائل شد.
به نظر من نوآوری در عطرهای خنک مدتی هست به پایان رسیده. عملا شرکت های عطرسازی عطرهای مشابهی رو روانه ی بازار میکنن. البته بی دلیل نیست، طرفدار این عطرها زیاد و بازار فروششون چند برابر عطرهای دیگه هست. برای همین در یک رنج بویی محدود تعداد زیادی عطر وجود داره.
همچنین خیلی از مواد اولیه در این عطرها مشکلاتی همراه با خودشون دارن که محدودیت در ترکیب شدن با دیگر مواد رو دارن مثل اسیدی بودن سیتروسی ها یا اکسید شدنشون. همین مشکل هم سدی هست برای ساخت ترکیبات بیشتر.
لپ کلام اینه که در بوهای خنک دیگه امیدی به شاهکار جدیدی نیست. یک سری معروف میشن و بعد بعدی، ولی هیچ کدوم قله ی جدیدی رو فتح نمیکنن.
همچنین عمر این عطرها کمه، خیلی از رایحه ها پایداری زیادی دارن ولی میوه ای ها، سبزها و سیتروسی ها به شدت اکسیدپذیر هستن. مثل لیموشیرین که بعد از چند دقیقه تلخ میشه یا سیب که کدر میشه عطرهاشون هم با گذشت زمان تغییر میکنن. البته در عطرها مواد ضد اکسید استفاده میشه ولی این مواد روند رو کند میکنن نه متوقف.
هدف این صحبت چی بود؟ عطرهای خنک برای لحظه ساخته شدن، نه بوشون میمونه نه خودشون. بخرین، مصرف کنین، دور بندازین و بعد بعدی رو بخرین. به دنبال شاهکار هم نباشین که نیست.
و اما این عطر: به نظرمن عطر wellblend هستش. اینکه بهش شربت موهیتو گفته میشه کم لطفی در حقشه. بیشتر از اینکه بوی سیتروس داشته باشه در محدوده ی بوهای سبز جلو رفته.
پخش و ماندگاری نسبت به رایحه ای که داره خیلی خوبه.
میتونست یکی از بهترین عطرهای خنک بازار باشه ولی قیمتش نسبت به هم نوعان خودش خیلی زیاده. اگر به دنبال سیتروسی هستین عطر رونسانس و فیرو قیمت خیلی بهتری دارن در سبز ها هم مفیستو.
و اما از نظر کیفیت همونجور که از زرجوف انتظار میره کیفیت بالایی داره. من در مورد کیفیت یا مواد اولیه خیلی صحبت میکنم برای همین لازم هست که در این مورد یک توضیحی بدم: بعضی از مواد اولیه قیمت خیلی بالایی دارن و خیلی از شرکت ها میان و از معادل های سنتتیکشون استفاده میکنن ولی به علت پیچیدگی اون مواد هیچ وقت شباهت به اندازه ی کافی پدید نمیاد. یا اینکه به هر دلیل امکان تولید اصلی وجود نداره یا سنتتیکش در جایی کاربرد داره ولی نمونه های سنتتیک رنج قیمتی متفاوتی دارن. در آخر مواد طبیعی پیچیده هستن و هیچ وقت عالی نیستن. مواد سنتتیک خوب هم پستی بلندی ندارن و گرون ترین عالی ترین هستش. هیچ رنج مشخصی از نسبت مواد سنتتیک به مواد طبیعی وجود نداره و عملا هنر عطرسازه که با کاربرد هر دو عطر خوبی درست کنه ولی خیلی مواقع این هم قربانی قیمت میشه.
صحبتم رو با نمره دهی به پایان برسونم: این عطر بدون نظر به قیمت ۹ از ۱۰ هست با و توجه به قیمتش ۸ از ۱۰. اگر قیمتش در رنج مابقی عطرهای زرجوف بود یکی از بهترین عطرهای این گروه میشد.

نظر دادن در مورد این عطر برام سخته. چرا که قیمتش نسبتا مناسبه، پخش و ماندگاریش عالیه. تنپوش راحتی داره و از اون عطرهای کاربردی هست نه اینکه یک گوشه بمونه و منتظر فرصت برای استفاده باشه. در حالی که اکستریت هست لیفت خوبی داره و اون حالت چسبندگی به پوست رو نداره. خوش بو هست و در کل به نظرم سازنده وقت زیادی صرف ساختش کرده برای همین کاملا لطیفه. (البته تند و تیزه و منظورم از لطیف well rounded هستش نه اینکه حس صابونی داشته باشه)
عطر چهار فصلیه البته نه برای مناطق گرمسیر. پخش بوش انقدری هست که اطرافیان متوجهش بشن ولی اونقدری نیست که دورشون کنه، و راحت یک نصف روز رو دوام میاره.
اما (میرسیم به مشکلش) یک بویی داره که نمیتونم بگم چیه ولی حس عطرهای لیتری رو داره. البته حس عطرهای باربرشاپی رو به هیچ عنوان نداره.
برسم به نمره دهی: به نظرم این عطر ۸.۵ براش عدد خوبی هست. از همه لحاظ عطر خوبیه ولی نه یونیکه و نه لاکچری. بیشتر مثل این میمونه که یک عطر قدیمی رو آوردن و با صرف زمان مشکلاتش رو حل کردن، به روزش کردن و خروجی یک عطر خوب شده.
در نهایت این رو بگم: درسته عطر خوبیه ولی برای خیلی ها مناسب نیست. درسته همه از بوش خوششون میاد ولی همه دوست ندارن بزننش، به شخصه درسته از بوش خوشم میاد ولی هنوز حال نکردم بزنمش مگر موردی. به نظرم اول برای فروشنده ها ساخته شده که بزنن و علاوه بر خودشون مغازه هم بوی عطر رو بگیره یا برای افرادی که سیگار مصرف میکنن و میخوان با عطر بوش رو کاور کنن. البته برای قشر جوان که میخوان عطر بولدی هم داشته باشن میتونه انتخاب خوبی باشه.

اگر من بخوام بین کرید و روژا(سری پارفوم) یک برند بهتر رو انتخاب کنم قطعا انتخابم روژا هست.
ولی چرا کرید و روژا؟ خب هر دو به نسبت چیزی که ارائه میدن زیادی گرونن. هر دو عطرهای بی نقصی دارن.
عطرهای روژا کلاسیک تر، مقداری سنتتیک تر، به مراتب گرون تر، شیشه های زیباتر و ماندگاری بهتری نسبت به عطرهای کرید عرضه میکنن. در مقابل کریدها طبیعی تر و مدرن تر هستن.
تنها دلیلی که من روژا رو بهتر میبینم اون فاکتور ماندگاری هستش. روژا به راحتی ساعت ها میمونه ولی کرید نه.
میخوام این مسئله رو به این شکل بیان کنم: خیلی از شرکت های عطر سازی هزینه ی بسیار زیادی میکنن که عطرهاشون در لحظه ی اول خوب به نظر برسه چرا که اکثر مشتری ها عطر رو در لحظه ی اول انتخاب میکنن. به نظر من کرید در بین تمام نیش ها شرکتی هست که روی این ماجرا خیلی کار میکنه. عطرهای کرید شروعی بسیار قوی با پخش بوی بسیار زیاد دارن. کاملا جا افتاده شروع میشن و به معنای ساده دل همه رو میبرن. اما این شروع قوی به همون سرعت که آغاز شده به پایان خودش میرسه و دیگه چیزی از اون عطر قوی نمیمونه.
در نقطه ی مقابل روژا هست. شروعی نسبت تند و تیز داره. با صرف زمان کم کم آروم میشه و عطر خودش رو نشون میده. ولی این آرامش در تغییر بیان موجب بهره مندی از وجودش هم شده.
حالا این عطر: کلاسیک. نه تنها بو بلکه همه چیزش. از تنپوش گرفته تا سن و حتی مکان. در کل عطر روزمره ای نیست، به درد سرکار و بیرون رفتن و غیره نمیخوره. برعکس قیمت خاصش بوی خاصی نداره که البته جای تعجب هم نداره، نمیشه به یک چیزی گفت کلاسیکه بعد بگیم خاصه.
از نظر ماندگاری و پخش بو خیلی خوب عمل میکنه، یک جوری که نمیشه روی همون لباس بعدا عطر دیگه زده بشه.
در نهایت به این عطر من ۸ از ۱۰ میدم. من نکته ی خاصی ندارم که انگشت بزارم روش. شیشه و جعبه زیبان، بوش خوبه، ماندگاره. ولی گرونه. با این قیمت من انتظار یک سطح دیگه ای داشتم. یک چیزی توش میریختن که توجیه این قیمت رو داشت. یا اگه قرار بود این باشه نباید به این قیمت میفروختنش. مثل اینه که بریم رستوران و پول یک غذای لاکچری رو بدیم که فقط اسمش رو میدونیم. بعد برامون کوبیده بیارن. گیرم عالی هم بود، درسته یکی بیاد و بگه شما یک تومان پول کوبیده دادی ۹۹ تومان پول هنر سرآشپز رو؟
ولی در کل اگر مسئله ی قیمت وسط نبود و شما از نظر مالی این مبالغ براتون پول خرد حساب میشد. عطر خوش بویی هست و از خریدش خوشحال میشین.

دو عطر جدید از آمواژ دارم. این و اپوس ۶
من یکم خلاصه بگم که حوصله خواننده سر نره:
شبیه بلک ارکیده ولی عربی شده.
برعکس همه ی عطرها که بوی صمغ پس زمینه هست این عطر نت اصلیه.
یک واژه ای هست که میگه میخوایم بوی چیزی رو بدیم ولی نمیخوایم خودمون تبدیل به اون بشیم. این عطر هم دیگه زیادی صمغیه و دیگه بوی صمغ نمیدیم. انگار خود صمغ شدیم. بویی داره که خودم خوشم میاد ولی نمیخوام این بو رو بدم.
بی شک برای مخاطب خاصی هست نه برای همه.
پخش و ماندگاری خوبه.
در کل به این عطر برای خودم ۷ میدم ولی برای مخاطبی که واقعا این عطر برای اون ساخته شده ۹.۵
عطر نیست که من باهاش حال کنم برای همین واقعا حرف زیادی برای زدن ندارم.

این عطر چیست؟ فریادیست برای عاشقان بوی سیتروس؟ درمانیست برای گرمای طاقت فرسای روزهای گرم تابستان؟ یا فقط برای ساختن لحظه ای زیباست. عطر دلرباییست که در میان سکوت زندگی بی روح ما پر از شادابی و نشات است.
اما فایده چیست وقتی به همان سرعت که پدیدار شده به همان سرعت نیز ناپدید میشود؟ به واقع که به مثال خوشی های زود گذر است. البته از نامش نیز چنین پیداست.
در حقیق او د کلون ها نه عطر بلکه فقط یک رایحه هستند برای آن پرنسسی که از شهر خود دور مانده بود.
او د کلون ها به هیچ عنوان شبیه او د تویلت ها نیستن. نه به عنوان عطر طراحی شدند و نه به عنوان یک عطر باید فروخته شوند. متاسفانه به علت ساخت راحت آنها و مواد اولیه بسیار ناچیز عطرسازان صده ی ۱۹ ام او د کلون زنانه را به مردان قالب کردند و گفتند عطر مرد او د کلون است. او د کلون رایحه ای از کلون است. تاریخ و پول موجب شدند که او د کلون ها ماهیت عوض کرده و به عطر تبدیل شوند هرچند که هیچ وقت هدف سازنده اینچنین نبود.
رایحه زیبا. پخش و ماندگاری در حد او د کلون.
نمره دهی: با توجه به عطر و نام کلون نمره من به این عطر ۹.۵ هست ولی با توجه به قیمت ۳. امیدوارم متوجه باشید که این عطر حتی ۱۰ دلار هم برای شرکت آب نخورده. با تمام هزینه ی طراحی و بسته بندی و غیره. اینکه با چنین قیمتی فروخته شود جیب بری به شیوه ی نوین است.
در ادامه لازم هست این رو توضیح بدم: برعکس یک عطر او د کلون ها از سبک کننده ها استفاده نمیکنن. قرار نیست پر کننده ی یک اتاق باشند و یا رایحه ی یک انسان بلکه قرار هست دقایقی ذهن را آزاد کنند. البته خیلی ها به اشتباه این سری عطرها رو به عنوان عطر باشگاه استفاده میکنن ولی برای باشگاه او فرش ها ساخته شدن که کم کم جای خودشون رو به اسپری ها دادن.
البته اگر آن پرنسنس از شهر پاریس آمده بود به جای او د کلون میگفتیم او د پغی اون وقت با EDP قاطی میشد. باز خوبه از لیختنشتاین نیومده بود.
در نهایت هیچ ایرادی در این عطر نیست، ایراد واقعی در قیمت آن است.

قبل از هر صحبتی این رو بگم: عطرهایی هستن که از نظر من عالی هستن مثل گیونچی جنتلمن EDP، برخی عطرها هم خوب نیستن مثل بلو لیبل. اما این عطر مرزهای بد بودن رو برای من جا به جا کرد.
نه رایحه ی خفنی داره. نه پخش خوبی داره و نه میمونه. بارها دادم همسرم بزنه شاید من نوزبلایند میشم ولی دیدم اون هم میزنه باز من متوجهش نمیشم.
اول رایحه: نه زمستانه، نه تابستانه، نه چهار فصل. به کل یک عطر گنگ. نه روحی داره و نه اوجی. همینجور فقط یک بویی میده.
پخش بو فقط در هنگام اسپری کردن. ماندگاری نهایت نیم ساعت. اما به طور جالبی جاش تا مدتی بو میده. فکر کنم سازنده به عمد اینجوری ساخته تا طرف مجبور بشه هی بزنه و عطرهاش رو هم رو هم نشه بلکه شیشه اش تموم بشه.
و یکی از نکات خیلی بد این عطر اکسپایر شدن سریع اون بود. باز سال اول چند باری زدم اما بعد از یک سال ضعیف تر و بی روح تر شد. خلاصه مونده بودم چجور ازش خلاص شم که خواهر زنم گفت بده من برات تمومش میکنم. بعد از ۳ سال هنوز تمومش نکرده انقدر که این عطر شاهکاره. ازش پرسیدم چرا اینو تموم نکردی؟ گفت اخه چند بار زدم هیچکی متوجه نشد منم دیگه نزدم.
ولی شیشه و درش باحال بود و تنها دلیل خریدش همین شیشه بودش. هنوز بعد از چندین سال (فکر کنم سال ۹۰ خریدمش) اون پلاستیک نرم اسپریش سالمه.
نمره ای که وجود نداره. قرار نیست همه ی محصولات یک برند خوب باشن ولی ژیوانچی به کل لاین مردانه قوی ای نداره (به جز جنتل من)

و آخرین آمواژم. فکر کنم نظرم رو در مورد این عطر بنویسم دیگه نظرم رو در مورد ۹۵٪ عطرهام گفتم.
این عطر متفاوت ترین عطر آمواژم هست، قبل از تهیه نقدهایی که ازش خونده بودم و فکر میکردم از اون کارهای راحت و همه روزه هست. یک چیزی تو مایه های دیزاینری آمواژ تا اینکه به دستم رسید و دیدم چندان اینجوری نیست. ابتدای کار بوی هر دو فلفل به شدت خودنمایی میکنه. با گذشت ساعتی سمغی تر میشه و از اون حس خشن اولیه بیرون میاد.
مشکی که در این عطر استفاده شده از مشک های دیگه آمواژ متفاوته و یک بوی قدیمی و تمیزی داره.
مجدد این کار آمواژ هم مثل جورنی از سری بادی سنت هستش. ولی مثل جورنی ماندگاری خوبی هم نداره.
به نظر من رقیب خیلی قوی برای کالان از پارفوم د مارلی هست. کالان یک شروع خیلی خیلی خشن داره که به خاطر نت فلفلش هست ولی این عطر نت فلفل رو داره و به اون خشنی نیست. انتخاب دو فلفل به نظرم کار خیلی عاقلانه ای بوده.
در نهایت به این عطر ۸.۵ میدم. درسته خیلی از نظر پخش ماندگاری نسبت به باقی آمواژ ها ضعیفه ولی وقتی به کالان ۸.۹ دادم نتونستم به این عطر کمتر از ۸.۵ بدم. به شخصه احساس میکنم روی آمواژها خیلی سخت گیر بودم. شاید به خاطر انتظار زیادی بود که ازشون دارم. به خیلی عطرها با دست و دلبازی نمره دادم ولی به آمواژها همیشه خیلی خوب نمره ندادم. در عین حال بیشترین عطری که دارم آمواژ هست. و بعد زرجوف. اگر به این عطر ۸.۵ بدم باید به رفلکشن ۹.۵ و به جورنی ۸.۷ میدادم.
ببخشید دیگه چیز زیادی برای نوشتن در چنته نداشتم. این دو تا اگر آخر موندن به خاطر این بود که هیچ وقت نتونستم به یک نظر کاملی براشون برسم.
توی آمواژها رفلکشن ۴۵، اینتلود بلک آیریس، جوبیلیشن و رویال توباکو از نظرم خیلی خوبن، در مقام بعد، پرپز، پرتریال و اپیک در دل من جا دارن. در نهایت من تا الان ضعیف از آمواژ ندیدم و حتی از لایریک هم که خوشم نمیاد باز ضعیف نیست. فقط من باهاش حال نکردم.

برگردم سراغ آمواژ. این و آنر آخرین آمواژهایی هستن که باید در موردشون بنویسم. البته اگر از قلم ننداخته باشم.
آمواژ کلا در رایحه های گلی مثل رفلکشن، رایحه های سمغی مثل جوبیلیشن و رایحه های چوبی ادویه ای مثل پرپز خیلی قوی کار میکنه. ولی یک رایحه هایی هم داره مثل بی لاود یا این عطر که خیلی ملایم هستن.
این عطر از اون عطرهای ضعیفش هستش، بیشتر در حد کارهای بادی سنته، البته ماندگاری خوبی داره. احساس میکنم بیشتر به درد هوای گرم و مرطوب میخوره.
از نظر من در کارهای بادی سنت آمواژ این با کلاس ترین کارش هست. هم اون حس آمواژ و عطرهای عربی رو داره و هم برعکس عطرهای عربی، به هیچ عنوان زننده نیست.
کار بسیار مناسبی برای فردی هست که میخواد بیاد و وارد برند آمواژ بشه، همه پسند و لطیف، فقط مشکلش اینجاست که فردی که میخواد آمواژ بخره به دنبال اون پخش و ماندگاری هست. انگار برای کار دم دستی آمواژ تولید شده.
در نهایت به این عطر ۸ میدم. خود رایحه خوبه ولی برای این برند دلم میخواست پخش بوش خیلی بهتر باشه.