با اونچیزی که توی ذهنم بود زمین تا آسمون فرق داشت. تصور یه کار چوبی گلی رو داشتم.

هیچ چیز خاصی نداره فقط میکس گریپ فروت و وتیور.
یه کار تیپیکال وتیوری.. از فک و فامیل های سبک و سیاق هرمس.
توی سلیقه ی من نیست، فقط شیشه اش خوشگله.
ماندگاری و پخش متوسطی هم داره. مناسب پاییز و بهار هست به نظرم.

نت اولیه اش کنیاک هست که اینجا ذکر نشده.
اونم بعد از ۱۰ دقیقه فرو میکشه و گرمای ملس تنباکو خودش رو نمایان میکنه و با یک شیرینی ملایم به قشنگی و سادگی تا پایان باقی میمونه.
کار پیچیده ای نیست... کار خاصی هم نیست که بگیم wow....ولی من خوشم اومد.. رایحه ی‌ به اصطلاح mature داره.
برای اوایل بهار و پاییز و زمستون خیلی‌ خوبه،. بخصوص اگر با بوی سیگار یا پیپ(چه بهتر) ترکیب بشه.
پ.ن
جون میده توی شب بارونی اسپری کنید و بشینید با دوستاتون سیگار بکشید و در مورد فروید و یونگ صحبت کنید😄... (و در مورد چیزای دیگه 😉)

شروعش بخاطر ابسینت یکمی تیزه..البته از نظر من. ترکیبش با گریپ‌فروت زیاد جالب نیست.
بعد آروم میشه، کمی سبز، کمی گس..یکمی تلخ..
در بِیس با شیرینی روبرو میشیم که با وجود تفاوت هایی که توی ترکیبات بین پلاتینوم و بقیه ی لاین اینویکتوس هست، همچنان این شیرینی وجود داره که من دقیقا نمیدونم ریشه اش به کدوم از ترکیبات برمیگرده.
بجز زمستان، برای فصول دیگه کاملا مناسبه.
ماندگاری و پخش هم قابل قبول بود.

منطقیه چون رایحه میتونه احساسات مختلف رو تحریک کنه بخاطر تاثیر مستقیم روی مغز و فعل و انفعالات.. ولی اینکه یک برند فقط اینطور باشه خیلی جالبه.
شاید به یکی از عناصر مشترک داخل روایحی که این حس رو ایجاد میکنن در شما حساسیت دارید.منظورم حساس به اصطلاح Ingredient هایی که پاکو رابان توی اون عطر ها استفاده کرده.

اینجا یک سری از نت ها مثل سیب و آناناس ذکر نشدن.
یک کار متوسط فرش و از نظرم میوه ای خوراکی هست تا بشه گفت چوبی معطر.
کاملا متوسط و به نظرم برای تیپ های کژوال مناسبه.
البته ناگفته نماند از نظرم میتونه توسط خانم ها هم پوشیده بشه چون از اون دسته کارهای مردانه ی سِیف هست‌.

یادش بخیر دوره ی دانشگاه ، یه ۱۰۰ میل ازش رو چپانده بودم توی کیفم. قبل کلاس اسپری میکردم بوی سیگار ندم 😄
زمستون بود و میرفتم ته کلاس نزدیک بخاری می‌نشستم.
یه استاد داشتیم عادت داشت قدم بزنه توی کلاس.
میومد ته کلاس میگفت چه بوی میوه ای میاد....
هیچوقت هم نگفتم ادکلن منه..البته من ازش هیچوقت وایب میوه ای نگرفتم ولی گویا به مشام یه سریا طبع میوه ای داشت.
خلاصه ک
Good times

بلایند بایی بود که توی یک هفته نظرم در موردش عوض شد و دادمش به دوستم.
من عادت دارم وقتی رایحه ی‌ جدیدی تهیه میکنم، میام روی یکی از لباس هام که روی چوب‌لباسی آویزان هست اسپری میکنم.
اینطوری میتونم از یه زاویه ی دیگه، نت ها و پخش و ماندگاری رو بسنجم. بخصوص وقتی داخل اتاق باشم یا رد بشم از جلوی در.
دایلن بلو، از اون کارایی بود ک به نظرم ماندگاری و پخش متوسطی داشت،. شروع دوست داشتنی هم داشت، ولی بعد از نیم ساعت یک بوی تیپیکال بلو که خب توی روایح blue دیگه هم هست خودشو نشون میداد ک من دوس نداشتم.
چون اصلن کار خاصی نیست. ساده اس..
شاید اگه فلفل و گریپ فروت رو نداشت، و بجاش یکم
روی دارک بودنش کار میکردن( با افزایش وجهه ی دودیش)
میشد یجور دیگه بهش نگاه کرد.

میگن یا عاشق گوچی ابسولوت میشی یا ازش بدت میاد.
والا من اون وسطم. شروعش رو اصلن دوس ندارم چون شارپ میزنه،.
ولی.....
ولی درای داون.... اوف.... یعنی خیلی خوبه...
اون وایب حیوانی که با سرو میرقصه و خودنمایی میکنه رو خیلی میپسندم.

با همه ی احترامی که واسه برند دیور قائلم باید بگم هیچوقت این لاین pour homme رو دوس نداشتم..
به استثنای اسپورت هاش که از ورژن ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۱ همشون عشق بودن.
این در مورد sauvage هم صدق میکنه که هنوز نمیدونم چی باعث محبوبیتش شده..(به جز نام "Dior" و البته جانی دپ)
کلا ارادت خاصی به دیور دارم فقط بخاطر کیفیتش و درست هم نیست زنبق توسکانی اعلا رو به رژ لب تشبیه کنم ولی حقیقته،. من دوس ندارم بوی رژ بدم، حتی اگر رژ اش گرون قیمت باشه. خلاصه که کیفیت موج میزنه کلی رایحه، نوچ. نات مای تایپ.
پ.ن
زنبق را دوس میدارم، ولی اونم حدی داره.

من بله ولی بهتون پیشنهاد میکنم تست کنید.