درود
هر دو شاهکار
تفاوت در نوع حس غمی هست که ایجاد میکنن
البته SERGE LUTENS - Le perce-vent طبق نظراتی که تو فرگرنتیکا هست انتظار یک عطر ساده و تمیز و غیر اتمسفریک داشتم
ولی وقتی تستش کردم به راستی کل فضای اتاق تغییر کرد
اون شیرینی بیمار گونه زمزمه میکنه
در لورفلین بخور سرد و مشک و فلز بازی رو تو دست دارن
ما Le perce-vent رو زیارت کردیم امیدوارم قسمت شما هم بشه

عمو سرج... داری با ما شوخی می‌کنی؟!

فقط دو نت؟
مشک و کلری سیج؟!

آری...
بازی در عالم انتزاع را خوب بلدی.

به‌راستی، عمو سرج، تو نیز مانند الساندرو گوالتیری، میانهٔ چندان خوبی با ذکر نت‌ها نداری.

و شاید حق هم با تو باشد.

عطر، چند نت کنار هم نیست.
عطر، یک جهان است.

جهانی که در بطری حبس شده؛
نه مایعی خوش‌رنگ،
نه فهرستی از مواد اولیه.

از همین رو، من هیچ‌گاه باور نداشته‌ام که ذات یک عطر با تشریح نت‌هایش به مخاطب منتقل شود.
نت‌ها تنها واژگان‌اند؛
اما عطر، زبان نیست؛ تجربه است.

هستیِ یک عطر را باید در جهان‌هایی که می‌آفریند جست‌وجو کرد،
در وایب‌هایی که بر ذهن تحمیل می‌کند،
و در کوالیایی که بی‌اجازه، در آگاهی متولد می‌شود.

نت‌ها تنها به تو می‌گویند چه چیزهایی درون بطری ریخته شده‌اند؛
اما هرگز به تو نخواهند گفت آن بطری، چه جهانی را در ذهن انسان بنا می‌کند.

در باب رایحه بگو...

چشم.

شروع؛ شالوده‌ای از مشک سنتتیک و آلدهیدهای درخشان.

آری، این ترکیب خبر از تمیزی می‌دهد.

اما اشتباه نکن؛ نه تمیزیِ یک پیراهن سفید تازه‌شسته‌شده بر تن یک جوان با صورتی گرد و خندان.

بلکه تمیزی‌ای که از وسواس می‌آید.

آری، تمیزی بیمارگونه.

گویی آن‌قدر دستت را با آب و صابون شسته‌ای که دیگر سلول‌های پوستت به فروپاشی رسیده‌اند.

حال قسمت مورد علاقه‌ام...

شیرینی بیمارگونه.

شیرینی از جنس مرگ و اضطراب.

آری، آدامس بادکنکی.

اما انتظار آن آدامس بادکنکی خام و نوجوانانه که در حیاط مدرسه باد می‌کردی را نداشته باش.

این شیرینی خبر مرگ می‌دهد.

گویی فردی دقیقاً چند لحظه قبل از مرگش در حال جویدن آدامس بادکنکی بوده.

با ترکیدن حباب آدامس، زندگانی او نیز ترکید.

تمام.

پ.ن:
صدرا، زیادی سختش کردی.

یه عطر سک .... سی بخر با پخش و ماندگاری بالاااااا، خط بوووووو.

سرج و فلسفه؟ لالا.

درود پوریا جان
یکی از آشنایان از بلاد کفار برام آورده

a love

محمد درود
کم د غارسون طبیعتی رو به رسمیت می‌شناسه که مرده باشه و تغییر ماهیت داده باشه؛ درست گفتی، بوی خاک مردگان.

طبیعتی که برای زندگی ساخته نشده، بلکه اوج زیباییش تجزیه اجساد زیر خاکه!!!

در باب Serpentine، متأسفانه قسمت نشده تستش کنم. برای تستش خلوص قلب لازمه؛ ما که نداریم!

بوی گل؟
بوی طبیعت؟؟
بوی بهار؟!!!!
بوی شکوفه (راستش رو بخوایین نوعش برام مهم نیست)؟

نگو دیگر نگو
اخه چرااا!!
چرااا ؟!
مگر نمیدانی در محفل کم د غارسون این کلمات حرامند ! حراممم !؟
کم د غارسون ما با طبیعت میانه خوبی ندارد
چرایش را میگویم
تقریبا 28 سال پیش این برند با odeur 53 حکم مرگ طبیعت را امضا کرد
درست زمانی که ری کاواکوبو
به درستی گفت سیمان از شکوفه به حقیقت نزدیک تر است

صدرا در باب وایب عطر بگو :

تصور کن جوانی هستی ۲۰ ساله در شورویِ دهه ۹۰.
میانِ بلوک‌های بتنی، سرد و خاکستری، زندگی‌ات را سپری می‌کنی. شهر چنان سرد و بی‌روح است که گویا در «شهرِ مردگان» قدم می‌زنی. هرچه می‌بینی سفت، خاکستری و سرد است. چنان بی‌روح که از توئه خوش‌گذران، یک «نیهیلیستِ منفعل» ساخته است.

غذا هم که خشک و بدمزه... چنان خشک و خاکستری که به زور از گلویت پایین می‌رود و آن را قورت می‌دهی. چند تا کنسروِ تن هم از آن طرفِ آشپزخانه با آن بدنه فلزی‌شان به تو خیره شده‌اند... چه رمانتیک!!

اما خوشحال باش؛ چراکه دوستانِ «مرامِ اشتراکی‌مان» هستند.
آه... چه نامِ زیبایی: مرام! آن هم اشتراکی! (:
اما از این دوستانِ با مرام چه چیزی دارا شدی؟! هیچ. فقط یک تکه اسکیت‌بوردِ کهنه که آن هم دوستت به امانت به تو داده است.

بهتره سیاست رو ول کنی جوونی!
برو با اسکیت روی آسفالت. تند تند پا بزن. با چنان سرعتی برو که چرخ‌های اسکیت اصطکاک و گرما آسفالت رو حس کنن و ذوب بشن. بویِ پلاستیکِ سوخته و آسفالتِ داغ رو حس می‌کنی؟ این بویِ زندگیِ توست.

فقط مواظب باش... لای این خیابانِ تماماً آسفالت، تک‌ به‌تک «بابونه‌هایی» شکوفته‌اند. گل‌هایی نحیف که از میانِ آن سختی و سفتیِ آسفالت، سر بلند کرده‌اند تا به تو یادآوری کنند که حتی در دلِ این نیهیلیسمِ خاکستری، هنوز چیزی برای بوییدن هست.

«گوشا روبچینسکی» بویِ همین است: بویِ تقابلِ بابونه‌های معصوم با آسفالتِ بی‌رحم.

فیلم متناسب با عطر : 1997 Gummo

عجب فیلمی معرفی کردم خودمم خوشم اومد
نیهیلیسم ناب
پوچچچ

خوشحالم که پسندیدی.

سه گزینه نام می‌برم

اولی اینترو فصل اول سریال the leftovers هست
به راستی بهترین سریال تاریخه

دومی که معرف حضورت هست سمفونی مرگ موتزارت
به راستی می‌کشد و زنده می‌کند
برای خود عیسایی می‌شوی

و در آخر لانا دل ری عزیز ما


The Leftovers (Season 1 Intro / The Departure) - Max Richter

Requiem in D Minor (Lacrimosa) - W.A. Mozart

Art Deco - Lana Del Rey

محمد درود
چالش جذابیه برام شخصاً
باید ۵ اقیانوس رو در ۵ شیشه خلاصه کنم؟! شاید هم برعکس.

اول در باب قطعه ۴ یعنی Adagio in G Minor اثر Tomaso Albinoni بگم که من به این قطعه ارادت خاصی دارم
و تنها عطری که لایقش دونستم L'Orpheline از Serge Lutens هست. لورفلین برای من بوی خاکستر سرد و انزوا میده؛ اما نه انزوا از سر بدبختی، اشتباه نکن!

بلکه انزوا از سر فهم زیاد و تفکر در باب جهان؛ اینکه بالاخره بفهمی تو این خراب‌شده، شر ارجحیت داره بر خیر

نه انزوایی از این جنس که چکت برگشت خورده!!!

باقیِ قطعات:

- Terroni (Orto Parisi) برای قطعه Starless از King Crimson
- Passage d'Enfer (L'Artisan Parfumeur) برای قطعه Fallen Angel از King Crimson
- L'Eau Froide (Serge Lutens) برای قطعه A Sense of Symmetry
- Ganymede (Marc-Antoine Barrois) برای قطعه Synaesthesia

noooooooooooo

سپاس. حقیقتاً واقعیتِ عریان، بسیار کشنده و گزنده است؛ درمانی جز تخیل نیست. برقرار باشید و Rock on 🤘