قبلاً موقع کامنت گذاشتن برای Good Girl Fantastic Pink گفته بودم که با اینکه از Good Girl بیزارم، فلنکرهاش رو می‌پسندم. شاید تا الان، این یکی فلنکر، مورد علاقه‌ترینم باشه.
اول از همه، رایحه بادام و ترنج آمیخته‌درهم رو حس کردم، چون این‌جا جز نت‌ها ذکر نشده بود، فکر کردم شاید آکورد مربوط به دانه تونکاست، اما بعد دیدم که توی Fragrantica، نت‌های اولیه، بادام و ترنج ذکر شدند و درسته.
با این حال، رایحه کلی بیشتر فلورال هستش. راستش من خیلی از رزهایی که «گلاب‌گون، گل محمدی، عطر حرم» محسوب می‌شن رو هم می‌پسندم، اما این رز از اون نوع نیست و رز محسوس اما ظریف و مبهیه که بعیده همچین بازخوردگی بگیره.
از نظرم کمی پودریه، با اینکه توی Fragrantica جز اکوردهای رای‌گرفته، نیست.
دری‌داون شاید خطی باشه، اما دوستش دارم. ترنج و بادام و رز و تونکا همزمان حس می‌شن، البته وانیلی که همه رو به دوش می‌کشه.
این عطر رو واقعاً وانیلی نمی‌دونم، با اینکه وانیلش به طور کلی زیاده. منظورم اینه که وانیلش خیلی... کارولینا هررایی هستش. البته نه از نوع بد، فقط یکه‌تاز نیست و خیلی ترکیب‌شده.
اما در کل این یکی فلنکر جز دسته‌ایه که واقعاً، خوش‌بختاته، DNA عطر اصلی رو نداره. اون قهوه آزاردهنده هم حضور نداره، همچنین یاس یا پودر کاکائو.
مدت‌ها بود دنبال رایحه‌ای بودم که Fresh باشه، اما نه شاداب و یا دریایی، بدون شوری و ترشی... این عطر با نت‌های دلخواهم، خیلی به چیزی که نیاز داشتم نزدیکه. (خودش نیست، اما نزدیکه و به طور کلی، مناسب.)
البته باید بگم با اینکه دوستش دارم، اما واقعاً خاص یا جدید هم نیست، کمی تم عطرهایی مثل اکلت و مری‌می رو داره. نه اینکه شبیهشون باشه، به نظرم شیک‌تر و دلنشین‌تره، ولی اون حس ساده و تمیز ولی عطری رو حمل می‌کنه.

این عطر ویکتوریا سکرت رو می‌شه به عنوان یکی از همه‌پسندترین رایحه‌ها که برخلاف اکثر عطرهای این دسته، صرفاً ملایم و روزمره نیست، شیرینی زیادی داره، گرمه و شاید اغواگر، معرفی کرد.
حتی از خانم‌های بزرگسال هم بازخورد خوبی می‌گیره، از مامانم (چون خیلی خوشش اومد عطر رو توی اتاقش گذاشتم) تا خانم همسایه که بالای شصت سالشه.
اما عطر سن بالایی نیست. شاید شبیه تصور ذهنی از «عطر» باشه. مناسب همه، ولی با استایلی نسبتاً شیک و خانمانه.
در کل می‌پسندمش اما برای خودم کمی زیادی پررنگه.

و راستش حرف بعدیم چیزیه که شاید خیلی از کاربرهای اماراتی‌ستیز، باهاش سکته کنند.
به نظرم عطرهای ویکتوریا سکرت رو بهتره از برندهای اماراتی مشابه اصل، مثل فرگرنس‌ورد و الحمبرا و جکوینز تهیه کنید. چون قیمت ویکتوریا سکرت‌ها نسبت به کیفیت و پیچیدگی رایحه‌شون اصلاً به‌صرفه نیست، حتی با مبلغ یک دکانت ده میل، شاید بتونید مشابه صد میل که کیفیتشون از بعضی جوانب حتی بهتره، بگیرید.
چون عطرهای ویکتوریا سکرت اغلب رایحه خوب اما ساده‌ای دارن، ساخت مشابهشون از اکثر عطرها، راحت‌تره.
حتی خیلی از اوقات Bombshellهای بهتری دارند که کم‌تر بوی الکل می‌دن.

این عطر رو از فرگرنس‌ورد دارم، پخش و ماندگاریش واقعاً خوبه، طوری که مامانم امروز قبل از بیرون رفتن دو بار اسپری کرد، تا حداقل دو ساعت بوش توی راهرو و هال و اتاق من هم می‌اومد. شباهت به رایحه اصلی خیلی بالاست؛ البته فرگرنس‌ورد اغلب نسبت به الحمبرا کم‌تر به رایحه اصلی وفاداره و گاهی تغییراتی ایجاد می‌کنه تا عطر سیف‌تر شه.
شاید برای کسی که دنبال عطرهای نیش و فوق‌خاص باشه، فرگرنس‌ورد جالب به نظر نیاد، چون حتی با وجود تنوع زیاد عطرهاش، ریسک نمی‌کنه و سراغ عطرهایی که شاید خوب نشن نمی‌ره.
اما در کل خیلی از اوقات تغییراتش باعث جالب‌تر یا همه‌پسندتر شدن رایحه می‌شن. مثلاً به شخصه کلون یارا این برند رو خیلی به یارای اصلی ترجیح می‌دم و دیدم نظر اغلب کاربرهای Fragrantica هم همینه.
یا چندبار در همین عطرافشان دیدم که بعضی‌ها کلون دلینای این برند رو به نسخه اصلی ترجیح دادند.
البته قطعاً این در مورد همه محصولات این برند صدق نمی‌کنه. در مورد عطرهای خاص‌تر، طبیعیه که ظرافتشون به اندازه کافی حفظ نشه.
(این برای سایر برندهای این چنینی هم صادقه. مثلاً عطر «انغام» از «لطافه» که کلون Burberry Goddess محسوب می‌شه، واقعاً خوش‌بوئه و خریدمش، بازخوردهای بهتری هم می‌گیره و چیزی که توی دری‌داون Burberry Goddess کمی اذیت‌کننده‌ست رو نداره، اما نتونسته اون ظرافت اصلی رو حفظ کنه و همچنان Goddess رایحه‌ش خوش‌ساخت‌تر و‌ ظریف‌تره، حتی اگر کم‌تر پسندیده شه.)

حرفم تبلیغ نیست و صرفاً پیشنهاد و تجربه شخصیه. خصوصاً اخیرا که دکانت‌های اصل زیادی رو تست کردم، بیشتر متوجه شدم بعضی از برندها یا حتی صرفاً بعضی از عطرهای برندهای خوش‌نام، گاهی واقعاً ارزش یک دهم هزینه پرداختی رو ندارند و حتی اگر واقعاً ظرافتی فراتر از کلون‌هاشون داشته باشن، گاهی اون‌قدر نیست که سایر موارد رو جبران کنه.

با اینکه Good Girl اصلی حالم رو بد می‌کنه، اما هر فلنکری که ازش رو تست کردم، دوست داشتم؛ این یکی‌ هم تا الان، مورد علاقه‌ترینم بوده.
به عنوان یک فرد معتاد قهوه که شامپو بدن‌ها و لوسیون‌های قهوه رو دوست داره، از نت قهوه توی عطر، بیزارم؛ اما این‌جا اصلاً محسوس نیست و من در نت اول، ترکیبی از بادام و ترنج-لیمو رو حس می‌کنم.
در نت میانی، گل‌های سفید محسوسن، اما تکی یکه‌تاز نیستند، طوری که یاس یا مریم خیلی غالب باشن یا شکوفه پرتقال عطر رو به طور کلی، مرکباتی‌ کنه‌. هر سه به شکل متعادلی، حس می‌شن.
به شخصه رز این عطر رو چندان حس نمی‌کنم و به نظرم اگر کمی پررنگ‌تر بود هم خوب می‌شد.
بین نت‌های پایانی هم، تونکا، وانیل و چوب کشمیر و‌ مشک غالب‌ترن.

در کل با اینکه شاید خیلی خاص نباشه، ازش خوشم میاد. عطر سیفیه و مناسب هدیه دادن.
اما از باتلش خیلی بدم میاد. این شدت صورتی اکلیلی بودن برام واقعاً چیپ و خزه😭
در کل باتل‌های Good Girl هیچ‌وقت چشمم رو نمی‌گرفتند، اما اون‌هایی که مخملی‌ان مثل Velvet Fetal و یا شیشه‌ان با طیف رنگی، خیلی خوشگل‌تر از این مدل‌هان که انگار کاردستی دبستانی‌ها با اکلیل و چسب رازی‌ان.

دکانت این عطر به‌ دستم رسید.

از معدود عطرهایی با طبع خنکه که پسندیدم، مرکباتش بر خلاف اکثر عطرهای این دسته، شاد و پرنشاط نیستند و بیشتر چیزی مثل برگ لیمو و پوست پرتقال حس می‌شه؛ کمی حس نوع عطرهای مرکباتی هرمس رو داد.
یاس داخل عطر، اصلاً سردردآور نیست و به خوبی با مرکبات ترکیب‌شده و فضای شیک‌تر و بالغانه‌تری رو ساخته تا مرکبات یکه‌تاز نباشن.
گیلاس خیلی غالب‌ نیست. مشک تمیزه، اما نه طوری که حالت صابونی به عطر بده، سدر هم بیشتر حس چوبی به رایحه داده تا گیاهی.

اما پخش و ماندگاری شدیدا افتضاحه. اگر سایر دکانت‌هایی که همراه باهاش سفارش دادم خوب نبودند یا کامنت‌های بقیه در مورد پخش و ماندگاری رو نمی‌دیدم، باورم نمی‌شد اصل باشه.
من معمولاً سه پیس اسپری می‌زنم، برای تست دکانت اغلب فقط یکی روی دستم، اما این یکی عطر رو پنج‌بار اسپری کردم و همچنان بوی عطر Noble Blush از «لطافه» که پنج-شیش ساعت قبل فقط یک بار روی آرنجم اسپری کرده بودم، خیلی بیشتر از این، حس می‌شه.
حتی عطری که دیشب قبل از خواب اسپری کردم و فقط یک کلون از برند Rovena هستش. (بماند که به هیچ وجه به لباس اسپری نکردم و لباس فقط آغشته شده و بعدش حمام رفتم.)

می‌دونم که عطرهایی با طبع خنک‌تر، پخش و ماندگاری کم‌تری دارند، ولی این با هر معیاری، در این زمینه ضعیفه. شاید در حد عطرهای Juicy Couture.
بماند که من توی هوای ۴۰ درجه، دمای احساسی ۵۰ درجه و وقتی که برق قطع بود، تستش کردم.

این عطر رو بیشتر زنانه می‌دونم تا یونی‌سکس.
از دید من، شبیه ترکیبی از Scandal اصلی و Black Orchid بود، اما نه کاملاً.
همون حالت فوق عسلی Scandal رو داشت، سنگینی گیاهی Black Orchid رو هم.

در لحظه اول ازش خوشم میاد، اون ترکیب کارامل و آجیل و میوه بهم کمی حس Devotion از D&G رو می‌ده، اما بعدش عسل غلیظ روی اون دسر اولیه ریخته می‌شه.
علاوه بر آکور گیاهی داخلش، نوعی رایحه دودی رو هم حس می‌کنم که پررنگه.
بعد از گذر زمان، چرم خیلی نمایان‌تر می‌شه. چرم حیوانی و کثیف نیست و تمیزه. رایحه آخر به نظرم ترکیبی از عسل کاراملی و ریواس و چرم بود‌.

شاید اگر در هوایی واقعاً سرد تست شه، خوب به نظر برسه، اما در حال حاضر برام تحملش سخته.

این عطر جز کلون‌هاییه که بیشترین شباهت ممکن رو به نسخه اصلی، بیلی آیلیش، داره.
بیلی آیلیش عطری بود که از نظر تئوری، طبق نت‌هاش، مطابقت زیادی با سلیقه‌م داشت، ولی در عمل ازش خوشم نیومد. نه اینکه منزجرکننده باشه، فقط انگار چیزی سر جاش نبود، چیزی کم و چیزی زیاد داشت. نت‌ها درست چیده نشده بودند؟
مثل وقتی که عطری روی لباس، نسبتاً بدبو می‌شه، بعضی از نت‌ها رو از دست می‌ده و آکوردهاش اشتباه به مشام می‌رسن. اما این روی پوست، داخل خود باتل.
چیزی اشتباه بود که باعث می‌شد نپسندمش. به همراه یک چیزی در بین رایحه. شاید دودی که از لاستیک سوخته بلند می‌شه؟

من با مصنوعی بودن رایحه‌ها مشکلی ندارم (اتفاقاً خیلی از روایح، مصنوعیشون واقعاً بهتر از واقعیشونه)، اما نوع مصنوعی بودن و سایر حس‌هایی که می‌دن مهمه که گاهی اون‌قدر برام بیانشون سخته که نمی‌دونم چی بگم...
نبراس هم همون مشکل رو داره. هر دو در بین
از نظر پخش و ماندگاری خوبه واقعا، یک اسپری به بازوم زدم و بعد از حمام با وجود شامپو بدن معطرم، هنوز نبراس رو حس می‌کنم؛ البته ته‌بویی از وانیل و پودر کاکائو و قند رو.

این یکی حرفم صرفاً به این عطر مربوط نیست...
من مشکلی با برندهای اماراتی، کلون‌های مشابه اصل ندارم و راستش، اتفاقاً ازشون استقبال هم می‌کنم. اما یک چیزی در مورد برند «لطافه» برام سوال‌برانگیز شده.
خب، این کمپانی کلون‌های رسمی رو اغلب با برند «الحمبرا» منتشر می‌کنه و اغلب شباهت با رایحه اصلی خیلی بالاست و کیفیت کلی خوبه. و خود «لطافه» به نظر می‌اومد بیشتر در حال الهام‌گیری از عطرهای مشهور باشه، نه ساخت کلون. ولی «نبراس» دقیقاً چیزیه که با این منطق، باید از «الحمبرا» بیرون می‌اومد.

چون سایت «نبراس الکسیر» رو نداره، این‌جا نظرم در مورد اون رو هم می‌گم.
نبراس الکسیر رو پسندیدم، اما نه طوری که باتلش رو بگیرم. بوی نبراس الکسیر شدیداً آشناست اما نمی‌دونستم شبیه چیه. حالت پلاستیکی داره، ولی از نوع تمیز، مثل زرورق شکلات مارک.
و وقتی داشتم فکر می‌کردم، شبیه‌ترین بو بهش رو یادم اومد. گاج؛ ناشر کتاب‌های کمک درسی، یک زمانی جلد داخلیش معطر بود. عکس یک باتل شکلات داشت و اون ناحیه بوی شکلاتی خاصی می‌داد.
«نبراس الکسیر» دقیقاً همون حس رو داره، حتی حالت پلاستیکیش به اون کاغذ گلاسه نزدیکه.

می‌شه لطفاً نظرت رو در مورد نسخه رد ولوت و سایر فلنکرهای پینک‌شوگر که تست کردید، بگید؟

عطرهای زیادی رو دوست دارم، خصوصاً Hypnotic Poison در قلبم جایگاه ویژه‌ای داره، ولی هیچ وقت نمی‌تونستم یکی رو به عنوان اصطلاحاً «امضا»، انتخاب کنم. همیشه بین عطرها سردرگم بودم تا عطر خودم رو پیدا کنم. (هر چند، بیرون رفتنم اغلب به دانشگاه خلاصه می‌شه، مگر اینکه تحویل گرفتن بسته پستی از پستچی رو هم حساب کنیم.)
و اما در مورد Lolita Lempicka...، لحظه اولی که بوش به مشامم خورد، حس کردم عطر منه. نه اینکه بین عطرهایی که تست کردم، بهترین باشه؛ نبود. یا خاص‌ترین و اونی که بیشتر از همه از رایحه‌ش لذت می‌برم.
فقط حس تعلق خیلی شدیدی که قبلاً نسبت به مورد علاقه‌ترین عطرهام نداشتم. بیشتر شبیه شخصیت آرمانیم و چیزی که می‌خواستم باشم بودن تا خودم، برای همین چیزی ناجور می‌شد. مثل اینکه با سویی‌شرت گشاد ساده برید عروسی و بوت سوت سوارکاری پوشیده باشید همراه با تاج...

شروع عطر نوعی تیزی داره که گیاهیه، اما به معنای رایج «سبز» نیست. انگار پیچک‌ها در فضای باز نیستند، لااقل نه اون قدر باز. شاید مثل باغچه یک عمارت یا صومعه متروک؟ پیچک‌هایی که دیوارهای قلعه رو دربر گرفتند و به داخلش هم راه یافتند؟
بارون نباریده اما بوی خاک خیس‌خورده به مشام می‌رسه و در بین اون بافت پیچیکی، تنها درخت، درخت گیلاسه.
هاله‌های جادو حس می‌شن و حس تعلیق‌آوری دارن، مثل مرزی بین واقعیت و Fairytale.
انگار اون‌جا گورستانی از پری‌ها هم هست (بله، من خیلی دارک و مرموزم که تصمیم گرفتم همچین عطری رو به عنوان امضا انتخاب کنم و بوی گورستان مرزی پری‌ها رو بدم.) و اون وانیل و پرالین هم از تجزیه جادوشونه، درخت با گیلاس‌هایی که از سرخی به سیاهی می‌زنن هم با خاک پری‌ تغذیه شده.
شباهت‌هایی با عطر GUERLAIN La Petite Robe Noire داره، می‌شه گفت فضای اصلی یکیه، اون روب‌نویر اون باغچه در چشم فانی‌هاییه که نمی‌تونن هاله‌های جادوی گذرگاه رو حس کنند.


نمی‌دونم چرا دارم این رو می‌نویسم و به اشتراک می‌ذارم، چون همین الان دچار شرم شدم. خیلی خیلی.

بامبشل از اون عطرهاست که خودش رو نمی‌پسندم، اما فلنکرهاش اغلب واقعاً جالبن.
برخلاف خودش که طوماری از نت‌ها داره، اکثر فلنکرهاش سه تا‌ پنج نت دارن، اما رایحه‌شون پیچیده‌تره. هر فلکنری که ازش تست کردم رو پسندیدم.

در مورد خود بامبشل... اولش بوی الکلی داره، حتی وقتی در شعبه ویکتوریا سکرت در دبی‌مال بو کردم. جالبه که بعضی از نسخه‌های اماراتی و چینی مشابهش، فاقد اون بوی الکلی و شروع تیزن و حتی رایحه خاص‌تری دارن.

در ادامه، عطر ملایمیه، اما برای منی که روی شروع حساسم، اون دل‌زدگی باقی می‌مونه.
شیرینه، ولی نت‌ها قابل تفکیک نیستند و حس نمی‌شن. مشکلم با اغلب عطرهایی که نت‌هاشون خیلی زیاده، انگار تمام نت‌ها رفتند توی باتل، باتل حسابی هم خورده و حالا در رو باز می‌کنیم و نت‌ها همزمان هجوم میارن بیرون.
با این حال، عطر ملایمیه.

من اغلب عطری رو اورریتد نمی‌نامم و شاید این تنها نمونه باشه؟
مثلاً از Good Girl اصلی واقعاً بیزارم، اما به نظرم اورریتد نیست؛ همین خلاقیتش در ساخت باتلی عامه‌پسند و خاص که یک جورهایی الهام‌بهش سبک جدیدی بوده، یا استفاده از نت‌ قهوه که توی کارهای زنانه کم‌تر بوده، به همراه کاکائو و بر خلاف Black Opium، بدون وانیل، یک جورهایی بین عطرهای زنانه، لااقل زنانه‌های دیزاینری، چیز جدیدی بوده.
ترکیب ظاهری عامه‌پسند و جلب‌توجه‌کننده و بوی جدید، هایپ شدنش رو کاملاً منطقی می‌کنند.

و اما Bombshell... شدت محبوبیتش برام عجیبه، چون حتی بین عطرهای ویکتوریا سکرت هم خاص یا اولین نیست.
اغلب عطرهای ویکتوریا سکرت ظاهر فانتزی‌تر و لوکس‌تری دارند، خیلی از عطرهای قدیمی‌ترش هم شاید در کل متوسط حساب بشن، ولی واقعاً رایحه‌های خاص‌تر و جالب‌تر در عین حال سیفی دارند، با پخش و ماندگاری‌ای شاید ضعیف، اما بهتر از این عطر، اما باز هم Bombshell عادی محبوب‌ترینه.

قصدم توهین به این عطر و دوستدارانش نیست، همون طور که گفتم، رایحه ملایم و همه‌پسندی داره که به خاطر طبعش در هر فصلی قابل استفاده‌ست، اما همچنان دلیل محبوبیت و شهرت شدیدش برام عجیبه.

یک چیزی که در مورد اغلب عطرهای هرمس خیلی دوست دارم اینه که مرکبات دارن، اما مرکباتشون سرزنده و اکتیو نیست. اکثراً صیغل خوردن، بیشتر از خود مرکبات، احساس پوست خشک‌شده‌شون رو می‌دن که خیلی معطرتره، کمی پرالینی و تلخ‌تر و با بهترین حس چوب.

بارنیا شاید جز معدود عطرهایی باشه که واقعاً دوست دارم و جز پنج‌تای برترمه، اما وانیل و سایر نت‌های مورد علاقه‌م داخلش نیستند.

همه‌چیز به خوبی با هم درآمیخته شدند، هیچ چیزی تند نیست، ظرافت و پیچش لطیف که با وجود نت‌های کم، عطر رو از خطی بودن، دور می‌کنه.

در حین حس شیک بودن و مناسب برای مجالس، حس امنیت و آرامش خاصی هم داره. بهم حس یک پارچه ابریشمی تمیز آغشته به عطر قدیمی دست‌ساز برای یکی از اعضای فرعی‌تر خاندان سلطنتی رو می‌ده.

بعضی‌ها پچولی آخرش رو مثل Angel Muse می‌دونن. به نظرم می‌شه گفت فقط حس نت انتهایی تا حدی از همون گرماست، اما به طور کلی مشابه نیستند و تندی خاص Angel Muse این‌جا ظریف‌تر شده و شاید کسایی که اون عطر رو دوست دارن از Barénia هم خوششون بیاد، ولی باعث نمی‌شه کسایی که با اون اذیت می‌شن، این‌جا هم همون حس بهشون دست بده.

و یک شباهت دیگه هم بینشون هست. با اینکه Barénia نت آجیلی نداره، اما ترکیب آکوردهاش می‌تونن همچین حسی رو بدن، حسی شبیه کرم فندق و پرالین کریسپی.

با این حال، شباهت کلی رو شاید ۴۰-۳۵٪ بدونم.