این حرفم فقط به این عطر برنمی‌گرده، در مورد عطرهاییه که اسمشون گول‌زننده‌ست.
وقتی دبستانی بودم، بوی عطری به مشامم خورد که خیلی ملیح و خوشمزه بود و دلم می‌خواست داشته باشم. برام از جنس عطر سفیدبرفی دیزنی و بعضی از روایح باربی بود، اما کمی بالغ‌تر و شیک‌تر.
همین عطر بود، ۲۱۲ زنانه.
هنوز هم واقعاً دوستش دارم. از عطرهاییه که کلون‌هاش اغلب شبیهشن و لمس رایحه‌ش رو حفظ می‌کنند.
و برخلاف اسمش، اتفاقاً حس خیلی امن و لطیفی داره، مودب و شیرین و دوستداشتنی. بی‌آزار و با لبخندی ملیح؛ شاید آزاردهنده شدنش از همون شیرینی صورتی پشمکی که گاهی بیشتر شامه رو درگیر می‌کنه، مواقعی که آدم حوصله چیزی به این نازی رو نداره، باشه، نه چیزی دائمی.
حقیقتاً به‌نظرم بیشتر از S.E.X.Y، استریوتایپ Sweet Virgin بهش میاد.

عطرهای اوریفلیم اغلب خوشبو هستند، نت‌های تسکیل‌دهنده جذابن و نسبت به قیمتشون، ماندگاری خوبی هم دارند؛ اما مشکلی که توی خیلی از عطرهاش هست و توی این یکی عطر، Love Potion Sensual Ruby بیشتر از Love Potion اصلی و Love Potion Secret واضحه، عدم ظرافت رایحه‌ست.

منظورم اینه که یک رایحه لایه‌دار که به آرومی تغییر کنه نداره و انگار تمام نت‌ها همراه هم به صورت خطی حس می‌شن، تا آخر.
بوی توت‌ها، پرتقال، کارامل، مشک و گل‌ها، همزمان به مشام می‌رن، طوری که انگار تمام اسانس‌ها همراه هم داخل شیشه عطر ریخته‌شده باشن.

نه اینکه بوی‌ نهایی بد باشه؛ به عنوان کسی که به بوی الکل شدیداً حساسه، از این عطر بوی الکل حس نکردم، سنگینی‌ تهوع‌آوری‌ هم نداره و به نظرم عطر سیفی محسوب می‌شه؛ اما ناامیدکننده‌ست و راستش حتی عطرهای فراگرنس‌ورد و روونا، رایحه‌هاشون خاص‌تره.
دو عطر Love Potion و Love Potion Secret هم شاید چندان رایحه پیچیده‌ای نداشته باشن، اما با وجود نت‌های کم‌ترشون، خصوصا Love Potion Secret، ظرافت ساختاری بیشتر و تکلیف‌مشخص‌تری‌ دارن.

رایحه این عطر برای من خیلی «رژ لب» حس می‌شه، این رو به عنوان صفت منفی نمی‌گم و اتفاقاً دلیلیه که در ذهنم ماندگار شده. با وجود اون رایحه‌ای که رژلب‌مانند توصیفش می‌کنم، عطر واضحاً مردانه‌ست.
به نظرم عطر تندی محسوب نمی‌شه، اما شیرین هم نیست، حسی پودری داره که نت‌های قابل تفکیکش برای من، هل، لاوندر، کهربا و مشک هستند.
با این، چیزی در عطر، مصنوعیه. نه از نوع بد (مصنوعی بودن رو ویژگی منفی‌ای نمی‌دونم، چون حتی اگر چندان بهش اقرار نشه، به طور مثال وقتی می‌گیم از نت توت‌فرنگی در عطر خوشم میاد، منظورم همون بوی مصنوعی آدامسی خوشمزه‌ست، نه بوی توت‌فرنگی واقعی.) بلکه طوری که انگار از آینده و فضا اومده.
فضای Sci-Fi عجیبی برام ایجاد می‌کنه.

راستش، به‌نظرم بیشترین دلیل این حجم از ریویوهای منفی حتی نسخه‌های فیک یا مشابه اصل نیستند، بیشتر گارد شدید به محصولاتیه که خیلی پرفروش و محبوب می‌شن.
چون این عطر حتی در بدترین حالت هم، بوی بد و آزاردهنده‌ای نداره و در تفسیر کاملاً منفی، کلمات «عادی، یک‌نواخت، اورریتد» براش مناسب‌ترن تا تشبیه‌هایی به حشره‌کش، توالت، نفتالین و بتادین.
می‌دونم در نهایت بحث سلیقه‌ست و هر کس ممکنه با توجه به تجربیات و حواسش، شباهت به‌خصوصی رو حس کنه و حتی همه‌پسندترین رایحه هم براش نفرت‌انگیز باشه.
اما این میزان از منفور بودن واقعاً در خور همچین عطری نیست؛ نه اینکه لیاقت بیشترین عشق و پسند رو داشته باشه، ولی واقعاً بهتره صادقانه و واقع‌بینانه نظرتون رو بیان کنید، نه با نفرت شدید از شهرت و همه‌گیر شدن عطر.

امیدوارم نظرم تایید شه، چون فقط برای این عطر صادق نیست و در مورد خیلی از عطرهای مشهور و ترند، صدق می‌کنه.

زعفران لایه اول رو خیلی واضح حس می‌کنم، کمی شبیه حس زعفران باکارت‌رژ۵۴۰، ولی اشرافی‌تر.
راستش رز لایه دوم باعث شد یکم یاد دسرهای ایرانی و عربی که گلاب و زعفران دارند، بیفتم؛ ولی نه برای طولانی‌مدت یا نوعی که حس بدی بده، چون بعدش تبدیل می‌شه به یک خانم شیک‌پوش فرانسوی از قرن نوزدهم-بیستم.

با وجود نت‌های کاملا متفاوتش با نسخه اولیه فانتزی، رایحه‌هاشون شباهت خیلی بالایی دارن، شاید حدود ۷۰٪. هر دو نسبتا ملایم، شیرین و گورماند و همزمان کمی پرانرژی‌ان.
با این حال، فانتزی نسبت به میدنایت‌فانتزی، لطافت بیشتری داره و اون نت شکلات سفید ملیح‌ترش می‌کنه.

به‌عنوان کسی که اکثر عطرهای گورماندی که از نظر خیلی‌ها زیادی آبنباتی/آدامسی/شکلاتی و بچگونه‌ن رو دوست داره و تمام نت‌های عطر رو می‌پسنده، ازش خوشم نیومد.
بوی شکر خیلی غالب و واضحه، مثل پاستیل شکری کهنه که فقط بوی شکرش حس می‌شه و ته‌بوی نه چندان جذاب آلبالو. رایحه کاملا خطیه و حس خاصی رو درون خودش جا نمی‌ده.

این عطر رو بیشتر از نسخه اصلی دوست دارم. کندی پرادا رایحه‌ش یک بویی داره که اذیتم می‌کنه، احتمالا لوبان با وجود دوست داشتن رایحه آغازین، دلم‌ نمی‌خواد سمتش برم.
ولی رایحه کندی گلس خیلی به آبنبات‌چوبی Bon Bon Bum Cherry نزدیکه‌ و در آخر کمی وانیلی‌ و بالغ‌تر می‌شه.
حس خیلی خوبی بهم می‌ده و چون رایحه‌ای که‌‌ باقی می‌مونه به شکل محسوس‌تری وانیلیه، احتمالا در مشام اطرافیان به‌شکل غیرعادی خوراکی نیست.

تصورم از این عطر چیزی متفاوت بود، شاید کمی شبیه ترکیب لیرا و یارا، اما رایحه‌ش... من رو بیشتر از هر چیزی یاد مامان‌بزرگم می‌ندازه. نه اینکه عطری مخصوص افراد سن بالا باشه، بلکه رایحه‌ش قدیمی و خیلی آشناست. ازش کمی بوی رز هم حس می‌کنم که توی نت‌هاش نیست.
و البته در مورد چیزی که در کامنت‌ها بحث‌برانگیز بوده، یعنی حس آدامسی رایحه این عطر با وجود اینکه حتی گورماند نیست، باید بگم که دلیلش ترکیبات استری شیرین مثل بنزیل‌استات و متیل‌بنزوات نت گل مریمه.
این استرها خیلی مشابه مولکول‌هایی‌ان که در طعم‌دهنده‌های مصنوعی آدامس‌ها یا تنقلات خصوصا توتی‌فروتی، استفاده می‌شن (مثل strawberry ester یا banana ester).

عطری که در حین خاص بودن، جوریه که انگار قبلا به مشامت خورده، ولی مطمئن نیستی کی یا کجا.
قبل از هر چیزی باید بگم از بوی مشروبات الکلی متنفرم و علاوه بر اینکه باعث سردردم می‌شن، تمام چیزهایی که نمی‌خوام بهشون فکر کنن رو یادم میارن.
بوی کنیاک توی این عطر کاملا واضحه، تمیز در اومده و اصلا الکل‌مانند نیست؛ ولی ترکیبش با پرالین غالبی که در نت آخر به مشمام می‌رسه، باعث شدن که بر خلاف توقعم، اصلا حس بدی بهم دست نده.
عطر از توقعم خیلی شیرین‌تر بود، طوری که در اولین لحظه حس کردم حجم زیادی از یک شیره غلیظ شیرین رو بلعیدم و آزاردهنده بود، ولی خیلی سریع بهتر شد و بعد از کمی موندن، واقعا دلنشین می‌شه.
ماندگاری خوبی داره.