فکر کردم به این قضیه اشاره کردم، ولی نگفته بودم. اینکه شروع عطر، خیلی الکلیه؛ تا چند ثانیه آزاردهنده‌ست و توی ذوق می‌زنه و بعدش رایحه رنگ باز می‌کنه.

از اولین باری که با این عطر آشنا شدم تا چند روز پیش، یعنی برای سال‌ها، ازش متنفر بودم.
اولین مواجهم باهاش، توی عطرفروشی‌ای در قشم بود. وقتی که در کمال تعجب، بابام که از همه عطرها متنفره، این رو پسندید و برای خودش خرید. شدت شیرینیش حالم رو بهم می‌زد.
بعدش هم شد عطر لوکس بابام که توی هوای ۴۵ درجه با رطوبت ۸۰٪ به خودش پنج-شیش‌بار اسپری می‌کرد. (درسته که اغلب توی فضای سربسته و خنکیم، ولی همچنان کافی نیست.)
غیرقابل تحمل، وحشتناک، توصیف‌ناپذیر. شیرینی‌ای شدید با حس عسل که عسل نبود، فقط غلظتش رو داشت. ادویه، میوه، یک عالمه گیاه، یک بوی ترش عجیب کپک‌زده که احتمالاً به خاطر قارچ ترافله.
ماندگاری و پخش بوی شدیداً بالا، چیزی که حتی برای عطرهای مورد علاقه‌م هم نمی‌پسندم. چه برسه به چیزی که حالم رو بد می‌کنه و باعث عود میگرنم می‌شه.
بهم تصویر غارنشین که یک عالمه سبزی جویده و‌ زیربغل عرق‌کرده‌ش کپک زده، کوه آذوقه‌های فاسدش روی زمینن رو می‌داد (و در گرما می‌ده).

تا اینکه چند روز پیش که باتلش توی یخچال بود، بوش کردم و دیدم لااقل از داخل شیشه، خوش‌بوئه. سنگین و‌ تاریک و همچنان زیادی شیرین، ولی جذاب.
بعدش هم توی یک فضای سرد ساختگی؟! تستش کردم. (یعنی در حالی که هر دو اسپیلت روشن بودند، چند ثانیه داخل یخچال فرو رفتم و بعدش به خودم اسپری کردم.)
اون موقع مطمئن شدم مشکلم با خود رایحه نیست، هر چقدر هم که برای خودم نپسندمش، مشکلم ۱۰۰٪ استفاده‌ش در هوای گرم و شرجیه و همچنین، زیاد اسپری شدن.
البته، توی اون فضای مثلاً سرد، بوی شیرین رو حتی بیشتر حس می‌کردم، چون اون ترشی کپکی وجود نداشت.
برای من در این حالت، رایحه اولیه انگور فرنگی و قارچ ترافلی که دیگه به عطر حالتی گس می‌داد، بود. حسی میوه‌ای و خیلی شیرین و البته کمی ترشی مرکباتی که بیشتر شیرینن و گل.
حالتی چوبی-ادویه‌ای، که توش نمی‌تونستم ادویه‌ای کاملاً پررنگ رو تفکیک کنم که بگم بیشتر بوی دارچین یا مثلاً زنجبیل می‌ده. همچنین‌ پچولی‌ واضح که تیزی ناگهانی‌ای بهش می‌داد.
همه این‌ها در یک بستر کهربا غرق می‌شدند. کهرباش حسی نسبتاً گورماند بهم می‌ده، مثل شیره و عسل که اون لبه تیز پچولی رو‌ نرم می‌کنه. کهربایی بین چوب‌های صندل که روش پودر کاکائو پاشیده شده.
از نکات مثبت این عطر برای من: یاس ایندولیک نیست و حتی در هوای گرم که ازش متنفرم، حس یاس ایندولیک رو نمی‌ده و یاس پررنگ اما ملیحیه.

در نهایت، همچنان به هیچ وجه عطری نیست که دلم بخواد خودم استفاده کنم، اما توی هوای سرد و موقعیت مناسب، می‌تونه خیلی دلنشین باشه. شیرینی و گرمایی مرموز و در عین حال، امن بده.

درسته که طبیعیه خیلی از عطرهایی با نت رز، زعفران یا حتی مشک، برای ایرانی‌ها یادآور عطر مشهدی و «عطر حرمی» باشه، اما این ری‌اکت نشون دادن‌ها رو بیشتر ادا می‌دونم. که: «ببینید من چقدر بامزه و کولم، فلانی عطر مشهدی زده هرهرهر خخخخخ.»
در حدی این به مسخرگی گرفته شده و هر عطری لقب «عطر مشهدی» رو گرفته که دیگه حتی مهم نیست نت چی باشه، کافیه یکی از نت‌ها با اون عطری که دفعه پیش این لقب رو گرفته، مشترک باشه تا بهش همچین چیزی بگن.
واقعاً جالبه که چه عطرهای امنی ری‌اکت بد و «اه اه خفه شدم» می‌گیرن (این رو منی می‌گم که با عطری به ملایمی شنل چنس تندر حالم بد می‌شه)، و بله درسته که طبیعیه خیلی‌ها خوششون نیاد، ولی اینکه واقعاً واکنش بدن، اغلب حالت نمایشی و ادایی داره.
مثل وقتی که توی اینستا «کرید اونتوس» رو خزترین و بی‌کلاس‌ترین عطر معرفی می‌کنن، چون کار باکلاسیه.

بعد از چندبار تست کردن مجدد هر دو، می‌خوام نظرم رو ویرایش کنم.

مقایسه عطرهای Guidance و Guidance46.

اول از همه، هر دو عطر به وضوح DNA مشترکی دارند و شباهت بالا، شاید اگر با فاصله زیاد تست شن، یکی به نظر برسن، خصوصاً چون به طور کلی هر دو حالت انفجاری دارن و ممکنه هر بار کمی متفاوت حس شن.
ترشی خاصی درونشون هست که حالتی تخمیری داره، خیلی حس «بوی آب خیار شور تخمیری»، «سس سویا»، «کیمچی»، «سرکه بالزامیک» و... می‌ده. چیزی که بیشتر حاصل ترکیب گلابی ترش گس، اسمانتوس و تا حدی کندره.

اول گفته بودم این توی Guidance46 بیشتره، اما با بررسی‌های مجدد، دیدم که این طور نیست و در واقع غلظت زیاد این نسخه باعث می‌شد همه چیز رو بیشتر حس کنم.
به هر حال، اون حس ترش در Guidance46 بعد از دقایقی خیلی کم‌رنگ‌تر می‌شه و اون موقع رز و چوب خودشون رو نشون می‌دن. هنوز هم اون ترشی وجود داره و ممکنه ناگهانی به مشام برسه، ولی رز و چوب و زعفران بعدش، لطیفش می‌کنن.
به عنوان یک عطر از برند عربی و در حین داشتن رز و زعفران، طوری نیست که «بوی حرم» توصیف شه. یعنی فکر کنم اکثر کسایی که ازش متنفرن هم با اون تندی و ترشی و شیرینی شدید و نت‌هایی که انگار با تفکیک به بینی می‌رسن، مشکل داشته باشن، نه اینکه‌ از رز و زعفرانش حس بدی بگیرن. زعفرانش هم شبیه باکارت‌رژ۵۴۰ نیست، اون شیرینی قندی و حرارت‌دیده رو نداره، اما واضحه.
رایحه حتی پس از روزها هم خطی نمی‌شه. ویژگی‌ای جذاب، ولی کلافه‌کننده، غیرقابل پوشیدن کردن لباس‌های آغشته، لااقل برای من.
مستقیماً روی لباس امتحانش نکردم، اما عطر از بس قویه که فقط با یک اسپری از دکانت به خودم، علاوه بر لباس توی تنم، محیط و هر جایی که می‌رفتم، حس می‌شد، حتی وقتی لباسم رو به چوب لباسی پشت در آویزون کردم، لباس‌های دیگه هم معطر شدن.
این شدت حسی باکیفیت داشت. مثلاً چندین عطر از برند «آرماف» امتحان مردم که پرفورمنس بالایی داشتند، اما بهم حس خوشبوکننده هوا رو می‌دادن، نه عطر.
ولی به هر حال، من اصلاً دنبال پرفورمنس بالا نیستم و این نکته برام مزیت محسوب نمی‌شد.
در کل بعد از گذروندن کلافگی شدید در دقایق اول، ازش خوشم میاد. هر چند، دکانتش رو تمدید نمی‌کنم.

و اما Guidance اصلی...
قبلاً گفته بودم Guidance46 شلوغ‌تره، اما احتمالاً این هم به خاطر غلظت و شدت عطر بود، مگرنه در کل این‌طوری نیست. الان به نظرم نسخه اصلی شلوغ‌تره، اما با آکوردهای محدودتری شلوغ شده.
اون ترشی در دل صمغ. لحظع اول اسپری، برای من خیلی تنده. بعد از چند ثانیه تا چند دقیقه بهتر می‌شه. چوب رنگ باز می‌کنه و با صمغ، حس کهربایی جالبی رو می‌دن که اون ترکیب ترش که این‌جا شدیدتر و شورتره، نمی‌تونه خرابش کنه. هر‌ چند، حینش بهش پیچیدگی‌ عجیبی می‌دن که گاهی می‌تونه جذاب باشه.
بعد از مدتی، ترشی غالب‌تر و غالب‌تر می‌شه با وانیل بالزامیکی. چوب کم‌رنگ‌تره، رز تقریباً حضور نداره. اسمانتوس پررنگ و چیزی که می‌تونه شبیه بوی گلابی بار گذاشته شده برای شراب باشه، بر رایحه غالبن. و البته کندر که حس نهایی رو برام جالب‌تر می‌کنه، طوری که نتونم واقعاً از عطر بیزار باشم.

به طور کلی، گایدنس نسخه‌ای پرانرژی‌تره، شورتر و ترش‌تر، با گلابی‌ای واضح‌تر. اون حس شوری برای من تا حد زیادی شبیه آب دریا هم هست، و خب، از دلایلی که بهش حس خوبی ندارم. هر چند اون بمب کهربایی برام دلنشینه. (هر چند، ترازوی Hate/Love برای Hate سنگین‌تره.)
یک ویژگی‌ای داره، انگار آدم روی لباسی که از قبل خیلی بوی عطر می‌داده، عطر دیگه‌ای زده. دو عطر ناسازگار رو لیر کرده.
طبعش معتدل ذکر شده، حتی در Fragrantica، ولی به نظرم شاید باید در نظر گرفت که مردم هر کشور به چه هوایی می‌گن معتدل.
(یک نفر توی دانشگاه این عطر رو زده بود که از روی سیلاژ و جنس رایحه، می‌تونم بگم اصل بوده، و اون قدر توی هوای گرم ترش و زننده به نظر می‌رسید که فکر کردم کاش دوباره همه به لاست‌چری و باکارت‌رژ برگردن.)

گایدنس۴۶ که به خاطر غلظت زیادش اولش برام آزاردهنده‌ست (در حینی که از روی خود شیشه دکانت هم بوی خوبی می‌ده)، با وجود DNA کاملاً مشترک با نسخه اصلی، روایح غالب متفاوتی داره.
شروعش همون بمب اسمانتوس رو داره و گلابی ترش، اما در ادامه رز و چوب، عطر رو آروم‌تر می‌کنن.

خیلی ممنونم.
امیدوارم راضی باشید و نظرم اغراق‌آمیز نبوده باشه.
و چشم، حتماً.

یک بلایدبای غیرمنتظره که موفق پیش رفت.
تنها کامنت Fragrantica این عطر از کاربر صوفیا بود که با نظرشون موافقم، خصوصاً در مورد شباهت رایحه به بلک‌اپیوم، اما بدون نت قهوه و همچنین روشن‌تر. (دقیقاً بدون چیزی که در بلک‌اپیوم برام آزاردهنده‌ست.)
رایحه وانیلی و شیرینه، گورماند و در عین حال بالغ و sensual. شروعش شیرین، میوه‌ای و همزمان با حسی چوبی و نسبتاً fresh هستش که فکر کنم به خاطر آکاسیا باشه. بعدش رایحه‌ای غالب می‌شه که ترکیبی از وانیل، شکر و گل‌های لطیف مختلف و‌ مشکه. پشمک این کار به من حس شکر قهوه‌ای کاراملی‌شده رو می‌ده.
توی دری‌داون یک حس نسبتاً nutty و چوبی هم ظاهر می‌شه که ترکیبش با مشک، توی متعادل کردن حجم زیاد شیرینی قندی عطر، دلنشینه.
پخشش در ابتدا واقعاً زیاده، غیرمنتظره برای یک ادوتویلت، اون هم با این قیمت. شاید در ساعت ابتدایی، رد بوی پررنگی رو با حداقل اسپری به جا بذاره. (فقط با یک اسپری، چند دقیقه دقیقه بعد که سوار آسانسور شدم، رایحه در آسانسور پخش شد. البته قابل ذکره که اسپری این عطر طوریه که با هر بار، مقدار نسبتاً زیادی از مایع با شتاب بیرون میاد.)
در حینی که واقعاً رایحه رو دوست دارم و مدام مچم رو بو می‌کنم، کمی «شاید زیادی شیرین» می‌دونمش. شیرینی زیادش شاید گاهی اوقات بعد از مدتی، آزاردهنده شه. (البته فکر کنم برای خود فرد، نه افرادی که حسش می‌کنند.)
از باتل عطر زیاد خوشم نمیاد. درسته که طرح و گرافیک کیوتی با وایب دهه هفتاد میلادی داره، اما کمی بیش از حد جا گیره.

در کل فکر کنم عطری امن برای بلایندبای و هدیه دادن محسوب شه، رایحه‌ای تقریباً همه‌پسند و در عین حال غیرتکراری داره. با اینکه همون طور که ذکر شد، کمی به بلک‌اپیوم شبیهه، اما اگر مثل من از اون عطر خوشتون نمیاد هم، ممکنه‌ بپسندینش.

می‌تونم بگم طبیعی‌ترین عطر گلی‌ای که تست کردم، این عطره. طبیعی به شکلی خوب، چون به شخصه واقعاً طرفدار کانسپت «طبیعی» نیستم، اما این‌جا خیلی قشنگ کار شده؛ بدون اینکه به شکلی اغراق‌شده، احساس کثیفی بده.
در واقع برعکس، رایحه تمیزی داره. اصلاً صابونی نیست، بلکه نوع تمیز بودنش به این شکله که انگار کسی داخل وانی پر از گلبرگ‌های طبیعی، حمام کرده. لباس‌هاش بین گلبرگ‌ها نگه‌داشته می‌شن. لوکس و کلاسیک.
فکر کنم در حال حاضر به خاطر گرفتگی بینی، یکم روایح رو برعکس می‌چشم. چون لحظه اول پچولی رو حس کردم و بعد از اون، گل‌ها غالب شدند. رایحه گل‌ها، به طبیعی‌ترین شکل، به مشام می‌رسه. مثل یک دسته‌گل طبیعی.
بوی غالب برای من، شبیه‌ گل نرگس هستش، با اینکه جز نت‌ها نیست. فکر نکنم کسی رز این عطر رو «حرمی» برداشت کنه، به نظرم اصلاً به اون سمت نرفته. (هر‌ چند من با اون مدل رز هم مشکلی ندارم، ولی به طور کلی می‌گم).
درسته که گفتم حس یک دسته‌گل واقعی رو می‌ده، اما صرفاً اون نیست، مشک و پچولی وقار خاصی به عطر بخشیدند.
در کل با اینکه چندان طرفدار عطرهای گلی نیستم، ولی این یکی رو خیلی دوست داشتم؛ حتی با اینکه می‌دونم مثل خود گل‌ها، خصوصاً گل‌های سفید، ممکنه بتونه میگرنم رو تشدید کنه.
شاید به خاطر حساس بودنم به رایحه گل طبیعی باشه که حتی الان در حین گرفتگی هم، فقط با یک اسپری به دستم، پخش و ماندگاری رو بالا حس می‌کنم.

<p>دقیقاً هر چیزی که برای Valentino Donna Born In Roma Intense پیش اومد، برای این عطر هم رخ داد.<br />
حدس می&zwnj;زدم ازش خوشم بیاد، اما نمی&zwnj;تونم باهاش کنار بیام. یاس بیش از حد تحملم، ایندولیکه؛ مثل سایر عطرهای این دسته، برای من، بوی ادرار به نظر می&zwnj;رسه. البته فکر کنم مشکلم صرفاً یاس اندولیک نیست، شاید نوع ترکیبش با وانیل و امبر، همچین برداشتی رو پدید میاره. بله، وانیل هم احتمالاً نقش پررنگی داره.<br />
از اون&zwnj; جایی که Alien Essence Absolue رو واقعاً دوست دارم، پیش&zwnj;بینی نکرده بودم اون ترکیب در این یکی عطر، آزارم بده.<br />
دری&zwnj;داونش بعد از چند ساعت، جالب&zwnj;تره. وانیلی و چوبی.<br />
از نظر رایحه، شاید بشه گفت چیزی بین Alien اصلی و DBIRI هستش. پرفورمنس خوبی داره.</p>

بار اولی که سمپل این عطر رو تست کردم، خیلی جذبش نشدم. از نظرم فقط بوی گل خشک‌شده می‌داد؛ خوشبو اما متوسط.
بار دوم که تستش کردم، خیلی جذاب‌تر شده بود. باز هم حس پودری رز خشک‌شده‌ برام واضح‌تر از همه به مشام می‌رسید. این رز طوری نیست که بازخورد «بوی حرم» بگیره. بیشتر شبیه گل‌هاییه که بین کتاب خشک می‌شن. یا دسته گل‌ خشک‌شده.
چرم برای من بیشتر حسی چوبی و مقوایی داره.
اصلاً عطر شیرینی نیست، تلخ و تا حدی داروییه، اما سردردآور نیست و یا حس عطرهای مردانه رو نمی‌ده و حتی ظرافت خاصی داره.
تصویرش برای من، شبیه میز چوبی کتابخونه‌ای کلاسیک و مجلله که روش گلدونی با گل‌های خشک هست، کتاب جلدچرمی ک گل‌های خشک بین صفحاتش دیده می‌شن.

با اینکه Alien اصلی رو نمی‌پسندم (البته خیلی وقت پیش تستش کردم)، ولی فلنکرهاش برام جذابن، خصوصاً این یکی، و همیشه دلم می‌خواست تستش کنم.

مدت‌هاست سمپل این عطر رو گرفتم، رایحه‌ش رو دوست دارم، اما نتونستم به اندازه کافی خوب حسش کنم، چون سمپلش اسپری نداره.
پرفورمنس خوبه، یعنی فقط با یک بار مالش نی به دست، اون قدری که عملاً حتی برق نم روی دست دیده نمی‌شه، بو به خوبی پخش می‌شه و ماندگاره.
رایحه‌ش برای من عودی بودن بالایی داره، روی پوستم بیشتر از سایر نت‌ها، نوعی ترکیب چوبی-دودی عود و کهربا رو حس می‌کنم، کمی هم وانیل، ولی توی هوا یاس پررنگی هم حس می‌شه که خوشبختانه، برام ایندولیک نیست. بر خلاف چیزی که از نسخه اصلی، یادمه.
این عطر برام جز دسته‌ایه که نشون می‌دن یک رایحه هم می‌تونه خیلی مصنوعی باشه، هم خیلی دلنشین.
حس رایحه مثل رنگشه، کهربایی و درخشان، یک اکسیر غلیظ جادویی که ازش دود بلند می‌شه.