رابطه‌م با این عطر هم به نوعی Hate/Love هست، اما نه به صورت همزمان و گیج‌کننده، فقط یک بار خیلی می‌پسندمش و یک بار حالم رو بهم می‌زنه. حتی توی یک روز با فاصله چند ساعت. گاهی دلم می‌خواد مدام بوش کنم، گاهی هم فرار. ولی اکثر اوقات نظرم نسبت بهش، مثبته.
بیشتر از هر چیزی، صمغی و کهرباییه. با بو کردنش، یک عالمه رزین طلایی درخشان میان جلوی چشمم. چوب و ادویه‌ هم حس می‌شن، اما در ابتدا سیاه‌لشکرن.
یک ترشی خاص و تخمیری حس می‌شه. این فقط نظر من نیست، توی Fragrantica هم خیلی‌ها به بوی ترشی، خیار شور، شراب خانگی، سس سویا و... اشاره کردند.
وقتی که بیشتر می‌مونه و رایحه غیرمستقیم‌تره، فندق و چوب و رز و وانیل هم حس می‌شن، اما طوری که انگار در دل صمغ هستند. باز هم با تصویری واضح می‌شه دیدش‌‌.
حس شروعی عطر کمی زیادی ترش و تنده، اما بعدش دوستداشتنی می‌شه (اغلب اوقات). ولی همیشه عطر خاصیه، لااقل برای من. منظورم اینه که با به مشام رسیدنش، می‌شه فوراً فهمید که کدوم عطره، چندین گزینه به ذهن نمیان و یا با کم‌رنگ‌تر شدنش و تغییراتش، باز به وضوح خودشه. خیلی به یادموندنی.
برای محیط گرم می‌تونه فاجعه باشه، اون ترشی حسی شبیه عرق و کپک بگیره و صمغ خیلی شیرین و چسبناک به نظر بیاد. ولی در حالت عادی، حتی اگر بیش از حد اسپری شه، بوی واقعاً کثیفی به خودش نمی‌گیره. امیدوارم خیلی اشباعش نکنند.

من اول Oriana رو امتحان کردم و بعد این عطر رو، از اول حدس می‌زدم این یکی رو خیلی بیشتر دوست خواهم داشت.
اگر بخوام یکی از اصلی‌ترین تفاوت‌هاش در شامه‌م رو نسبت به Oriana بگم، مشک انتهاییه. این مشک رو دوست دارم، ولی حدس می‌زنم همین دلیلیه که بعضی‌ها عطر رو سن بالا حس می‌کنند، چون جنسش کمی شبیه اون مشک‌های مکعبی‌ داخل قوطی فلزی‌ایه که سوغات مدینه هستند. (که البته واضحاً مشک واقعی آهو نیستند و توی ترکیباتشون وانیل، رز، امبر و... هم دارند.)

اگر این عطر و فلنکر Rouge Ultime رو تست کرده، می‌شه لطفاً تفاوت‌ها و شباهت‌های رایحه‌شون رو بگه؟ با توجه به نت می‌شه کمی حدس زد، ولی می‌خواستم واضح‌تر بدونم.

به نظرم اگر دنبال کپی/کلون/دوپ Angel's Share با بوی کنیاکی‌تر می‌گردید، شاید نسخه فرگرنس‌ورد که اسمش Cocktail Intense هستش رو بپسندید.

Mughal Fort, Niche Emarati Perfumes by Lattafa

این عطر داخل سایت نیست، اما چون از این کالشنه، این‌جا کامنت می‌ذارم.

لاین Niche لطافه بر خلاف سایر عطرهاش، چه باتل‌های قشنگی داره. خاص و شاید نه چندان مناسب عطر، ولی شیک و دارای وایب مناسب، بدون اینکه شبیه جسم تزئینی پلاستیکی به نظر برسن.
تصویر ذهنیم از عبارت Niche Perfumes، عطرهایی با باتل‌های ساده، ولی شیشه‌هایی با کیفیت و اغلب درهایی زیبان.
مثل برند Penhaligon's و MDCI و Clive Christian، یا عطرهایی که دیگه فوق Niche تصور می‌کنم، حتی ساده‌ترن، مثل Roja Dove و...‌ (البته که فقط تصور ذهنی من نیست، برای همین لاین‌های Niche برندهای دیزاینری مثل Dior و YSL و Chanel هم باتل‌های ساده و تراش‌خورده دارن. حتی طبق کلیشه ذهنیم، Louis Vuitton برندی فوق‌نیش محسوب می‌شه.)

یعنی لاین Niche این برند در کلام و عمل، دیزاینری‌ترین باتل‌های ممکن رو داره، اون‌قدری که می‌شه به عنوان مجسمه و‌ ماکت ازشون استفاده کرد.

بگذریم... با این حال، من باتل ۱۰۰ میلی‌لیتری Mughal Fort رو تهیه نکردم و نسخه ۲۰ میلی‌لیتری که کاملاً ساده‌ست رو برای امتحان گرفتم؛ بیشتر چون به عنوان مشابه (مشابه، نه دوپ و کلون) عطر Changing Constance که از مورد علاقه‌هام محسوب می‌شه، معرفی شده.
تاکید می‌کنم نباید بهش به عنوان یک دوپ/کلون نگاه کرد، بیشتر حس نوعی فلنکر رو می‌ده.

فضای کلی شباهت داره، اما این عطر خیلی ادویه‌ای‌تر، تندتر و گرم‌تره. تندی سردردآور نیست، ولی در هوای گرم می‌تونه تهوع‌آور بشه.
بیشتر از هر چیزی، بوی هل غالبه و با اینکه عطر کاملاً خطی نیست، ولی از ابتدا تا انتها، هل محسوس‌ترین رایحه‌ست.
شروع با هل و فلفل، آروم به هل و کارامل تغییر شکل پیدا می‌کنه. کارامل نمکی‌ای که حس شهدی خیلی شیرین نداره.
من چندان وانیلی حس نمی‌کنم و حس پایانی هم برام شبیه ترکیبی از هل، مشک و امبر هستش، اما به طور کلی وانیل هم حضور داره. بعد از گذر زمان، ترکیب هل و مشک و وانیل برام محسوس‌تر می‌شه.
در Changing Constance هم شروع با هل هستش، اما اون هل خیلی ملایم‌تره و عطر بیشتر کاراملی هستش، با وانیل محسوس‌تر و ادویه‌هایی کم‌رنگ‌تر اما همچنان واضح.
برای همین Mughal Fort می‌تونه شبیه فلنکری از اون عطر به نظر بیاد، شاید نسخه Intense، گرم‌تر و ادویه‌ای‌تر.

ازش خوشم اومد، با اینکه فعلاً در این هوا بعد از موندن برام کمی تهوع‌آور و بیش از حد ادویه‌ای می‌شه. اما مشکل رو از زمان استفاده می‌دونم. فکر کنم در هوای سرد می‌تونه خیلی جذاب و پربازخورد باشه.
پخش خیلی خوبی داره. صرفاً یک بار به مچم اسپری کردم و هنوز بعد از چند ساعت فقط با تکون خوردن دستم موقع تایپ، رایحه‌ش رو حس می‌کنم.

این عطر رو بر خلاف نسخه Intense دوست دارم.
رایحه ساده‌ ولی دوست‌داشتنی‌ای داره و راستش اصلاً حس «لوازم آرایشی» ازش نمی‌گیرم و برام بوی انگور، یاس، چوب و وانیلی کم‌رنگ اما فراگیر محسوسه. منظورم وانیلیه که گورماند نیست و به وانیل خالص چندان شباهتی نداره.
یاس واضحه، اما اون‌ ایندولیک بودنی که آزارم بده رو نداره و چیزی شفاف و لطیفه.
شاید رایحه آشنا و غیرخاص باشه، اما دلنشین و امنه. طبعش گرمه، ولی نه خیلی، با این حال به نظرم شاید اگر در گرمایی شدید استفاده شه یا فرد عرق کنه، چیزی ادرار یا عرق‌مانند حس شه. البته، حداقل برای خودم یا افرادی حساس به این مورد، چون محبوب‌ترین فلنکر این عطر در مشامم فقط همین چیزیه که گفتم...

با این حال، دنبال یک دوپ‌ با قیمت اقتصادی بودم، چون عطری نیست که در آوردنش اون‌قدر سخت باشه. عطرهای من همیشه خیلی زیاد می‌مونن و خیلی کم پیش میاد از چیزی بیش از سه اسپری بزنم، برای همین صرفاً حجم برام مهم نیست و برای مواردی که اصلشون رو خاص تشخیص می‌دن، حاضرم به جای یک دوپ باکیفیت، شاید ۵-۲ میلی‌لیتر دکانت بگیرم. اما راستش با اینکه این عطر رو دوست دارم، ولی برام جز اون دسته نیست.
برندهای اماراتی اغلب نسخه Intense رو‌ ساختند و نه نسخه اصلی رو.
بادی‌اسپلش Pink Obsessed از برند Bath and Body Works در Fragrantica به عنوان مشابه‌ترین گزینه ثبت شده و امروز به دستم رسید و می‌تونم بگم شباهتی ۹۰٪ دارن. پخش و ماندگاری این بادی‌اسپلش هم با وجود ماهیتش، واقعاً خوبه.
به نظرم اصلی‌ترین تفاوت‌هاش با عطر این موارد هستند: کم‌رنگ‌تر بودند حس انگور فرنگی آغازین، پررنگ‌تر بودن کشمیر پایه، یاس تمیزتر.
تفاوت‌هایی که حقیقتاً برام دلنشین‌ترش می‌کنند.
من با قیمتی حدوداً برابر ۶-۵ میلی‌لیتر از‌ دکانت این عطر، بادی‌اسپلش ۲۳۶ میلی‌لیتری رو تهیه کردم. خوش‌بختانه نسخه‌های فیکش خیلی کم‌تر از Victoria's Secret رواج دارن، اما بعضی از سایت‌ها به طور غیرمنطقی محصولات این برند رو دو برابر قیمت اصلی می‌فروشن.

دقیقاً یک حس خاکی و کهنه.

با گذشت زمان و بیشتر امتحان کردنش، حس من به این عطر به Love/Hate تبدیل شده، یک رابطه واقعاً تاکسیک و نمادین.

رایحه رو خیلی دوست دارم؛ نت‌هاش، ظرافتش، حسش، گرماش... و در عین حال با پایانش، تهوع می‌گیرم.
نه اینکه خود رایحه به چیزی تهوع‌آور تبدیل شه، بلکه اون تهوع همزمان با لذت بردنم از بوی عطره. برای همین نمی‌تونم بگم بدم میاد، چون دوستش دارم، ولی بخشی از بدنم ازش بیزاره.
در حالی که مچش رو بو می‌کنم و می‌گه چه بوی قشنگی داه، تهوعم شدت می‌گیره.

تقریباً مطمئنم علت اصلیش زنجبیله، انگار اون تیزی زنجبیل، راهش رو از عطر جدا می‌کنه و مثل دود غلیظی توی سرم، باعث تهوع می‌شه.
در واقع، نه فقط زنجبیل، این زنجبیل آغشته شده با پودر کاکائو و لاوندر، ولی تیزی زنجبیل در این حمله، پیش‌تازه.
در حالی که واقعاً جز عطرهای مورد علاقه‌م هستش و حتی توی اوج تهوع نمی‌تونم بگم ازش بدم میاد.
(شاید هم بخشی خودآزار خودویرانگر از وجودم به خاطر همین بیشتر دوستش داره؟)

***

از اون‌جایی که «انغام» که نسخه مشابه این عطر از «لطافه» هستش در این‌ سایت صفحه‌ای نداره، نظرم در مورد اون رو هم این‌جا می‌گم.
بی‌شک کیفیت و ظرافت ساختار Goddess رو نداره، با وجود نت‌های بیشترش، عطری خطی‌تر، شیرین‌تر و با شروعی‌ تیزتره و رایحه‌ای که شاید کم‌تر خاص باشه.
در عین حال، همچنان خوش‌بوئه. گورماندتر و هم‌زمان صمغی‌تره. کمی حس کاراملی می‌ده و زنجبیل کم‌رنگ‌تره. اما شاید حدود ۷۵-۸۰٪ با Goddess شباهت داشته باشه.

شیفتگی من نسبت به «انغام» کم‌تر بود، در عین حال، اون تهوع و تحریک سیستم عصبی رو به وجود نمیاورد.
شاید اون «ظرافت و کیفیت» خود رایحه درونش کم‌تر بود، اما پرفورمنس بهتری نسبت به Goddess داره و به شکلی همه‌پسندتر، خوش‌بوئه. احتمالاً به خاطر حس پررنگ‌تر لحظه‌ اولش، بازخوردهای بهتری بگیره.
از خانواده خواستم تست کنند (دکانت‌ها رو، ایده‌ای نداشتند و حقیقتاً اهمیتی هم نمی‌دادند که چی به چیه)، هر سه «انغام» رو در لحظه اول بیشتر پسندیدند.
در حین اینکه در لحظه اول ترجیح خودم با اختلاف محسوسی، Goddess هستش. اما بعدش اون شدت «انغام» کم‌تر می‌شه و DNA واقعی Goddess رو نمایان می‌کنه و به شکلی ثابت، خوش‌بو باقی می‌مونه، اما کمی گورماندتر.
نکته مهمش برای خودم: هیچ تهوعی در کار نیست، حتی اگر شیفتگیم بهش کم‌تر باشه.

برای همین بعد از تست کردن دکانت هر دو، در نهایت باتل کامل «انغام» رو خریدم تا لااقل چیزی که در Goddess دوست داشتم رو شاید به شکلی کم‌رنگ‌تر، حس کنم و داشته باشم.

منم خود عطر رو خیلی دوست دارم، حس شروع و میانی و نت‌ها، اما بعد از یک مدت واقعاً تهوع‌آور می‌شه. نوعی تهوع‌آور همراه با همون بوی خوب که مردمم می‌کنه دوستش دارم یا ازش بدم میاد. حس می‌کنم به خاطر نت زنجبیله.

اول باید ذکر کنم که قصدم توهین به عطر، برند یا سلیقه خاصی نیست و فقط می‌خوام از سوگیری شامه خودم در یک مورد که شاید بقیه هم به این شکل یا شکل‌های دیگه داشته باشن، بگم.

با توجه به سلیقه‌م، واقعاً خیلی مطمئن بودم که عاشق این عطر می‌شم. نسخه اصلی DBIR رو دوست دارم و اکثراً می‌گفتند که این یکی، فقط نسخه شیک‌تر و بهتر اونه. حتی خیلی از کسایی که نسخه اصلی رو نمی‌پسندند، دوستش دارند، در حدی که این نسخه‌ست که براش دوپ و کلون ساخته می‌شه، نه عطر اصلی. حتی این‌جا هم صرفاً یک رای «نمی‌پسندم» ثبت شده.

اما وقتی که دکانتش به دستم رسید، دیدم از نظرم شدیداً بوی ادرار غلیظ می‌ده. دکانتی که از اصالتش مطمئنم، بارها امتحانش کردم و همون حس رو گرفتم. واقعاً خوشحالم که موقع سفارش زیاد پول نداشتم تا به خاطر حدسم در مورد پسندیدنش، بیشتر سفارش بدم.
فقط این عطر نیست، خیلی از عطرهای محبوب از نظرم این بو رو می‌دن، و اتفاقاً اصلشون بیشتر از نسخه فیک یا دوپ (اون‌ نسخه‌ها بیشتر بوی ترکیب پلاستیک سوخته و ادرار رو می‌دن)، مثلاً Tom Ford Vanilla sx یا نسخه اصلی Alien هم برام تداعی‌کننده همین بوی نامطبوعن.
عطرهایی اغواگر با «یاس ایندولیک». شامه‌م اغلب خیلی باهاشون مشکل داشته، تا جایی که مدت‌ها فکر می‌کردم با خود «یاس» مشکل دارم. بعضی از اوقات هم بوی عرق حس می‌کنم.

البته، حقیقتاً منطقیه که عطرهایی که «اغواگر» به حساب میان، بیشتر همچین روایحی که ناخودآگاه انیمالیک حس می‌شن رو تشکیل بدن، نه عطرهایی مثل ۲۱۲ که فقط اسمش رو به دوش می‌کشن. هر چقدر هم فرگشت همچین چیزی رو کم‌رنگ کرده باشه، در نهایت کم‌وبیش هستش.
اما خب، حداقل یاس ایندولیک چیزیه که برای من همیشه اون دو موردی رو تداعی می‌کنه.