می‌شه لطفاً نظرت رو در مورد نسخه رد ولوت و سایر فلنکرهای پینک‌شوگر که تست کردید، بگید؟

عطرهای زیادی رو دوست دارم، خصوصاً Hypnotic Poison در قلبم جایگاه ویژه‌ای داره، ولی هیچ وقت نمی‌تونستم یکی رو به عنوان اصطلاحاً «امضا»، انتخاب کنم. همیشه بین عطرها سردرگم بودم تا عطر خودم رو پیدا کنم. (هر چند، بیرون رفتنم اغلب به دانشگاه خلاصه می‌شه، مگر اینکه تحویل گرفتن بسته پستی از پستچی رو هم حساب کنیم.)
و اما در مورد Lolita Lempicka...، لحظه اولی که بوش به مشامم خورد، حس کردم عطر منه. نه اینکه بین عطرهایی که تست کردم، بهترین باشه؛ نبود. یا خاص‌ترین و اونی که بیشتر از همه از رایحه‌ش لذت می‌برم.
فقط حس تعلق خیلی شدیدی که قبلاً نسبت به مورد علاقه‌ترین عطرهام نداشتم. بیشتر شبیه شخصیت آرمانیم و چیزی که می‌خواستم باشم بودن تا خودم، برای همین چیزی ناجور می‌شد. مثل اینکه با سویی‌شرت گشاد ساده برید عروسی و بوت سوت سوارکاری پوشیده باشید همراه با تاج...

شروع عطر نوعی تیزی داره که گیاهیه، اما به معنای رایج «سبز» نیست. انگار پیچک‌ها در فضای باز نیستند، لااقل نه اون قدر باز. شاید مثل باغچه یک عمارت یا صومعه متروک؟ پیچک‌هایی که دیوارهای قلعه رو دربر گرفتند و به داخلش هم راه یافتند؟
بارون نباریده اما بوی خاک خیس‌خورده به مشام می‌رسه و در بین اون بافت پیچیکی، تنها درخت، درخت گیلاسه.
هاله‌های جادو حس می‌شن و حس تعلیق‌آوری دارن، مثل مرزی بین واقعیت و Fairytale.
انگار اون‌جا گورستانی از پری‌ها هم هست (بله، من خیلی دارک و مرموزم که تصمیم گرفتم همچین عطری رو به عنوان امضا انتخاب کنم و بوی گورستان مرزی پری‌ها رو بدم.) و اون وانیل و پرالین هم از تجزیه جادوشونه، درخت با گیلاس‌هایی که از سرخی به سیاهی می‌زنن هم با خاک پری‌ تغذیه شده.
شباهت‌هایی با عطر GUERLAIN La Petite Robe Noire داره، می‌شه گفت فضای اصلی یکیه، اون روب‌نویر اون باغچه در چشم فانی‌هاییه که نمی‌تونن هاله‌های جادوی گذرگاه رو حس کنند.


نمی‌دونم چرا دارم این رو می‌نویسم و به اشتراک می‌ذارم، چون همین الان دچار شرم شدم. خیلی خیلی.

بامبشل از اون عطرهاست که خودش رو نمی‌پسندم، اما فلنکرهاش اغلب واقعاً جالبن.
برخلاف خودش که طوماری از نت‌ها داره، اکثر فلنکرهاش سه تا‌ پنج نت دارن، اما رایحه‌شون پیچیده‌تره. هر فلکنری که ازش تست کردم رو پسندیدم.

در مورد خود بامبشل... اولش بوی الکلی داره، حتی وقتی در شعبه ویکتوریا سکرت در دبی‌مال بو کردم. جالبه که بعضی از نسخه‌های اماراتی و چینی مشابهش، فاقد اون بوی الکلی و شروع تیزن و حتی رایحه خاص‌تری دارن.

در ادامه، عطر ملایمیه، اما برای منی که روی شروع حساسم، اون دل‌زدگی باقی می‌مونه.
شیرینه، ولی نت‌ها قابل تفکیک نیستند و حس نمی‌شن. مشکلم با اغلب عطرهایی که نت‌هاشون خیلی زیاده، انگار تمام نت‌ها رفتند توی باتل، باتل حسابی هم خورده و حالا در رو باز می‌کنیم و نت‌ها همزمان هجوم میارن بیرون.
با این حال، عطر ملایمیه.

من اغلب عطری رو اورریتد نمی‌نامم و شاید این تنها نمونه باشه؟
مثلاً از Good Girl اصلی واقعاً بیزارم، اما به نظرم اورریتد نیست؛ همین خلاقیتش در ساخت باتلی عامه‌پسند و خاص که یک جورهایی الهام‌بهش سبک جدیدی بوده، یا استفاده از نت‌ قهوه که توی کارهای زنانه کم‌تر بوده، به همراه کاکائو و بر خلاف Black Opium، بدون وانیل، یک جورهایی بین عطرهای زنانه، لااقل زنانه‌های دیزاینری، چیز جدیدی بوده.
ترکیب ظاهری عامه‌پسند و جلب‌توجه‌کننده و بوی جدید، هایپ شدنش رو کاملاً منطقی می‌کنند.

و اما Bombshell... شدت محبوبیتش برام عجیبه، چون حتی بین عطرهای ویکتوریا سکرت هم خاص یا اولین نیست.
اغلب عطرهای ویکتوریا سکرت ظاهر فانتزی‌تر و لوکس‌تری دارند، خیلی از عطرهای قدیمی‌ترش هم شاید در کل متوسط حساب بشن، ولی واقعاً رایحه‌های خاص‌تر و جالب‌تر در عین حال سیفی دارند، با پخش و ماندگاری‌ای شاید ضعیف، اما بهتر از این عطر، اما باز هم Bombshell عادی محبوب‌ترینه.

قصدم توهین به این عطر و دوستدارانش نیست، همون طور که گفتم، رایحه ملایم و همه‌پسندی داره که به خاطر طبعش در هر فصلی قابل استفاده‌ست، اما همچنان دلیل محبوبیت و شهرت شدیدش برام عجیبه.

یک چیزی که در مورد اغلب عطرهای هرمس خیلی دوست دارم اینه که مرکبات دارن، اما مرکباتشون سرزنده و اکتیو نیست. اکثراً صیغل خوردن، بیشتر از خود مرکبات، احساس پوست خشک‌شده‌شون رو می‌دن که خیلی معطرتره، کمی پرالینی و تلخ‌تر و با بهترین حس چوب.

بارنیا شاید جز معدود عطرهایی باشه که واقعاً دوست دارم و جز پنج‌تای برترمه، اما وانیل و سایر نت‌های مورد علاقه‌م داخلش نیستند.

همه‌چیز به خوبی با هم درآمیخته شدند، هیچ چیزی تند نیست، ظرافت و پیچش لطیف که با وجود نت‌های کم، عطر رو از خطی بودن، دور می‌کنه.

در حین حس شیک بودن و مناسب برای مجالس، حس امنیت و آرامش خاصی هم داره. بهم حس یک پارچه ابریشمی تمیز آغشته به عطر قدیمی دست‌ساز برای یکی از اعضای فرعی‌تر خاندان سلطنتی رو می‌ده.

بعضی‌ها پچولی آخرش رو مثل Angel Muse می‌دونن. به نظرم می‌شه گفت فقط حس نت انتهایی تا حدی از همون گرماست، اما به طور کلی مشابه نیستند و تندی خاص Angel Muse این‌جا ظریف‌تر شده و شاید کسایی که اون عطر رو دوست دارن از Barénia هم خوششون بیاد، ولی باعث نمی‌شه کسایی که با اون اذیت می‌شن، این‌جا هم همون حس بهشون دست بده.

و یک شباهت دیگه هم بینشون هست. با اینکه Barénia نت آجیلی نداره، اما ترکیب آکوردهاش می‌تونن همچین حسی رو بدن، حسی شبیه کرم فندق و پرالین کریسپی.

با این حال، شباهت کلی رو شاید ۴۰-۳۵٪ بدونم.

دکانت Devotion و Devotion Intense رو با هم تست کردم.
خیلی شنیده بودم که شبیه همن و فقط اینتنس قوی‌تره، اما برای من فرق‌های زیادی داشتند.

هر دو فضای Lira رو دارن، نسخه Intense بیشتر. اما هیچ کدوم شبیه کیک نیستند.
نسخه اصلی گورماندتره، نت رام به قدری غالب و شدیده که حس یک دسر مشروبی خیلی شیرین رو می‌ده. خیلی چسبناک. در حدی که برای من کمی تهوع‌آوره.
ماندگاریش به شدت نسبت به نسخه Intense پایینه، و بعد از مدت کوتاهی هم نت‌ها به شکل لیمو شیرین و رام و حس خامه‌ای پاناکوتا تثبیت می‌شن، شیرینی‌ای که تیزی رو از دست داده و مطلقاً شیرینه.

نسخه Intense شاید شروع خیلی تیزی داشته باشه، اما صیغل‌خورده‌تره.
با اینکه فقط سه نت داره، فندق و شکوفه پرتقال و وانیل، هر سه تا انتها به خوبی حس می‌شن.
فندق در اینجا حسش پرالینی و یا شبیه کرم کاکائوهای فندقیه. شکوفه پرتقال خیلی طبیعی حس می‌شه، با شدتی که می‌تونه در فضای بسته آزاردهنده شه، اما عمیقاً خوب در اومده.
و وانیل انگار به نرمی پلی ساخته تا این دو نت با هم عجین شن.
با گذشت زمان، تیزی شکوفه پرتقال کم‌تر می‌شه و به رایحه لطیف‌تر و وانیلی‌تری می‌رسیم که اون فندق پرالینی-کرمی هم بیشتر خودنمایی می‌کنه.
اما در کل نسبت به نسخه اصلی، خطی‌تره. در حین تندتر و پررنگ‌تر بودن، لطیف‌تره. منظورم از لطیف، ظریف‌تر نیست... نسخه اصلی ظریف‌تر حس می‌شه (من واقعاً با اصطلاحات تخصصی عطر چندان آشنا نیستم و دارم حسم رو توصیف می‌کنم و امیدوارم قابل فهم باشه.)
از نظر پخش و ماندگاری بر خلاف نسخه اصلی، واقعاً خوبه.

در کل شاید نسخه اصلی نسبت به Intense شیک‌تر به نظر بیاد، به خاطر نت رام و پیچیدگی مشروبی، ظرافت و کم‌تر خطی بودن. ولی نسخه Intense رو خیلی بیشتر می‌پسندم، لطافت و رایحه‌ش در تمام مدت رو بیشتر دوست دارم و در کل حتی با وجود شدتش، سیف‌تر می‌دونمش.

قرار بود سمپل نسخه اصلی بیبی‌کت رو سفارش بدم اما حواسم نبود و این نسخه رو گرفتم.
قبل از اینکه برسه، تردید داشتم که ازش خوشم نیاد. اسمی که حس یک بوربن فوق‌العاده تیز رو می‌ده، نت‌های آغازین کاملاً فلفلی، نت چرمی...

اما بر خلاف توقعم، یک عطر ملیح وانیلی و رزینی واقعاً شیک بود. نت چرمش حس کثیف و حیوانی نداره. جیر تمیز، طوری که انگار توی هوای یخبندان داری یک پالتوی خوش‌دوخت رو بو می‌کنی.
فکر کنم به خاطر نوع ترکیبش با وانیل، کمی حس پلاستیکی داره اما منظورم از نوع بد نیست، اتفاقاً همین تونسته شیک بودن رایحه رو بهبود ببخشه.

تمام نت‌ها طوری صیغل یافتند که حتی شروع تیزی رو هم حس نکردم. به نظر همین ظرافت واقعاً عطر رو جنسیت‌زدایی کرده.
آخرین صفتی که می‌تونم بهش نسبت بدم، همون Rawـه.

وقتی به مچم زدم، مدام دلم می‌خواست بوش کنم، واقعاً حس یک پالتوی گرم داخل زمستون رو می‌ده، حتی با این هوا😭
البته به خاطر این طبیعت گرمش، قطعاً برای استفاده بیرون از خونه در گرما مناسب نیست و شاید حس خفگی بده.

رایحه‌ش قویه واقعاً، فقط با یک اسپری، انگار ابری از بو دورم رو گرفت و باقی موند.

اول می‌دیدم خیلی‌ها این عطر و Angel's Share رو شبیه هم می‌دونن، چندان جدی نمی‌گرفتم، چون حس مشروبی Angel's Share برام غالب‌ترین نتشه و این توی Bouquet Ideale نیست.
ولی امروز دکانت این عطر رو تست کردم و فهمیدم چرا می‌گن شبیهه.

واقعاً حس کلی و جنس گرما شباهت‌های زیادی دارن، با اینکه نت مشروبی وجود نداره، ولی اون ترکیب دارچین و چوب و ادویه، حس لیکور دارچین رو به خوبی ساختند، با این فرق که حس چسبناک نت مشروبی واقعی رو ندارند.
یکی از مشکلاتم با Angel's Share این بود که گاهی در مشامش بیش از حد مشروبی می‌شد؛ طوری که انگار بیشتر بوی یک بار شیک رو می‌داد که بوی نوشیدنی‌ها همه جا رو گرفته و در این بین عطر لوکس بعضی از حاضرین هم با رایحه، درآمیخته شده.
یک شیرینی چسبناک که اذیتم می‌کرد، با اینکه عطرهایی که دوست دارم همیشه واقعا شیرینن.
اما Bouquet Ideale اون مشکل رو نداره.

گرمای دارچینی عطر همراه با چوب و وانیل، خیلی دلنشینه. هر لحظه بیشتر شیفته رایحه‌ش می‌شم. بیشتر شبیه یک اشراف‌زاده با عطر کلاسیک فرانسوی در کتابخانه‌‌ای ویکتورین و تماماً چوبیه که جام لیکور هم روی میزشه.

راستش امروز برای اولین‌بار اکلر رو صورت دکانت، بو کردم و هم خوشم اومد و هم نمی‌خوامش.
به طور کلی واقعاً خوشمزه‌ست و جداً گاز گرفتنی، گرماش حس کلی خوبی می‌ده. اما چیزی درونش هست، درون شیرینی و همچنین نت لاکتونیکش و جنس ترشیش که نمی‌پسندم.
از اون عطرهاست که ترجیح می‌دم کسی زده باشه و بوش رو حس کنم، اما خودم زیاد سمتش نرم.
البته اگر بلایند بای می‌کردم هم واقعاً پشیمون نمی‌شدم، چون در کل حسش رو دوست دارم و برای وقتی که باید چیزی بخورم اما گرسنه نیستم، بهتر از هر اشتهاآوری عمل می‌کنه.

خب همون طور که حدس می‌زدم، اون روز بنا به هر دلیلی، ماندگاری این عطر رو اشتباه حس کردم. ماندگاری بد نیست، وقتی که قبل از خواب به خودم اسپری می‌کنم، دو یا سه اسپری، صبح بوش حس می‌شه.
من زیاد دنبال پخش بو نیستم، برای همین نمی‌تونم در این مورد نظری بدم، اما ماندگاری نسبتاً خوبه.

به نظرم این عطر ظرافتش از جنسیه که می‌تونه به عنوان یونی‌سکس هم استفاده شه.
رایحه خطی نیست، شور و کمی ترش هست اما نه از شکل آزاردهنده؛ ترکیب اون حس شور با کارامل، پیچیدگی خاصی به عطر می‌ده و در عین حال، قابل تفکیک بودن اکثر نت‌ها در آمیخته با ترکیب مرموزی که تشخیصش سخته، وقار کلاسیکی رو می‌سازه.

رایحه پایه تا حد زیادی از جنس Lira Xerjoff هستش، اما آروم‌تر، کم‌تر شیرین، بالغ‌تر. خیلی حس Her Cofession Lattafa رو هم می‌ده، اما با شوری/ترشی کنترل‌شده‌تر.