یک ملودیِ به شدت شریف و بامعرفت باشه که من رو اینقدر خفن ببینه، پس باید به فوریت عکس بگیرم و تقدیمش کنم.
و اینکه؛ سخت نگیر... هیچ چیز پایدار و ابدی نیست... مخصوصآ مُدِ بَد 😄

اگر جهان بینیِ شما در استفاده از عطر، اینست که هر موقعیت، عطری خاص را میطلبد... و همچنین به اندازه کافی از ثروت برخوردار هستید که این نوع از جهان بینی را اجرایی کنید، عطرهای "تیزیانا ترنزی" مناسبِ شماست...
روایحی مفهوم محور با باتل های فوق لوکس... با کثرتِ اِلِمان های هنری و مفهوم گرا...
اما آیا این کثرتِ مفهوم گرایی و کثرتِ لوکس گرایی، نقطه ی اتصالی هم دارد؟؟ آیا به مفهومِ هنریِ مشخصی ختم می شود؟؟ بعدها خواهم فهمید.
تزیانا ترنزی "اورسا" با آکوردی صابونی/دارویی آغاز می شود که از نتِ بوزیِ "رام" و "میوه های خشک" نشآت می گیرد و کمی هم دودی ست... خبرِ بد اینکه این آکورد ابتدایی، به شدت برای شما و مخاطبانِ شما، یادآورِ شامپو خمره ایِ معروف (تخم مرغی داروگر) است و تا یکی دو ساعت اول، حضور قدرتمندی دارد. کمی بعد، حس و حال دودی و اینسنسی و همچنین عود، به موازات جریان پیدا می کنند... و دقیقه به دقیقه قوی تر می شوند. تا جایی که آکورد ابتدایی را در خود حل می کند... از اینجا (که نقطه ی عطف است) به بعد، رایحه رزینی/ خاکیست که کمی هم تمیز و صابونیست... و هرچه به پایان نزدیک می شویم، این حال و هوا تقویت می شود.
و در نهایت، در درای داون (اینجا حداقل 4، 5 ساعت از اولین اسپری گذشته)، رایحه ی زیبایی وجود دارد که از بخورِ خامه ای و پچولیِ خاکی و مرطوب، و رزینِ نرم تشکیل شده و گرم و اشرافی ست... و همچنان قلبش میتپد.
تیزیانا ترنزی "اورسا" را بیشتر مردانه می دانم... سنِ کار هم پایین نیست و برای آقایون بالای 50 سال جالب تر است. و روزانه هم نیست. فقط عصر و شب، مجالس رسمی در پاییز و زمستان... ولی بدانید و آگاه باشید که یکی دو ساعت اول اش (حداقل برای ما) جذاب نیست...

تازه، روشن، پوشیدنی...
یک روزانه ی ساده و شیک... با همان ژنِ آشنای زنانه های "کارولینا هررا"... کمی خنک تر و شفاف تر از 212 ها و Good Girl ها... و همچنین با شیرینی کمتر از آنها...
شروع خوشمزه و چشمگیری دارد که از ترکیب متعادلِ لیموی آمالفی (که تلخیِ خاصی به کار می بخشد) و دارچین (تندیِ کار) و پرالین (شیرینیِ ملموس و دلپذیرِ کار) ایجاد شده است و چشمها را باز می کند.
قلب گلدارِ کار، با محوریتِ "یاس"، لطافت را در تمامِ پله ها جاری می سازد و لمسی از "جیر"، کمی و فقط کمی روحِ جدیت در رایحه می دَمَد...
هرچه به درای داون نزدیک می شویم، رایحه نرم تر، شیرین تر و گرم تر می شود... چوب های "صندل" و "کشمیر"، کمی "پچولی"، "آمبر" و "مشک" در پایان برجسته می شوند و چنین حال و هوایی را می سازند...
عطرِ خانم های برون گرا و پرتحرک است... همانهایی که شاد و انرژی مثبت اند و لبخندشان درخشان است.
نشرِ رایحه در یک ساعتِ اول عالی ست... و بعد از آن فروکش می کند. ماندگاری هم متوسط محسوب می شود و نهایتا تا 5 ساعت روی پوست احساس می شود.
* نسخه ای که در عکس (عطرگرام) می بینید، همان نسخه ی اولیه (2007) است که با درب نقره ای و بدنه ی طرح دار عرضه شد. اما در 2015، نسخه ی دیگری با درب طلایی و بدنه ی ساده لانچ شد که رایحه کمی تفاوت داشت. چرم و پرالین اش بیشتر و یاس اش کمرنگ تر...

کم لطفی می کنند بعضی دوستان... غافل از اینکه چیزی را تحمل نمی کنند که بازنماییِ ماهیّتِ هنر است. بله... فلسفه ی هنر، که خودِ زیبایی شناسی ست... خودِ بازنماییِ سلیقه است. "سلیقه"... همانی که دائم می گوییم محورِ اصلیِ انتخاب عطرمان است. پس بی ربط ندانیدش...
عطرافشان و بخشِ "آخرین نظرات"، مثلِ "دیجی کالا" نیست دوستان... چون محصولی به نام "عطر"، صرفا یک کالا نیست... "هنر" است... و "هنرها" با هم مرتبط اند. طبیعی ست که اینجا از هنر و هنرها، و فلسفه ی آن گفته بشه... و گفتگوها هم، همیشه به عطری خاص اشاره داشته.
اشکالی ندارد که بعضی دوستان خوششان نمی آید... اشکالی هم ندارد بگویند که خوششان نمی آید.
اشکال اینجاست که عزیزانِ فرهیخته و هنرشناس دلسرد شوند و غیبت پیشه کنند. این خسارت است برای همه...
[چون مسبوق به سابقه بود این کم لطفی ها و متاسفانه منجر به غیبت دوستانی هم شده بود... وگرنه من کامنت آقای کبیری را آنطور که برداشت شد ندیدم... که خود هنردان هستند و همچنین دوستدار ایکاروس، که خود از نقاشی و مُد و ادبیات، به عطر نقب میزد]

بالاخره وقت عکاسی از مهجورترین عضوِ کالکشن همسرجان رسید... دمِ دستیِ پاییز و زمستانش.

دوتا مقوای سیاه و سفید و گلهای داوودی و نرگس، و چند شمع وارمِر... و هِدلایت کوهنوردیِ خودش را برداشتم و مشغول شدم... بنا داشتم جهانِ پیرامون عطر، سیاه و سفید باشد. و شیشه ی ارغوانی رنگ، با آن پلاک طلایی اش، مرکزِ جهان...



دو رنگِ آبی و قرمز با غلظتِ کافی طیف های "ارغوانی" می سازد... چشم نمی توان ازش برداشت. از بَس که زیباست... از بَس که هم ساده و هم غنی ست... از بَس که هم آرام و هم پُرشور است... مثل زن است این رنگ... که در پس زمینه ی سیاه و سفید، بیشتر می درخشد.



(Elle) از (YSL)... کاری شفاف و درخشان از "ژاکس کاوالیه" و "الیور کرسپ"، که به جهتِ محوریت پچولیِ خاکی، قوی و بسیار تند، و ترکیبش با رُزِ صدتومانیِ عمیق، شباهت زیادی با دیگر شاهکار این دو استاد، (Midnight Poison) از (Dior) دارد.



عطری پر شور و تند، در عین حال لطیف و روشن، با آکوردهایی چوبی/ گُلی... همراه با حال و هوایی خاکی/ اسپایسی...

ترکیبی مدرن، با رگه هایی کلاسیک...

معتدل و راحت پوش است و به معنای واقعی، همه کاره... که پاییز جلوه ی بهتری از خود نشان می دهد.

در فصول سرد، روزانه می نَماید و در بهار و اوایل پاییز می تواند رسمی و شبانه باشد...

در سن استفاده هم متعادل است... همان قدر که جوان پسند است، می تواند مناسب میانسالان و حتی بالاتر هم باشد.



اگر از آن دسته هستید که از نُتِ پچولی (نعناع هندی) رایحه ای حشره کش مانند دریافت می کنید، این عطر مناسب شما نیست... قبل از خرید تست کنید حتما...

خیلی خیلی خوش اومدید آقای علیرضا کافی... به دلایلی چند (که از همین دو یادداشت اولتان برمی آید) شما عطرباز و تحلیلگر قابلی خواهید شد. از آشنایی با شما خوشوقتیم 🤝

آکوردی است که حال و هوای کِرِم پودر و رُژ لب را القا می کند... حسی خشک، نرم و پوشاننده دارد.
نُت های زنبق، بنفشه و مشک، آکورد پودری ایجاد می کنند...
شاخص ترین عطرهای مردانه ای که معروف به این حال و هوا هستند اینها اند:
Dior Homme Intense
Prada L'Homme
Valentino Uomo Intense
.
آخی... کامنت 3 سال پیشمو یادآوری کردی... بهتر از الان می نوشتم انگار

برای دوره ای ست که دنبال عطرهای خنک و تروتازه بودم... نُتِ موردِ علاقه ام هم "بنفشه" بود.
در حقیقت همه چیز از "212 نقره ای" شروع شد و خُب به "لاکوست مگنتیک" هم ختم شد...
ترکیب "بنفشه"، "برگ چای" و "بامبو" در بستری از "امبر" و لمسی از نت های چوبی و خاکی و کمی حال و هوای دریایی، رایحه ای آروماتیک، پودری و تمیز پدید می آورند... رنگ رایحه سبز روشن است که به استایل اسپرت و جوانانه می نشیند. هماهنگ با همان "پُلو شِرت" هایی که این برند فرانسوی به آن معروف است.

به خاطر علاقه ای که به "رفلکشن" اولیه دارم، اینکار آمواج را دوبار تست کرده ام...
سلیقه ی من نبود... غلظتِ نُت های "اُلیبانوم"، "بنزوئین" و "اپوپوناکس" آنقدر زیاد اند که اجازه ی بروزِ نت های گُلی و ظریف تر را (آنطور که باید) نمی دهند...
ولی پخش و ماندگاری این نسخه واقعا بالاست... مطمئن باشید.

لطف و محبت شمارو نشون میده آقا سعید بزرگوار...
بله واقعا مبحث جالبیه و جای بحث و تامل داره...
و این مقوله ی "مردانِ متروسکشوال" الان دیگه چیز عجیب و کمیابی نیست. لیست عطرهارو که دیدم متوجه شدم که امروزه، دیگه در بین مردان همه گیر شده... ولی مثلا 40 سال پیش، امکان نداشت که عطری مثل "اونتوس/کرید" پرفروش و همه گیر بشه... البته بعضی از ناظران هم معتقدند که این پدیده ها و اصطلاحات، حربه های تبلیغاتی هستند (که خُب بی راه هم نمی گن) ولی همونطور که قبلا هم گفته بودم، هنر مدرن امروز را متعادل تر و روراست تر می دانم (سلیقه ی من اینجور میپسنده)... مردِ قوی، با پذیرفتن شکنندگی هایش (آمواج رفلکشن مثلا...)
خیلی جای بحث داره خلاصه...